บทที่ 327 ฤดูกาลเพาะปลูกใกล้มาถึง เมล็ดพันธุ์หาได้ที่ใด

หลายวันที่ผ่านมา ตั้งแต่การคิดค้น "ระเบิดสะท้านฟ้า" จนสำเร็จ ไปจนถึงการผลักดัน "สัญญาเลือดเหล็ก" อันโหดร้าย เส้นประสาทของจ้าวเหิงตึงเครียดถึงขีดสุด บัดนี้ได้กลับมายังบ้านหลังเล็กที่อบอุ่น เขาถึงได้ผ่อนคลายลงอย่างแท้จริง หลังมื้อค่ำ เขาเล่นกับลูกๆ และเสี่ยวจินกางสักพัก ก็เข้านอนแต่หัวค่ำ คืนนี้ เขาหลับลึกเป็นพิเศษ ทว่า หนทางข้างหน้าของค่ายชิงเฟิงยังอีกยาวไกล เช้าวันรุ่งขึ้น ฟ้าเพิ่งจะสาง จ้าวเหิงก็ลุกจากเตียงด้วยพลังงานเต็มเปี่ยม เขาไม่ออกไปข้างนอก แต่กางกระดาษหนังสัตว์แผ่นใหญ่ออก แล้วหยิบแท่งถ่านขึ้นมา

ดินปืนมีแล้ว แต่นี่เป็นเพียงก้าวแรก หากต้องการรีดศักยภาพของดินปืนออกมาให้ถึงขีดสุด ลำพัง "ระเบิดสะท้านฟ้า" ที่ทำจากกระบอกไม้ไผ่ย่อมไม่เพียงพอ เขาต้องการอาวุธที่ทรงพลังกว่า เสถียรกว่า และมีระยะยิงไกลกว่า ความคิดหนึ่งวนเวียนอยู่ในหัวเขามานานแล้ว —— ปืนใหญ่! เขาจะสร้าง "เทพเจ้าแห่งสงคราม" ของค่ายชิงเฟิงขึ้นมาในยุคสมัยนี้! เขาจมดิ่งอยู่ในโลกของตัวเอง แท่งถ่านเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วบนแผ่นหนังสัตว์ แบบร่างชิ้นส่วนซับซ้อนค่อยๆ ก่อตัวขึ้นทีละชิ้น กระบอกปืน หูหิ้วปืน ท้ายปืน รูชนวน... ความรู้จากอีกโลกหนึ่ง กำลังไหลผ่านมือของเขา เตรียมจะเปล่งประกายอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อนในยุคโกลาหลนี้ ในขณะที่จ้าวเหิงกำลังจดจ่อกับการวาดแบบแปลน เสียงฝีเท้าเร่งรีบก็ดังมาจากนอกประตูรั้ว "ท่านอาจารย์จ้าว! ท่านอาจารย์จ้าว!"

เสียงของหลี่เถี่ยซาน จ้าวเหิงวางแท่งถ่าน เงยหน้าขึ้น เห็นหลี่เถี่ยซานวิ่งหน้าตื่นเข้ามาด้วยความตื่นเต้น ในมือยังกำดินสีดำๆ ไว้ก้อนหนึ่ง "ท่านอาจารย์จ้าว! ท่านดูนี่เร็ว!" หลี่เถี่ยซานวิ่งหอบแฮ่กๆ มาตรงหน้าจ้าวเหิง แบมือออกเหมือนจะอวดสมบัติ เผยให้เห็นดินสีดำที่ส่งกลิ่นคาวประหลาด จ้าวเหิงมองแวบเดียวก็รู้ว่านี่คือดินฮิวมัสที่ขนขึ้นมาจากใต้หน้าผามังกรขาด เขายิ้มถาม "เป็นอะไรไป? ตื่นเต้นขนาดนี้" "ทำตามที่ท่านสั่ง พวกเราเอาดินดำพวกนี้ไปโรยในที่นาที่เพิ่งบุกเบิกใหม่ ท่านน่าจะได้เห็นภาพนั้น คนหลายพันคนหาบของ เดินโรยดินกันเต็มเขา ดำพรึ่บไปหมด อลังการงานสร้างจริงๆ ขอรับ!"

เขาหยุดนิดหนึ่ง น้ำเสียงเจือความสั่นเครือและยำเกรง "พวกเราลองคำนวณคร่าวๆ ที่ดินที่บุกเบิกได้รอบนี้ มีตั้งห้าพันกว่าหมู่! แม่เจ้าโว้ย ห้าพันกว่าหมู่เชียวนะขอรับ! ส่วนใหญ่เป็นนาขั้นบันไดบนเนินเขา เมื่อก่อนใครจะกล้าคิดว่าเนินเขาโล้นๆ พวกนั้น จะทำนาได้ตั้งขนาดนี้!" ห้าพันกว่าหมู่ (ประมาณ 2,000 ไร่) ตัวเลขนี้ทำเอาจ้าวเหิงแปลกใจเล็กน้อย ตอนแรกเขาแค่สั่งให้ผู้ลี้ภัยไปถางป่า ไม่คิดว่าพลังงานที่พวกเขาระเบิดออกมาจะมหาศาลขนาดนี้ คนเหล่านี้ที่ถูกผูกติดกับที่ดินมาหลายชั่วคน พอได้มีที่ดินเป็นของตัวเอง ความกระตือรือร้นนั้นช่างเหนือจินตนาการ "นับเป็นเรื่องดี" จ้าวเหิงพยักหน้า ผายมือให้หลี่เถี่ยซานนั่งลงคุยกัน "ลำบากพวกเจ้าแล้ว"

"ไม่ลำบาก! ไม่ลำบากเลยขอรับ!" หลี่เถี่ยซานโบกมือปฏิเสธพัลวัน ใบหน้ากร้านดำแดงก่ำด้วยความปิติ "ได้มีที่นาเป็นของตัวเอง ทุกคนมีแรงฮึดกันทั้งนั้น! เพียงแต่... เพียงแต่ว่า..." เขาถูมือไปมา เหมือนลำบากใจที่จะพูด จ้าวเหิงเห็นท่าทางก็รู้ว่ามีเรื่องจะพูดต่อ จึงไม่เร่งรัด ยกแก้วน้ำต้มสุกที่เย็นแล้วขึ้นจิบ รอฟังเงียบๆ หลี่เถี่ยซานลังเลอยู่ครึ่งค่อนวัน ในที่สุดก็กัดฟันพูด "ท่านอาจารย์จ้าว ที่ดินมีแล้ว 'ปุ๋ยรองพื้น' ที่ท่านว่า พวกเราก็โรยลงไปแล้ว แต่ว่า... แต่ว่าวันหว่านเมล็ดก็จ่อคอหอยเข้ามาทุกที แต่เมล็ดพันธุ์ข้าวของเรา ยังหาไม่ได้เลยขอรับ!"