บทที่ 320 โหมดสงคราม การปฏิวัติอย่างถอนรากถอนโคน

จ้าวเหิงได้ยินดังนั้น ก็หันไปมองถานไถหมิงเลี่ย แววตาเต็มไปด้วยความชื่นชมและความปิติยินดีที่ได้พบคนที่รู้ใจ เขาหัวเราะร่า พยักหน้าหนักๆ “พี่ใหญ่ฉลาดจริงๆ! มองปราดเดียวก็เห็นจุดสำคัญ!” เขาชูกระบอกไม้ไผ่ในมือขึ้น หันไปพูดกับถานไถหมิงอวี่ที่ยังทำหน้างงและถานไถหมิงเยว่ที่มองด้วยความทึ่ง พูดเน้นทีละคำ “ของสิ่งนี้ คือของวิเศษที่ข้าอดหลับอดนอนมั่วซั่วทำออกมาหลายวัน! มันไม่ได้มีไว้ฟังเสียงเล่นๆ แต่มันมีไว้ฆ่าคน!” “ไป! สิบปากว่าไม่เท่าตาเห็น ข้าจะพาพวกเจ้าไปเปิดหูเปิดตา ดูอานุภาพที่แท้จริงของมัน!”

แววตาจ้าวเหิงร้อนแรง เต็มไปด้วยความมั่นใจ มือข้างหนึ่งจูงมือถานไถหมิงเยว่ อีกข้างโบกเรียกสองพี่น้องถานไถให้ตามมา เดินก้าวยาวๆ มุ่งหน้าไปทางกองหินรกร้างที่ลึกเข้าไปในหุบเขา สองพี่น้องถานไถสบตากัน ต่างเห็นความตกตะลึงและความคาดหวังในแววตาของอีกฝ่าย จึงรีบสาวเท้าตามไปทันที พวกเขามีลางสังหรณ์รุนแรงว่า สิ่งที่จะเกิดขึ้นต่อไป อาจจะพลิกความเข้าใจที่พวกเขามีต่อสงครามและพละกำลังไปโดยสิ้นเชิง

ลึกเข้าไปในหุบเขา เป็นพื้นที่โล่งกว้าง ปกติที่นี่เป็นที่ฝึกยกหินของทหารใหม่ บนพื้นจึงมีก้อนหินขนาดต่างๆ กระจัดกระจาย และมีหุ่นไม้ฝึกซ้อมที่พังแล้วทิ้งไว้ จ้าวเหิงพาทุกคนมาที่กลางลาน ตรงนี้มีกองหินที่ทับถมกันมานานปี สูงกว่าครึ่งคน ล้วนเป็นหินสีเขียวเนื้อแข็ง ก้อนใหญ่เท่าโม่หิน ก้อนเล็กเท่าหัวคน อัดแน่นเบียดเสียดกัน “พวกเจ้าทุกคน ถอยไป” จ้าวเหิงหยุดเดิน สีหน้าเคร่งขรึมอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เขาปล่อยมือถานไถหมิงเยว่ ส่งกระบอกไม้ไผ่อันหนึ่งให้นางถือไว้ ส่วนตัวเองถืออีกอัน เดินไปที่กองหินนั้น

เขานั่งยองๆ ใช้มือรื้อก้อนหินออก เคลียร์ช่องว่างเล็กๆ ขึ้นมาตรงใจกลางกองหิน แล้วค่อยๆ วางกระบอกไม้ไผ่ลงไปอย่างระมัดระวัง ให้เหลือแค่สายชนวนป่านโผล่ออกมา ทำเสร็จแล้วก็เอาก้อนหินที่รื้อออกวางทับกลับไป กลบกระบอกไม้ไผ่ไว้ใต้กองหินจนมิด ตลอดกระบวนการ เขาทำอย่างเบามือ สีหน้าจดจ่อ ราวกับกำลังวางสมบัติล้ำค่า ถานไถหมิงอวี่ยืนกอดอกอยู่ไกลๆ เบ้ปาก ทำท่าเหมือนมารอดูลิเก เขาไม่ค่อยอยากเชื่อว่า แค่กระบอกไม้ไผ่เล็กๆ นี่ จะมีอานุภาพสะเทือนฟ้าดินอะไรได้ เมื่อกี้ที่กระท่อมระเบิด เขาเดาว่าพี่เขยคงเผลอทำอะไรอย่างอื่นระเบิดมากกว่า ไม้ไผ่นี่อาจเป็นแค่ของบังหน้า

ถานไถหมิงเลี่ยไม่พูดสักคำ สายตาคมกริบจับจ้องทุกการกระทำของจ้าวเหิง คิ้วขมวดมุ่น ความรู้สึกกังวลระคนคาดหวังในใจยิ่งรุนแรงขึ้น ถานไถหมิงเยว่ประคองกระบอกไม้ไผ่ที่หนักอึ้งในมือ สัมผัสได้ถึงพื้นผิวที่หยาบกร้าน ปลายจมูกได้กลิ่นกำมะถันจางๆ นางมองแผ่นหลังที่จดจ่อแน่วแน่ของสามี หัวใจเต้นรัวขึ้นมาอยู่ที่คอหอย เมื่อจ้าวเหิงเช็คจนแน่ใจว่าวางกระบอกไม้ไผ่ดีแล้ว ก็ยืดตัวขึ้น โบกมือไล่ทุกคนอีกครั้ง ตะโกนสั่งเสียงเข้ม “ถอยหลังไปอีก! ถอยไปอีก! ถอยไปหลังต้นหวายแก่ต้นนั้น!” เขาชี้ไปที่ต้นหวายคอเอียงแก่หง่อมที่อยู่ห่างออกไปอย่างน้อยห้าสิบก้าว