บทที่ 318 ค่ายแตกตื่น ควันดำโขมง

หลายวันติดต่อกัน ถานไถหมิงเยว่ไม่เห็นแม้แต่เงาของจ้าวเหิง อาหารที่นางส่งคนไปส่ง ก็ทำได้แค่วางไว้หน้ากระท่อม ให้จ้าวเหิงออกมาหยิบเอง นางกังวลใจ แต่ก็ไม่กล้าเข้าไปรบกวน ส่วนคนอื่นๆ ในค่ายชิงเฟิง กลับต้องกลัดกลุ้มกับเรื่องประหลาดอีกเรื่องหนึ่ง

“ตูม——!” เสียงกึกก้องกัมปนาททึบๆ ดังสะท้อนมาจากใต้ดิน ทำเอาทั้งค่ายสั่นสะเทือน ถานไถหมิงอวี่ที่กำลังฝึกทหารอยู่ตกใจสะดุ้ง เงยหน้ามองฟ้าทันที “เกิดอะไรขึ้น? ฟ้าผ่ารึ?” ท้องฟ้าสีครามสดใส ไร้เมฆหมอก แม้แต่เมฆสักก้อนยังมองไม่เห็น “แปลกจริง แดดเปรี้ยงขนาดนี้ ฟ้าผ่าได้ไง?” เขาเกาหัว ไม่เข้าใจสักนิด ในห้องโถงหารือ หัวหน้ากองที่กำลังถกเรื่องการป้องกันค่ายกับถานไถหมิงเลี่ย ก็ตกใจลุกพรวดพราดเพราะเสียงนั้น “ท่านหัวหน้าใหญ่ นี่มัน...”

ถานไถหมิงเลี่ยเดินไปริมหน้าต่าง มองไปทางหลังเขา คิ้วขมวดมุ่น เขาพอเดาได้ลางๆ ว่าความเคลื่อนไหวนี้อาจเกี่ยวข้องกับน้องเขย แต่ในเมื่อจ้าวเหิงไม่พูด เขาก็จะไม่ถามมากความ “นั่งลงกันให้หมด ตื่นตูมอะไรกัน!” เขาตวาดเสียงขรึม “ฟ้ายังไม่ถล่ม! มีหน้าที่อะไรก็ไปทำซะ!” เสียงกึกก้องเช่นนี้ดังขึ้นบ่อยครั้งในหลายวันต่อมา โดยไม่มีสัญญาณเตือนล่วงหน้า บางครั้งทึบๆ เหมือนฟ้าร้องไกลๆ บางครั้งใสชัดเหมือนประทัดแตก ทุกครั้งที่เสียงดังขึ้น คนทั้งค่ายชิงเฟิงจะหยุดงานในมือโดยไม่รู้ตัว เงยหน้ามองท้องฟ้าแจ่มใส ในใจเต็มไปด้วยความสงสัยและเริ่มมีความยำเกรงแปลกๆ

“วันนี้ฟ้าฤดูใบไม้ผลิคำรามอีกแล้ว”

“นั่นสิ ทำไมเสียงฟ้าร้องถึงดังมาจากทางหลังเขาตลอดเลยนะ?”