บทที่ 324 ข้าขอแบกรับ คำครหาทั้งหมด

"ช้าไม่ได้แล้ว พี่ใหญ่ ข้าจะไปค่ายผู้ลี้ภัยเดี๋ยวนี้" จ้าวเหิงกล่าว "เรื่องนี้ยิ่งเร็วยิ่งดี และต้องเป็นข้าที่ไปพูดด้วยตัวเอง พวกเขาถึงจะเห็นความจริงใจ และเชื่อว่าเราไม่ได้แค่ 'วาดขนมเปี๊ยะ' (ขายฝัน) ให้ดู" "ข้าจะไปกับท่านด้วย!" ถานไถหมิงอวี่รีบเสนอตัว เขาอยากเห็นกับตาว่าจะมีใครยอมรับเงื่อนไขที่ "โหดร้าย" เช่นนี้จริงหรือไม่ "ไม่" จ้าวเหิงส่ายหน้า "เจ้าไปไม่ได้ พี่ใหญ่ก็ไปไม่ได้" "ทำไม?" "เพราะเรื่องนี้ ตั้งแต่ต้นจนจบ ต้องเป็นการตัดสินใจของข้าคนเดียว" แววตาของจ้าวเหิงลึกล้ำ "ในวันหน้า หากมีใครเคียดแค้นเรื่องนี้ ให้ความผิดและคำด่าทอทั้งหมดมาลงที่ข้าคนเดียว พวกท่าน ในฐานะหัวหน้าใหญ่และรองหัวหน้า ต้องเป็นสัญลักษณ์แห่งคุณธรรมความเมตตา ส่วนข้า..."

เขายิ้มเยาะตัวเอง "ข้าจะขอรับบทคนชั่วที่ทำทุกอย่างเพื่อเป้าหมายเอง" คำพูดนี้ทำให้สองพี่น้องตระกูลถานไถใจสั่นสะท้าน ถานไถหมิงเยว่มองเสี้ยวหน้าของสามี ภายใต้แสงแดด โครงหน้าของเขาชัดเจน แต่แววตากลับซ่อนความโดดเดี่ยวที่นางไม่เคยเห็นมาก่อน ทันใดนั้นนางก็เข้าใจ เขาไม่ได้จะแบกรับแค่อนาคตของค่ายชิงเฟิง แต่ยังรวมถึงบาปและทัณฑ์ทั้งหมดบนเส้นทางสายนี้ ......

ครึ่งชั่วยาม (1 ชั่วโมง) ต่อมา ค่ายผู้ลี้ภัยหลังเขาที่เพิ่งเปิดใหม่ ผู้ลี้ภัยหลายพันคนเพิ่งเสร็จสิ้นงานใช้แรงงานในวันนี้ กำลังจับกลุ่มกันรับส่วนแบ่งอาหารประจำวัน —— ข้าวต้มใสๆ ที่พอจะมองเห็นเม็ดข้าว และแผ่นแป้งธัญพืชสีดำๆ แม้อาหารจะเรียบง่าย แต่ใบหน้าของทุกคนกลับฉายแววความสงบสุขที่ห่างหายไปนาน ที่นี่ไม่ต้องกังวลว่ามื้อหน้าจะอดตาย ไม่ต้องกลัวว่าหลับอยู่จะโดนสัตว์ป่าคาบไปกิน และไม่ต้องระแวงคมดาบที่พร้อมจะฟันลงมาได้ทุกเมื่อ ทันใดนั้น ฝูงชนเกิดความโกลาหล "ท่านอาจารย์จ้าว! ท่านอาจารย์จ้าวมาแล้ว!" "ดูนั่นสิ ท่านอาจารย์จ้าวตัวจริงเสียงจริง!"

ทุกคนวางชามข้าวตะเกียบในมือ ลุกขึ้นยืนโดยพร้อมเพรียง สายตาจับจ้องไปที่ทางเข้าค่ายเป็นตาเดียว แววตาของพวกเขาเต็มไปด้วยความเคารพยำเกรงและความซาบซึ้งใจที่ออกมาจากก้นบึ้งหัวใจ ในใจพวกเขา ท่านอาจารย์จ้าวผู้มอบที่ดินและทางรอดให้ผู้นี้ ไม่ต่างอะไรกับพระโพธิสัตว์เดินดิน จ้าวเหิงเดินขึ้นไปบนเวทียกพื้นชั่วคราวกลางค่ายอย่างช้าๆ ภายใต้การคุ้มกันของกลุ่มองครักษ์ เฉินซานหยวนเดินตามหลัง สีหน้าเคร่งขรึม เขาไม่พูดพร่ำทำเพลง สายตากวาดมองใบหน้าที่เต็มไปด้วยความคาดหวัง อยากรู้อยากเห็น หรือด้านชาเบื้องล่าง ทั้งค่ายเงียบกริบ คนหลายพันรอฟังคำพูดจากปากเขา จ้าวเหิงกระแอมเบาๆ ผนึกกำลังภายในส่งเสียงให้ดังกังวานไปทั่วค่าย

"พี่น้องชาวบ้านทุกท่าน ข้าชื่อจ้าวเหิง" "วันนี้ข้ามาที่นี่ เพื่อมอบโอกาสหนึ่งให้กับทุกคน โอกาส... ที่จะทำให้ครอบครัวของพวกท่าน กินอิ่มนุ่งอุ่นไปชั่วชีวิต และเปลี่ยนชะตาชีวิตไปตลอดกาล" เสียงฮือฮาดังขึ้นในฝูงชนอย่างระงับไม่อยู่ ดวงตาของทุกคนเป็นประกาย จ้าวเหิงยกมือขึ้นกดลงเบาๆ เสียงฮือฮาเงียบลงทันที เขาพูดต่อ "ข้าต้องการรับสมัครคนกลุ่มหนึ่งจากในหมู่พวกท่าน ไปทำงานที่พิเศษและสำคัญมาก ผู้ใดที่ผ่านการคัดเลือก ครอบครัวของพวกท่าน —— พ่อแม่ ลูกเมีย จะได้ย้ายเข้าไปอยู่ในค่ายชั้นในทันที ได้อยู่บ้านอิฐหลังใหม่ ลูกหลานไม่ว่าชายหรือหญิง จะได้เข้าเรียนฟรี พ่อแม่จะได้เบี้ยเลี้ยงดูยามแก่เฒ่าทุกเดือน เจ็บป่วยมีหมอรรักษาฟรี ในค่ายมีของดีอะไร พวกเขาจะได้รับส่วนแบ่งก่อน ข้าจ้าวเหิง ขอเอาหัวเป็นประกัน ตราบใดที่ค่ายชิงเฟิงยังอยู่ ครอบครัวของพวกท่านจะมีชีวิตที่ดีกว่าคนในค่ายเก้าสิบเก้าส่วน!"