บทที่ 317 สกัดดินประสิว อาวุธสังหารขั้นสุดยอด

พ่อบ้านผู้นั้นรีบล้วงถุงเงินที่เตรียมไว้นานแล้วออกมาจากอกเสื้อ ยื่นส่งให้อย่างนอบน้อม "พี่ชาย ลองนับดูขอรับ" เขาพูดพลางลอบสังเกตเสี่ยวอู๋อย่างระมัดระวัง แม้คนตรงหน้าจะแต่งกายไม่ต่างจากโจรภูเขาทั่วไป แต่ความดุดันหว่างคิ้วกลับโดดเด่นไม่เหมือนใคร โดยเฉพาะดวงตาคู่นั้น คมกริบราวกับมองทะลุจิตใจคนได้ เสี่ยวอู๋เดาะถุงเงินในมือ น้ำหนักไม่ขาด จึงเบี่ยงตัวเปิดทางให้ "เดินทางปลอดภัย" พ่อบ้านขอบอกขอบใจเป็นการใหญ่ แล้วนำขบวนรถจากไป พี่น้องเก่าแก่ของค่ายชิงเฟิงคนหนึ่งขยับเข้ามาใกล้เสี่ยวอู๋ หัวเราะหึๆ "พี่ห้า ดูไอ้พวกขี้ขลาดพวกนี้สิ เมื่อก่อนพวกเราพี่น้องเดินผ่านทางนี้ทีไรต้องอกสั่นขวัญแขวน แต่เดี๋ยวนี้กลับตาลปัตร พวกมันรีบเอาเงินมาประเคนให้เราถึงที่ แถมยังก้มหัวปลกๆ ให้อีก"

เสี่ยวอู๋มองดูขบวนรถที่ห่างออกไป แววตาไร้ซึ่งความดูแคลน แม้เขาจะภักดีต่อเสิ่นจือเวย แต่สิ่งที่ได้เห็นได้ยินในค่ายชิงเฟิงช่วงนี้ ทำให้ความนับถือที่มีต่อจ้าวเหิงเพิ่มพูนขึ้นทุกวัน คุณชายจ้าวผู้นี้ สามารถเปลี่ยนกลุ่มโจรปล้นชิงให้กลายเป็น "ผู้พิทักษ์เส้นทาง" ที่รักษาความสงบในพื้นที่ได้ แถมยังกอบโกยกำไรมหาศาล วิธีการนี้ เรียกได้ว่าอัศจรรย์พันลึก "อย่าดูถูกพวกเขา" เสี่ยวอู๋พูดเรียบๆ "การหาเงินได้อย่างมั่นคง ย่อมดีกว่าเอาหัวไปแขวนบนเส้นด้ายเพื่อแลกเงิน วิธีการของท่านอาจารย์ต่างหาก คือหนทางที่ยั่งยืน" .......

ภายในค่าย บรรยากาศก็คึกคักไม่แพ้กัน เมื่อรับผู้ลี้ภัยจากตีนเขาเข้ามามากขึ้นเรื่อยๆ ที่พักอาศัยเดิมก็รับไม่ไหว บ้านเรือนและค่ายทหารใหม่จึงผุดขึ้นเป็นดอกเห็ด ที่ลานฝึก ถานไถหมิงอวี่กำลังยืนเท้าสะเอว มองดูชายฉกรรจ์ห้าร้อยคนที่กำลังฝึกซ้อมด้วยสีหน้าภาคภูมิใจ คนเหล่านี้เขาคัดเลือกมาอย่างพิถีพิถันจากผู้ลี้ภัยทั้งเก่าและใหม่ ตามมาตรฐานที่จ้าวเหิงกำหนด มาอยู่ค่ายชิงเฟิงแม้จะไม่ได้กินอิ่มจนพุงกางทุกมื้อ แต่อย่างน้อยก็ไม่ต้องหนาวตายอดตาย ตอนนี้แต่ละคนรูปร่างกำยำล่ำสัน เป็นตัวเลือกที่ดีที่สุดในการจัดตั้งทหารราบเกราะดำ (เสวียนเจี่ย)

"ตื่นตัวกันหน่อย! ไม่ได้กินข้าวกันมาหรือไง? วิ่งแบกน้ำหนัก! เพิ่มถุงทรายอีกยี่สิบจิน!" ถานไถหมิงอวี่ตะเบ็งเสียงสั่ง แม้การฝึกจะโหดหิน แต่ชายฉกรรจ์เหล่านี้กลับไม่มีคำบ่น ตรงกันข้าม แต่ละคนกลับฮึดสู้ แววตาเป็นประกายด้วยความตื่นเต้น เพราะพวกเขารู้ว่า ขอแค่ผ่านการทดสอบ ได้เป็นสมาชิกกองทัพเกราะดำ ไม่เพียงจะได้กินเนื้อทุกมื้อ แต่ยังมีเบี้ยเลี้ยงรายเดือนก้อนโต ที่สำคัญกว่านั้น พวกเขาจะได้สวมใส่เกราะเหล็กไร้เทียมทานที่แม้แต่หน้าไม้กลเสินจียังยิงไม่เข้า กลายเป็นไพ่ตายที่แข็งแกร่งที่สุดของค่ายชิงเฟิง!

มองดูกองทหารหนักที่เริ่มเป็นรูปเป็นร่าง ถานไถหมิงอวี่ก็หน้าบานเป็นจานเชิง เขาเหมือนจะเห็นภาพตัวเองนำทัพเหล็กกล้านี้ บดขยี้ลูกสมุนของเว่ยอู๋หยา บุกเข้าเมืองหลวงอวี้จิง ล้างแค้นให้ตระกูลถานไถอยู่รอมร่อ แต่ในความตื่นเต้น ก็มีความเสียดายเล็กๆ ปนอยู่ กองพันดาบมั่วเตาที่เขาใฝ่ฝัน การรับสมัครกลับไม่สู้ดีนัก ดาบมั่วเตาหนักห้าสิบจิน (25 กก.) เรียกร้องพละกำลังและสรีระของผู้ใช้สูงเกินไป พลิกหาทั่วทั้งค่าย ก็คัดมาได้แค่ร้อยกว่าคนที่พอถูไถ "เฮ้อ ดูท่าของวิเศษชิ้นนี้จะเรื่องมากจริงๆ" ถานไถหมิงอวี่ส่ายหน้า ในใจคิดคำนวณว่าควรไปหารือกับพี่เขยอีกทีดีไหม ว่าจะลดน้ำหนักดาบลงหน่อย หรือคิดค้นวิธีฝึกพิเศษสำหรับมือดาบมั่วเตาโดยเฉพาะ