บทที่ 315 แค้นชาติเจรจาได้ หนี้เลือดชดใช้อย่างไร?

ทว่า รอยยิ้มบนใบหน้าของเว่ยจื่อฉีกลับยิ่งเบิกบานสดใส เขาเดินทอดน่องไปที่หน้าต่าง ช้าๆ ผลักบานหน้าต่างเปิดออก ลมราตรีพัดกรูเข้ามา ทำเอาชายเสื้อตัวโคร่งของเขาสะบัดไหวพับพึ่บ เขาทอดสายตามองความมืดมิดอันหนักอึ้งภายนอก ราวกับมองทะลุรัตติกาลนี้ไปเห็นร่างอันมหึมาแต่เน่าเฟะของราชวงศ์ต้าอวี๋ที่กำลังโงนเงนจวนจะล้ม “ท่านพ่อ” เสียงของเขานุ่มนวล แต่แฝงความเด็ดขาดดุจคมมีดตัดหยก “หากต้าอวี๋ไม่โกลาหล ตระกูลเว่ยเรา จะไปหาโอกาสมาจากไหน?”

เขาหันขวับกลับมา จ้องตาเว่ยอู๋หยาเขม็ง พูดเน้นทีละคำ: “ท่านลืมไปแล้วหรือ? ฮ่องเต้น้อยที่นั่งบนบัลลังก์มังกรแม้อ่อนแอขี้โรค แต่มันไม่ใช่คนโง่! ตราบใดที่มันยังไม่ตาย มันก็คือโอรสสวรรค์ ถือครองความชอบธรรม! ตระกูลเว่ยเราดูเหมือนอำนาจล้นฟ้า แต่แท้จริงแล้วก็แค่หอสูงที่สร้างบนหาดทราย คลื่นลูกเดียวซัดมา พริบตาเดียวก็พังทลาย!” นิ้วของเว่ยอู๋หยากำที่วางแขนแน่นจนซีดขาว การล่มสลายของกองพันพยัคฆ์ คือระฆังเตือนภัยที่ดังสนั่น “สิ่งที่เราขาดตอนนี้คือเวลา และที่ขาดขิ่งกว่าคือโอกาสที่จะทำให้ตระกูลเว่ยสร้างฐานอำนาจที่แท้จริง!” เว่ยจื่อฉีเดินกลับมาที่โต๊ะ นิ้วเรียวยาวเคาะหนักๆ ลงบนจดหมายลับฉบับนั้น “และตอนนี้ โอกาสมาถึงแล้ว”

เสียงของเขากดต่ำลงจนขีดสุด ราวกับคำกระซิบของมารร้ายที่ข้างหู เต็มไปด้วยแรงยั่วยวนอันไร้ที่สิ้นสุด “ท่านพ่อ หมากตัวที่อยู่ที่ด่านหูเหลา (กรงพยัคฆ์) เลี้ยงมาตั้งหลายปี ถึงเวลาต้องขยับแล้ว” ลมหายใจของเว่ยอู๋หยาเริ่มหยาบหนา เขาจ้องลูกชายเขม็ง พยายามมองหาความลังเลบนใบหน้าที่อ่อนเยาว์และบ้าคลั่งนั้น แต่สิ่งที่เห็น มีเพียงเหตุผลที่เย็นชาและความมั่นใจอย่างเปี่ยมล้น นั่นคือความกระหายอำนาจจนถึงขีดสุด และการมองข้ามชีวิตเพื่อนมนุษย์อย่างสิ้นเชิง “เจ้าคิดจะทำอย่างไร?” เสียงเว่ยอู๋หยาแหบพร่า “ง่ายนิดเดียว” มุมปากเว่ยจื่อฉียกยิ้มอำมหิต แววตาฉายแววคำนวณทุกสรรพสิ่ง

“ลูกมีแผน ‘ยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัว’” เขาก้มลงกระซิบข้างหูเว่ยอู๋หยา “เราไม่เพียงไม่ต้องส่งกองทัพหลวงรักษาพระนครไปชิงโจว แต่เราจะอาศัยข้ออ้างการปราบโจร สั่งย้ายทหารรักษาการณ์บางส่วนจากด่านหูเหลา ให้ไปที่ชิงโจว...” ตามคำบอกเล่าของเว่ยจื่อฉี ดวงตาของเว่ยอู๋หยาก็เบิกกว้างขึ้นเรื่อยๆ เมื่อฟังจบ เว่ยอู๋หยาตัวสั่นเทาอย่างระงับไม่อยู่ เขามองลูกชาย แววตาเต็มไปด้วยความทึ่งและความปิติยินดี “ดี! แผนเยี่ยม! สมกับเป็นลูกข้า!” เขาตบโต๊ะดังปัง รอยย่นบนหน้าคลายออกด้วยความตื่นเต้น “ทำเช่นนี้ ปัญหาทุกอย่างก็ถูกแก้! ค่ายชิงเฟิงย่อมตกเป็นของในถุง...”

ทว่า คลื่นความตื่นเต้นเพิ่งซัดสาด ความหนาวเหน็บแห่งเหตุผลก็แล่นเข้ามาทำให้เย็นลงอย่างรวดเร็ว สีหน้ายินดีของเว่ยอู๋หยาจางหายไป แทนที่ด้วยความกังวลลึกซึ้ง “แต่ว่า... จื่อฉี” เขากดเสียงต่ำ แววตาวูบไหวด้วยความไม่สบายใจ “เป่ยตี๋คือเสือร้าย การชักศึกเข้าบ้าน แต่โบราณมาคือหนทางสู่ความตาย เก้าปีก่อนเรื่องด่านเยี่ยนอวิ๋นก็นับว่าเสี่ยงมากแล้ว คราวนี้เปิดด่านหูเหลาอีก เกิดว่า... เกิดว่าองค์ชายสามนั่นไม่ได้มักน้อยแค่การปล้นชิง แต่อยากจะควบม้ายาวเหยียบย่ำแผ่นดินต้าอวี๋ทั้งหมด... ตระกูลเว่ยเรา มิกลายเป็นตัดชุดวิวาห์ให้ผู้อื่นหรือ?” น้ำเสียงเว่ยอู๋หยาเต็มไปด้วยความหวาดระแวง ตระกูลเว่ยต้องการแทนที่ราชวงศ์ ต้องการนั่งบัลลังก์มังกรเอง ไม่ใช่เป็นสุนัขเฝ้าบ้านให้คนเถื่อนแดนเหนือ