บทที่ 326 ไม่ใช่คุกขัง แต่คือเทพผู้พิทักษ์

หวังเอ้อร์หนิวถูกถีบจนเซถลา แต่เขาก็ยังพุ่งกลับเข้ามา กอดขาพ่อแน่นไม่ยอมปล่อย "ท่านพ่อ! ข้าจะเลี้ยงเจ้าโก่วจื่อเอง! ข้าจะเลี้ยงดูท่านยามแก่เฒ่าเอง! ครอบครัวเราอยู่ด้วยกัน ต่อให้ต้องกินแกลบกินผักก็ยังดีกว่าต้องพลัดพรากนะพ่อ! ท่านไปไม่ได้นะ!" "เอ็งจะเลี้ยง? เอ็งจะเอาปัญญาที่ไหนมาเลี้ยง?" เสียงหวังซวนตวาดลั่น เต็มไปด้วยความเศร้าโศกและโมโห "ลำพังตัวเอ็งเองยังเอาไม่รอด! ถ้าไม่ใช่ท่านอาจารย์จ้าวเมตตารับไว้ ปู่หลานเราสามคนคงอดตายในหุบเขาไปนานแล้ว! ตอนนี้มีโอกาสให้เจ้าโก่วจื่อได้เรียนหนังสือ วันหน้าจะได้เป็นลูกผู้ชายที่ยืนหยัดได้อย่างผ่าเผย ไม่ต้องมาหน้าสู้ดินหลังสู้ฟ้า ถูกคนเขาเหยียบย่ำเหมือนพวกเรา ชีวิตแก่ๆ ของข้าจะนับเป็นอะไรได้!"

เขาหอบหายใจหนัก ชี้ไปทางจ้าวเหิง ตะโกนใส่หน้าลูกชาย "ท่านอาจารย์จ้าวเป็นใคร? คือผู้มีพระคุณที่ให้ชีวิตเรา! ท่านรับปากเองกับปากว่าโก่วจื่อจะได้เข้าเรียน มีข้าวกิน มีเสื้อใส่! ข้าตายก็คุ้มแล้ว! ถ้าเอ็งยังกล้าขวางอีก ก็อย่ามาเรียกข้าว่าพ่อ!" การโต้เถียงระหว่างพ่อลูกคู่นี้ เปิดเปลือยความรักอันยิ่งใหญ่ของผู้เป็นพ่อที่ซ่อนอยู่หลังข้อแลกเปลี่ยนอันโหดร้าย ให้ทุกคนได้เห็นจนหมดเปลือกอย่างเลือดเย็น ฝูงชนเดือดพล่านถึงขีดสุด

"ลุงหวังพูดถูก! แม่มันเอ้ย ชีวิตเน่าๆ ชีวิตเดียว แลกความสุขสบายของครอบครัว คุ้มยิ่งกว่าคุ้ม!" ชายหน้ากร้านลมแดดขอบตาแดงก่ำ ผลักเมียข้างกายออก แล้วเดินก้าวยาวๆ ไปทางซ้าย "พี่!" เมียของเขาร้องไห้จะเข้าไปดึง แต่ถูกสะบัดออก "อย่าดึงข้า! ให้ลูกได้กินอิ่ม ได้เรียนหนังสือ! ชีวิตนี้ข้าไม่เสียชาติเกิดแล้ว!" ชายผู้นั้นตะโกนโดยไม่หันหลังกลับ มีคนนำหนึ่งคน ก็มีคนที่สอง ที่สามตามมา... "นับข้าด้วยคน! ข้าไม่มีพ่อแม่ มีแค่น้องสาวคนเดียว ข้าไปแล้ว ฝากท่านอาจารย์จ้าวดูแลน้องข้าด้วย!" "ข้าด้วย! เมียข้าตายแล้ว เหลือลูกสองคนก็โตกันหมดแล้ว ข้ายังพอมีแรง ทำงานได้อีกหลายปี! ข้าขอแลก!" "ข้า... ข้าก็ไป!"

ผู้คนจำนวนมากขึ้นเรื่อยๆ เดินออกมาจากกลุ่มคนที่เงียบงัน ไปยืนรวมกันที่ลานว่างทางซ้ายอย่างเงียบเชียบและเด็ดเดี่ยว ในแววตาของพวกเขามีความอาลัยอาวรณ์ครอบครัว มีความหวาดกลัวต่อสิ่งที่ไม่รู้ แต่ที่มีมากกว่าคือความแน่วแน่ที่จะเสียสละเพื่อแลกกับความหวัง นั่นไม่ใช่การไปตาย แต่ยิ่งใหญ่กว่าความตาย พวกเขากำลังใช้อิสรภาพครึ่งชีวิตหลัง ปูทางสู่อนาคตให้ครอบครัว ถานไถหมิงอวี่ยืนอยู่หลังจ้าวเหิง มองภาพตรงหน้า ลำคอแห้งผาก พูดไม่ออกแม้แต่คำเดียว ก่อนหน้านี้เขาคิดว่าแผนของพี่เขยโหดร้ายเกินไป แต่ตอนนี้เขาเข้าใจแล้ว สำหรับคนที่ดิ้นรนในความสิ้นหวัง นี่คือของขวัญจากสวรรค์ที่พวกเขาไม่กล้าแม้แต่จะฝันถึง

จ้าวเหิงยืนมองเงียบๆ ในใจเกิดระลอกคลื่นแห่งความรู้สึกเช่นกัน เขารู้ว่าการตัดสินใจนี้หนักหนาสาหัสเพียงใดสำหรับคนเหล่านี้ แต่เขาไม่มีทางเลือก ค่ายชิงเฟิงต้องรอด ต้องเติบโต จำเป็นต้องมีขุมกำลังหลักของตัวเอง และ "ระเบิดสะท้านฟ้า" คือรากฐานของขุมกำลังนั้น การปกป้องความลับนี้ ต้องอาศัยความจงรักภักดีที่บริสุทธิ์ที่สุด และสัญญาที่ใช้ "อนาคตของตระกูล" เป็นหลักประกัน ย่อมมั่นคงกว่าคำสัญญาปากเปล่าใดๆ เขาสูดหายใจลึก ยกมือขึ้นส่งสัญญาณให้ทุกคนเงียบ ฝูงชนที่จอแจค่อยๆ สงบลง สายตาทุกคู่จับจ้องมาที่เขา