บทที่ 321 ผู้ลี้ภัยกราบไหว้ ปาฏิหาริย์ลงมาจุติ

เมื่อฝุ่นควันจางลง ทุกคนราวกับถูกสาปให้เป็นหิน ยืนนิ่งงันอยู่กับที่ สีหน้าเต็มไปด้วยความตื่นตะลึงและหวาดกลัวจนเกินจะหาคำบรรยาย หูยังคงแว่วเสียงวิ้งๆ ไม่หยุด ภาพตรงหน้าคือความเสียหายยับเยิน กองหินแข็งแกร่งเมื่อครู่ บัดนี้อันตรธานหายไปอย่างไร้ร่องรอย แทนที่ด้วยหลุมดินขนาดใหญ่เส้นผ่านศูนย์กลางกว่าหนึ่งฟุต ลึกกว่าครึ่งฟุต! ดินก้นหลุมถูกเผาจนดำเกรียม ส่งควันสีเขียวจางๆ ลอยอ้อยอิ่ง พื้นรอบๆ เต็มไปด้วยเศษหินแตกละเอียดและผิวดินที่ถูกคลื่นกระแทกฉีกกระชาก นี่... นี่มันพลังทำลายล้างที่น่าสะพรึงกลัวขนาดไหนกัน?! นี่ใช่สิ่งที่มนุษย์สามารถทำได้จริงหรือ?

เงียบสงัด เงียบราวกระเป่าสาก มีเพียงเสียงลมพัดผ่านหุบเขา หอบเอาฝุ่นทรายปลิวว่อนดัง "วู่วู่ว" ไกลออกไปในค่ายชิงเฟิง ผู้ลี้ภัยและเชลยศึกที่เพิ่งจะสงบจิตสงบใจได้ เมื่อได้ยินเสียงกึกก้องกัมปนาทอีกครั้ง และเห็นควันดำพวยพุ่งเสียดฟ้าจากหลังเขา ก็ไม่อาจระงับความกลัวในใจได้อีกต่อไป "ตุ้บ! ตุ้บ!" คนนับร้อยนับพันพร้อมใจกันคุกเข่าหันหน้าไปทางหลังเขา โขกศีรษะกราบไหว้ทิศทางที่มีควันลอยขึ้นมาอย่างไม่ขาดสาย "เทพเจ้าสำแดงฤทธิ์แล้ว! ท่านเทพพิโรธแล้ว!" "ขอท่านเทพโปรดระงับโทสะ! ขอท่านเทพคุ้มครองด้วยเถิด!" ……

ณ จุดเกิดเหตุ ถานไถหมิงอวี่เป็นคนแรกที่ได้สติจากความตกตะลึงสุดขีด เขาคลำหัวตัวเองเพื่อให้แน่ใจว่ายังอยู่ดี แล้วหันขวับกลับไป ดวงตาส่องประกายวาวโรจน์ จ้องเขม็งไปที่จ้าวเหิง หรือพูดให้ถูกคือ จ้องไปที่กระบอกไม้ไผ่อันสุดท้ายในมือถานไถหมิงเยว่ ความดูแคลนและความสงสัยบนใบหน้าหายวับไปจนหมดสิ้น แทนที่ด้วยความคลั่งไคล้ตื่นเต้นและความอยากครอบครองถึงขีดสุด เขาพุ่งตัวไปหาจ้าวเหิง พูดตะกุกตะกักด้วยความตื่นเต้น "พี่... พี่เขย! นี่... นี่คือไอ้สิ่งนั้นที่ท่านเคยพูดถึง... ไอ้... อาวุธสังหารนั่นเหรอ?!" เขากลืนน้ำลาย ลูกกระเดือกขยับขึ้นลง เสียงแหลมเพี้ยนด้วยแรงอารมณ์ "ไอ้ของสิ่งนี้... มันชื่ออะไร?"

จ้าวเหิงมองท่าทางแทบคลั่งของน้องภรรยาด้วยความขบขัน แต่สีหน้ายังคงราบเรียบ เขาค่อยๆ พ่นคำสามคำออกมา เสียงไม่ดัง แต่หนักแน่นดั่งขุนเขา "เจิ้น! เทียน! เหลย! (ระเบิดสะท้านฟ้า)" "เจิ้นเทียนเหลย... ระเบิดสะท้านฟ้า..." ถานไถหมิงอวี่พึมพำชื่อนี้ซ้ำไปซ้ำมาเหมือนโดนมนต์สะกด ประกายตาเจิดจ้ายิ่งกว่าดวงตะวันเที่ยงวัน "ชื่อดี! ช่างเป็นระเบิดสะท้านฟ้าจริงๆ! ฮ่าๆๆ!" เขาตบหน้าขาฉาดใหญ่ หัวเราะร่า "อานุภาพขนาดนี้ ไม่ใช่แค่สะท้านฟ้า แต่มันจะระเบิดฟ้าให้เป็นรูโหว่เลยต่างหาก!"

เขาก้าวยาวๆ ไปที่หลุมลึกที่เพิ่งเกิดขึ้น ชะโงกหน้าดู ความตื่นตะลึงบนใบหน้ายิ่งเข้มข้น ดินไหม้เกรียมและเศษหินกระจาย ล้วนฟ้องถึงฉากทำลายล้างโลกเมื่อครู่ เขาจินตนาการไม่ออกเลยว่า ถ้าเจ้า "เจิ้นเทียนเหลย" นี่ไม่ได้ระเบิดในกองหิน แต่ไประเบิดกลางกองทัพศัตรูที่สวมเกราะหนา ภาพนรกแตกตรงหน้าจะเป็นอย่างไร? เกรงว่าทั้งคนทั้งม้า คงถูกระเบิดกลายเป็นเศษเนื้อปลิวว่อนเต็มท้องฟ้าแน่! "น่ากลัวเกินไปแล้ว... นี่มันน่ากลัวเกินไปไหม?" ถานไถหมิงอวี่พึมพำกับตัวเอง แต่แล้วน้ำเสียงจากหวาดกลัวก็เปลี่ยนเป็นความปรารถนาอย่างรุนแรง "แต่ข้าชอบ! พี่เขย ข้าชอบไอ้ของพรรค์นี้ที่สุดเลย!"