บทที่ 325 รากฐานแห่งค่ายชิงเฟิง ชะตากรรมในยุคโกลาหล

เพราะเขารู้ดีว่า คำอธิบายหรือคำปลอบโยนใดๆ เมื่ออยู่ต่อหน้าคำว่า "จำคุกตลอดชีวิต" ล้วนฟังดูไร้น้ำหนัก สิ่งที่เขาต้องการ ไม่ใช่คนที่ถูกคำพูดสวยหรูหลอกล่อให้มา แต่เป็นคนที่ไตร่ตรองถึงราคาที่ต้องจ่ายอย่างถี่ถ้วนแล้ว และเต็มใจที่จะแบกรับมัน รอจนเสียงวิพากษ์วิจารณ์เบื้องล่างซาลง เขาจึงเอ่ยปากอีกครั้ง น้ำเสียงยังคงราบเรียบ "ข้าไม่ได้บังคับพวกท่าน อำนาจการตัดสินใจ อยู่ในมือพวกท่านเอง" "พวกท่านจะมองว่านี่เป็นธุรกิจการค้าก็ได้ ธุรกิจที่ใช้อิสรภาพครึ่งชีวิตหลังของพวกท่าน แลกกับอนาคตของคนทั้งตระกูล พ่อแม่ ลูกเมีย หรือแม้แต่รุ่นหลานของพวกท่าน จะหลุดพ้นจากชะตากรรมที่ต้องระหกระเหินอดมื้อกินมื้อเพราะการตัดสินใจของท่านในวันนี้ พวกเขาจะกลายเป็น 'อภิสิทธิ์ชน' ของค่ายชิงเฟิง มีชีวิตอย่างมีศักดิ์ศรี และมีความหวัง"

"ข้าบอกพวกท่านไม่ได้ว่างานที่ให้ทำคืออะไร ข้าบอกได้เพียง งานนั้นเกี่ยวพันถึงความเป็นความตายของทุกคนในค่ายชิงเฟิง เกี่ยวพันว่าเราจะยืนหยัดในยุคโกลาหลนี้ได้หรือไม่ พวกท่าน จะเป็นรากฐานที่มั่นคงที่สุดของค่ายชิงเฟิง เป็นวีรบุรุษของทุกคน ถึงแม้ว่า... จะเป็นวีรบุรุษนิรนามก็ตาม" "ตอนนี้ ข้าให้เวลาพวกท่านหนึ่งก้านธูป ใครเต็มใจ ให้เดินมายืนทางซ้าย ใครไม่เต็มใจ ให้ยืนอยู่ที่เดิม เมื่อธูปหมดดอก เรื่องนี้ถือเป็นอันยุติ ไม่มีโอกาสที่สองอีก"

พูดจบ จ้าวเหิงก็ไม่พูดพร่ำทำเพลงอีก เพียงไพล่หลังยืนนิ่ง รอคอยอย่างเงียบสงบ เฉินซานหยวนสั่งคนจุดธูปดอกหนึ่งปักไว้ที่ขอบเวทีทันที ควันสีเขียวจางๆ ลอยอ้อยอิ่งขึ้นท่ามกลางสายลมยามเย็น ราวกับการนับถอยหลังสู่ความตาย ผู้ลี้ภัยทุกคนตกอยู่ในสภาวะการต่อสู้ภายในจิตใจอย่างรุนแรง ฝั่งหนึ่ง คือสวรรค์ที่จับต้องได้ ครอบครัวอยู่ดีกินดี ลูกหลานเปลี่ยนชะตาชีวิต อีกฝั่งหนึ่ง คือนรกบนดินที่ตนเองต้องถูกขังลืมชั่วกัลปาวสาน ไม่เห็นเดือนเห็นตะวัน ทางเลือกนี้ ยากเหลือเกิน

ชายหนุ่มคนหนึ่งกำหมัดแน่น เขาคิดถึงแม่ที่ป่วยตายระหว่างหนีภัย คิดถึงน้องสาวที่ถูกขายแลกหมั่นโถวแค่ลูกเดียว เขากัดฟัน อยากจะก้าวเท้าออกไปหลายครั้ง แต่พอคิดว่าต้องสูญเสียอิสรภาพไปตลอดกาล เท้าที่ยกขึ้นกลับหนักอึ้งดั่งพันจิน วางลงไม่ไหว ชายวัยกลางคน ก้มมองลูกสาวตัวผอมแห้งหน้าเหลืองที่กอดขาเขาแน่น แววตาเต็มไปด้วยน้ำตา เขาอยากให้ลูกได้กินหมั่นโถวแป้งขาวทุกวัน อยากให้ได้ใส่เสื้อผ้าสวยๆ ใจจะขาด แต่ถ้าเขาไป ใครจะอยู่ดูลูกเติบโต? ใครจะปกป้องนางเวลาโดนรังแก? เวลา ไหลผ่านไปทีละวินาที ธูปดอกนั้น ไหม้ไปเกือบครึ่งแล้ว ทว่า ในค่ายที่มีคนนับพัน กลับไม่มีใครขยับเขยื้อน ทุกคนยืนนิ่งอยู่ที่เดิม บนใบหน้าเขียนชัดถึงความเจ็บปวดและลังเล บรรยากาศใต้เวที อึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก

ถานไถหมิงอวี่ที่แอบดูอยู่หลังต้นไม้ใหญ่ไกลๆ เห็นเหตุการณ์ทั้งหมด หัวใจเขาก็บีบรัดตามไปด้วย ตอนนี้เขาถึงเข้าใจอย่างถ่องแท้ว่าแผนการของพี่เขยโหดร้ายเพียงใด นี่ไม่ใช่การถามความสมัครใจ แต่มันคือการใช้ห่วงกังวลที่ลึกที่สุดในใจของพวกเขา มาทรมานและบีบคั้นพวกเขา "พี่เขย... ใจร้อนเกินไปหรือเปล่า?" เขาพึมพำกับตัวเอง ในขณะที่ทุกคนคิดว่าการรับสมัครครั้งนี้คงล้มเหลวไม่เป็นท่า ร่างชราเงาร่างหนึ่งก็ก้าวออกมา ท่ามกลางฝูงชน ชายชราผมขาวโพลน หลังค่อม เดินโซซัดโซเซออกมาจากกลุ่มคน ใบหน้าเต็มไปด้วยริ้วรอยลึกราวร่องเหว ทุกก้าวย่างดูยากลำบาก ราวกับจะล้มลงได้ทุกเมื่อ สายตาของทุกคน จับจ้องไปที่เขาเป็นจุดเดียว