บทที่ 319 สะท้านโลกหล้า เสียงกัมปนาทก้องหุบเขา

พวกเขายังวิ่งไปไม่ถึงประตู ก็เห็นเงาร่างที่มอมแมมไปด้วยฝุ่นโคลน เดินโซซัดโซเซออกมาจากกลุ่มควันหนาทึบ นั่นคือจ้าวเหิง จ้าวเหิงในเวลานี้มีสภาพดูไม่ได้อย่างที่สุด ผมเผ้าถูกไฟลามไปแถบหนึ่ง ใบหน้าเปรอะเปื้อนคราบดำสลับขาว เหมือนเพิ่งปีนออกมาจากเตาถ่าน เสื้อผ้าบนตัวขาดเป็นรูโหว่ใหญ่หลายแห่ง ดูน่าเวทนายิ่งนัก แต่ดวงตาคู่นั้นของเขา กลับสว่างไสวจนน่าวิตก สว่างไสวดุจดาราที่เจิดจรัสที่สุดในรัตติกาล บนใบหน้าเขา ไร้ซึ่งความตื่นตระหนกหรือเจ็บปวด กลับเต็มไปด้วยความตื่นเต้นและปิติยินดีที่เกือบจะเข้าขั้นบ้าคลั่ง

“ฮ่าๆ... ฮ่าๆๆๆ! สำเร็จ! ในที่สุดข้าก็ทำสำเร็จ!” เสียงหัวเราะของเขาแหบแห้งแต่สะใจ เต็มไปด้วยความรู้สึกปลดปล่อยที่อัดอั้นมานาน ดังก้องสะท้อนไปในหุบเขาที่เงียบสงัด เฉินซานหยวนและพรรคพวกวิ่งมาถึงตรงหน้าเขา เห็นสภาพบ้าคลั่งแบบนี้ ก็ตะลึงงันไปชั่วขณะ ไม่รู้จะพูดอะไรดี “ท่าน... ท่านอาจารย์จ้าว... ท่าน... ท่านเป็นอะไรไป...” เฉินซานหยวนถามตะกุกตะกัก สมองเขายังว่างเปล่าขาวโพลน เมื่อกี้มันคือเสียงอะไรกันแน่? จ้าวเหิงไม่ตอบ แต่ยื่นมือที่ถูกรมควันจนดำเมี่ยม คว้าแขนเฉินซานหยวนไว้แน่น แรงบีบมหาศาลทำเอาเฉินซานหยวนเจ็บแปลบ “สำเร็จแล้ว! ซานหยวน! พวกเราทำสำเร็จแล้ว!” จ้าวเหิงเขย่าตัวเขาอย่างตื่นเต้น

ทันใดนั้น ถานไถหมิงอวี่ก็นำกลุ่มคนกลุ่มใหญ่ วิ่งหอบแฮ่กๆ เข้ามา พอเห็นกระท่อมหินที่พังไปครึ่งแถบกับสภาพดูไม่จืดของจ้าวเหิง หน้าเขาก็ซีดเผือด “พี่เขย! ท่านไม่เป็นไรนะ?!” เขากระโจนทีเดียวถึงตัวจ้าวเหิง สำรวจร่างกายขึ้นลง กลัวว่าพี่เขยจะแขนขาดขาขาด ท่าทางตื่นตูมราวกับจ้าวเหิงเป็นตุ๊กตากระเบื้องที่แตะนิดเดียวก็แตก “ข้าไม่เป็นไร สบายมาก!” จ้าวเหิงเห็นถานไถหมิงอวี่ ก็ยิ่งยิ้มกว้าง เผยฟันขาววับที่ตัดกับใบหน้าดำเมี่ยมอย่างชัดเจน “หมิงอวี่ เร็วเข้า ไปตามพี่ใหญ่เจ้ามา! ข้ามีข่าวดีสะเทือนฟ้าจะบอก!”

“จะตามอะไรอีก! พี่ใหญ่กับพี่หญิงมากันโน่นแล้ว!”

ถานไถหมิงอวี่ยังพูดไม่ทันขาดคำ ฝูงคนก็แหวกออก ถานไถหมิงเลี่ยและถานไถหมิงเยว่เดินก้าวยาวๆ เข้ามา ถานไถหมิงเลี่ยยังคงสวมชุดรัดกุมสีดำเคร่งขรึม แต่ใบหน้าที่มักจะราบเรียบไร้อารมณ์ บัดนี้เต็มไปด้วยความสงสัยและเป็นห่วง สายตาเขาล็อกเป้าที่จ้าวเหิงทันที กวาดมองหัวจรดเท้า เห็นว่าแม้มอมแมมแต่อวัยวะครบสามสิบสอง แถมจิตใจยังดูฮึกเหิม เส้นประสาทที่ตึงเครียดจึงค่อยผ่อนคลายลง ส่วนถานไถหมิงเยว่ หน้าซีดเผือดไปนานแล้ว นางเห็นสภาพน่าเวทนาของจ้าวเหิง โดยเฉพาะผมที่ไหม้เกรียมและเสื้อผ้าขาดวิ่น ขอบตาก็แดงก่ำขึ้นมาทันที นางถลันเข้าไปหาจ้าวเหิง ไม่สนคราบเขม่าควันเต็มตัว ยื่นมือที่สั่นเทาออกไป อยากจะแตะแต่ก็ไม่กล้าแตะ น้ำเสียงปนสะอื้น “ท่าน... ท่านทำไมถึงมีสภาพแบบนี้? บาดเจ็บตรงไหนไหม? รีบให้ข้าดูหน่อย!”