บทที่ 323 สัญญาเลือดเหล็ก เส้นทางสู่สวรรค์

แนวคิดเรื่อง "สายการผลิต" และ "การแบ่งระดับความลับ" ที่ล้ำยุคเกินไป ทำเอาถานไถหมิงเลี่ยและถานไถหมิงอวี่ฟังแล้วงุนงง แม้จะไม่เข้าใจทั้งหมด แต่ก็รู้สึกว่ามันสุดยอดมาก "แต่ว่า ปัญหาเรื่องช่างฝีมือจะแก้อย่างไร?" ถานไถหมิงเลี่ยจับประเด็นสำคัญได้ จ้าวเหิงเงียบไปครู่หนึ่ง เหมือนกำลังตัดสินใจเรื่องที่ยากลำบาก สุดท้าย เขาเงยหน้าขึ้น สบตาทุกคน แล้วพูดช้าๆ "ช่างฝีมือ จะคัดเลือกจากผู้ลี้ภัยที่เราเพิ่งรับเข้ามา" "ผู้ลี้ภัย?" ถานไถหมิงอวี่ไม่เข้าใจ "พวกเขาเพิ่งมาอยู่ได้ไม่นาน จะไว้ใจได้หรือ?"

"เพราะพวกเขาเป็นผู้ลี้ภัย ไร้รากไร้ฐาน ไร้ที่พึ่งพิงนี่แหละ ถึงเหมาะสมที่สุด" น้ำเสียงของจ้าวเหิงราบเรียบ แต่คำพูดที่ออกมาทำให้ถานไถหมิงเยว่ใจสั่น "แผนของข้าคือ คัดเลือกคนกลุ่มหนึ่งเข้าสู่โรงงานนั้น เราจะมอบสวัสดิการที่ดีที่สุดในค่ายชิงเฟิงให้ครอบครัวพวกเขา ให้กินอิ่ม นุ่งอุ่น มีบ้านอยู่ ลูกหลานได้เรียนหนังสือ คนแก่ได้หาหมอ เป็นข้อแลกเปลี่ยน..." จ้าวเหิงหยุดนิดหนึ่ง เหมือนกำลังเลือกใช้คำ สุดท้าย เขาเลือกคำพูดที่ตรงไปตรงมาที่สุด และโหดร้ายที่สุด "ข้อแลกเปลี่ยนคือ ช่างฝีมือที่ถูกเลือกกลุ่มนี้ นับตั้งแต่วินาทีที่ก้าวเท้าเข้าสู่โรงงาน พวกเขาจะไม่ได้ก้าวออกมาอีกเลยชั่วชีวิต"

"ไม่ได้ออกมาอีกเลยชั่วชีวิต?!" ถานไถหมิงอวี่ร้องเสียงหลง มองจ้าวเหิงอย่างไม่อยากเชื่อ ราวกับเพิ่งรู้จักพี่เขยผู้สุภาพอ่อนโยนคนนี้เป็นครั้งแรก "พี่เขย... ทะ... ท่านหมายความว่ายังไง? นี่มันไม่ต่างอะไรกับจับพวกเขาขังคุกตลอดชีวิตเลยนะ? แล้วมันจะต่างอะไรกับพวกขุนนางชั่วในราชสำนักเล่า!" น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความตกใจและแรงต้านโดยสัญชาตญาณ ในความคิดอันซื่อตรงของเขา ค่ายชิงเฟิงรับผู้ลี้ภัย ให้ทางรอดแก่พวกเขา คือคุณธรรมน้ำมิตร แต่ตอนนี้ จ้าวเหิงกลับจะคัดคนจากกลุ่มนี้ไปขังลืมตลอดชีวิต เรื่องนี้เขาทำใจยอมรับไม่ได้จริงๆ

ถานไถหมิงเยว่ก็ขมวดคิ้ว ดวงตาคู่สวยฉายแววสงสาร นางกระตุกแขนเสื้อจ้าวเหิงเบาๆ พูดเสียงค่อย "สามี ทำแบบนี้ มันจะ... โหดร้ายเกินไปไหม?" การขังคนเป็นๆ ไว้ในที่แห่งหนึ่งตลอดกาล พรากสิทธิ์ในการเห็นโลกภายนอกไปจนวันตาย ฟังดูไม่ต่างอะไรกับสุสานคนเป็นจริงๆ มีเพียงถานไถหมิงเลี่ยที่ยังคงเงียบ คิ้วขมวดมุ่น สายตาคมกริบกวาดมองระหว่างจ้าวเหิงกับน้องชายที่กำลังเดือดดาล เหมือนกำลังชั่งน้ำหนักบางอย่าง เขาไม่รีบเห็นด้วย แต่ก็ไม่คัดค้านรุนแรงเหมือนถานไถหมิงอวี่

จ้าวเหิงมองปฏิกิริยาของพวกเขา ซึ่งอยู่ในความคาดหมายแล้ว เขาสบตากับน้องภรรยาที่กำลังตั้งคำถาม แล้วเอ่ยปากช้าๆ "หมิงอวี่ ข้าขอถามเจ้า ถ้าเราไม่รับผู้ลี้ภัยพวกนั้นไว้ ตอนนี้พวกเขาจะอยู่ที่ไหน?" ถานไถหมิงอวี่ชะงัก ตอบโดยไม่ทันคิด "ก็คงอดตายกลางทาง หรือไม่ก็โดนโจรกลุ่มอื่นจับไปเป็นทหารเลว หรือไม่ก็..." เขาพูดต่อไม่ไหว สภาพอนาถตอนที่ผู้ลี้ภัยมาถึงค่ายชิงเฟิง เขาเห็นกับตา แต่ละคนผอมแห้งจนเห็นซี่โครง เสื้อผ้าขาดรุ่งริ่ง แววตาด้านชา ไม่ต่างอะไรกับซากศพเดินได้ สำหรับพวกเขา ความตายไม่ใช่คำขู่ แต่เป็นชะตากรรมที่พร้อมจะมาเยือนได้ทุกเมื่อ