บทที่ 316 สองพ่อลูกตระกูลเว่ย เดิมพันบ้าระห่ำ

เขาเอาแต่ครุ่นคิดว่าจะจัดการกับค่ายชิงเฟิงอย่างไร จะแย่งชิงอาวุธเทพเจ้าเหล่านั้นมาได้อย่างไร แต่กลับมองข้ามปัญหาพื้นฐานที่สุดไป —— ค่ายชิงเฟิง หรือเศษเดนตระกูลถานไถพวกนั้น จะจัดการกับตัวเขาอย่างไร! นี่ไม่ใช่การเดิมพันที่เท่าเทียม แต่นี่คือสงครามที่ต้องมีฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งตายกันไปข้าง!

เว่ยจื่อฉีมองดูใบหน้าซีดเผือดและรูม่านตาที่หดเกร็งอย่างรุนแรงของบิดา รู้ว่าคำพูดของตนได้ผลแล้ว เขาค่อยๆ เดินกลับไปที่โต๊ะ หยิบจดหมายลับที่เขียนข้อความว่า "จะช่วยหรือไม่" ฉบับนั้นขึ้นมา ยื่นไปตรงหน้าเว่ยอู๋หยา "ท่านพ่อ ตอนนี้ท่านยังคิดว่า ภัยคุกคามที่แท้จริง อยู่ทางเหนืออีกหรือ?" น้ำเสียงของเขาสงบราบเรียบ แต่แฝงพลังที่ห้ามปฏิเสธ "เป่ยตี๋บุกเข้าด่าน แผ่นดินโกลาหล นี่คือวิกฤตของเรา แต่ก็เป็นโอกาสที่สวรรค์ประทานให้เราเช่นกัน บางทีเราอาจใช้โอกาสนี้ ถือครองกองทัพใหญ่ได้อย่างชอบธรรม เชิดชูโอรสสวรรค์เพื่อบัญชาเหล่าขุนนาง!"

"ส่วนเศษเดนตระกูลถานไถ พวกมันเหมือนงูพิษที่ซ่อนตัวอยู่ในความมืด จ้องจะฉกคอหอยเราตลอดเวลา ยิ่งพวกมันเติบโตเร็วเท่าไหร่ เราก็ยิ่งตายเร็วขึ้นเท่านั้น!"

"ตอนนี้ เรามีโอกาสที่จะบดขยี้งูพิษตัวนี้ให้ตายคาชิงโจว หากพลาดโอกาสนี้ไป รอวันที่มันกลายเป็นงูยักษ์กลืนกินฟ้าดิน ถึงตอนนั้น คนที่จะตายไร้ที่กลบฝัง ก็คือคนตระกูลเว่ยทั้งตระกูล!"

"อีกอย่าง ต่อให้เป่ยตี๋กลืนต้าอวี๋ได้จริงๆ ขอแค่เราได้ของวิเศษจากค่ายชิงเฟิงมาอยู่ในมือ ตระกูลเว่ยเราก็ใช่ว่าจะไม่มีโอกาสพลิกฟื้น"