บทที่ 314 แผนพยัคฆ์หมาป่า ต้าอวี๋วิกฤต

จวนอัครเสนาบดีขวา เรือนข้าง ภายในห้องนอนของเว่ยจง อากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นผสมที่ชวนสะอิดสะเอียน —— กลิ่นฉุนของยารักษาแผลราคาถูก ปนเปกับกลิ่นคาวหวานเฉพาะตัวของเลือดสดๆ เว่ยจงเปลือยท่อนบน นอนคว่ำอยู่บนเตียงไม้กระดานแข็ง แผ่นหลังที่เคยได้รับการดูแลจนขาวเนียน บัดนี้เละเทะดูไม่ได้ รอยแส้สีม่วงคล้ำพาดไขว้ไปมา เนื้อปริแตก บางแห่งลึกเห็นกระดูก เลือดซึมออกมาเป็นเม็ดๆ สาวใช้อายุสิบห้าสิบหกปีคุกเข่าอยู่ข้างเตียง ในมือถือผ้าป่านเนื้อละเอียดจุ่มยาสมุนไพร กำลังทายาลงบนปากแผลเหล่านั้นอย่างกล้าๆ กลัวๆ มือของนางสั่นเทาอย่างหนัก ทุกครั้งที่สัมผัสถูกแผล กล้ามเนื้อบนใบหน้าเหี่ยวย่นของเว่ยจงจะกระตุกเกร็ง ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด

“ซี๊ด——” เสียงสูดปากสูดลมหายใจเย็นๆ นี้ จะเรียกว่าเจ็บก็ใช่ แต่ที่มากกว่าคือความกลัว ตอนที่แส้หนังวัวฟาดลงบนตัว เขาไม่กล้าร้องสักแอะ ตอนนี้มานอนอยู่ตรงนี้ ดวงตาที่เต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอยของท่านอัครเสนาบดีราวกับยังลอยคว้างอยู่เหนือหัว ทำให้เขารู้สึกหนาวเหน็บเข้าไปถึงกระดูก “เบา... เบาหน่อย...” เว่ยจงเค้นสองคำนี้ลอดไรฟัน เสียงแหบพร่าเหมือนอมทราย หยาบกระด้างฟังยาก “เจ้าค่ะ เจ้าค่ะ พ่อบ้านเว่ย” สาวใช้ตกใจจนไหล่หด ผ้าในมือเกือบร่วง น้ำตาคลอเบ้าแต่กัดปากแน่นไม่กล้าปล่อยให้ไหลออกมา

ทันใดนั้น “ก๊อก, ก๊อก, ก๊อก” เสียงเคาะประตูถี่กระชั้นสามครั้ง ตอกตรึงลงในค่ำคืนที่เงียบสงัดดั่งตะปู เว่ยจงที่นอนอยู่บนเตียงเกร็งหลังแข็งทื่อ ยาที่เพิ่งทาไปถูกบีบจนล้นออกมา “ใคร?”

“พ่อบ้านเว่ย ข้าเอง เสี่ยวลิ่วจื่อ” เสียงกดต่ำดังมาจากด้านนอก แฝงความร้อนรนที่ปิดไม่มิด “มีนกพิราบมาถึง” นกพิราบ สองคำนี้เหมือนสายฟ้าฟาด ผ่าความมึนงงจากความเจ็บปวดในสมองของเว่ยจงจนสว่างวาบ นั่นคือจดหมายลับระดับสูงสุดของจวนอัครเสนาบดี

ดวงตาที่ขุ่นมัวของเว่ยจงแข็งค้าง แล้วระเบิดประกายตาวาวโรจน์เหมือนแสงสุดท้ายของตะเกียง เขาใช้สองแขนยันพื้นเตียง ดีดตัวท่อนบนลุกขึ้นอย่างแรง การเคลื่อนไหวรุนแรงนี้ ฉีกปากแผลที่เพิ่งตกสะเก็ดบนหลังให้เปิดออกทันที เลือดพุ่งกระฉูด ย้อมผ้าปูที่นอนใต้ร่างจนแดงฉาน แต่เขาดูเหมือนจะไม่รู้สึกตัว ความเป็นทาสที่ฝังรากลึกในกระดูก บดบังความเจ็บปวดทางกายจนหมดสิ้นในวินาทีนี้ สัญชาตญาณที่รุนแรงยิ่งกว่าความตายสั่งการ —— ธุระของท่านอัครเสนาบดี สำคัญกว่าฟ้า เขาผลักสาวใช้ที่ยังยืนงงออกไป ไม่ทันแม้แต่จะสวมรองเท้า เท้าเปล่าเหยียบลงบนพื้นอิฐเย็นเฉียบ คว้าเสื้อคลุมยาวสีเทาที่หัวเตียงมาคลุมกาย แล้ววิ่งโซซัดโซเซพุ่งไปที่ประตู