บทที่ 328 อาวุธสังหารพันก้าว การตีขึ้นรูปปืนใหญ่

“ท่านอาจารย์วางใจ ข้ารับรองภารกิจสำเร็จ!” เฉินซานหยวนเก็บจดหมายเข้าอกเสื้อด้วยท่าทีขึงขัง หันหลังเตรียมจะไปเตรียมการ “เดี๋ยวก่อน” จ้าวเหิงเรียกเขาไว้ เฉินซานหยวนหยุดเดิน หันกลับมามองจ้าวเหิง จ้าวเหิงคิดครู่หนึ่ง แล้วพูดเสริม “เฉียนอี้ต๋าคนนี้ รักตัวกลัวตาย แถมยังหน้าเงิน หลังจากเจ้ามอบจดหมายให้เขาแล้ว บอกเขาไปว่าเมื่องานสำเร็จ รายได้จาก ‘ถนนปลอดภัย’ ในเดือนนี้ เขาเอาไปได้เลยหนึ่งส่วน (10%) ให้ผลประโยชน์หวานๆ เขาหน่อย เขาจะได้ทำงานถวายหัว” “เข้าใจแล้วขอรับ” เฉินซานหยวนพยักหน้า จากนั้นจึงรีบสาวเท้าจากไป

มองดูแผ่นหลังของเฉินซานหยวนที่ห่างออกไป ความคิดของจ้าวเหิงก็กลับมาสู่เรื่องตรงหน้า ปัญหาเรื่องเมล็ดพันธุ์คลี่คลายไปเปราะหนึ่งแล้ว ต่อไปก็คือการพัฒนาหน้าผามังกรขาดในขั้นต่อไป เขากำลังคิดเพลินๆ ก็พบว่าหลี่เถี่ยซานยังไม่ไปไหน ยืนทำท่าอึกอักอยู่ที่ขอบลานบ้าน เหมือนมีอะไรอยากจะพูดแต่ไม่กล้าพูด “เป็นอะไรไปเล่าเถี่ยซาน มีอะไรอีกรึ?” จ้าวเหิงถามอย่างแปลกใจ หลี่เถี่ยซานถูมือ หัวเราะแหะๆ ด้วยความเกรงใจ “ท่านอาจารย์จ้าว เรื่องเมล็ดพันธุ์แก้ได้แล้ว ข้า... ข้าอยากจะถามอีกเรื่อง ดินโคลนดำใต้หน้าผามังกรขาดนั่น เรายังต้องชักรอกขึ้นมาอีกไหมขอรับ?” “ชักรอกสิ! ต้องเอาขึ้นมาแน่นอน!” จ้าวเหิงตอบทันควัน “นั่นมันของดีนะ! จะหยุดได้ยังไง?”

“แต่ว่า... แต่ว่าในนาเราก็โรยไปรอบหนึ่งแล้ว ถ้าขนขึ้นมาอีก จะเอาไปกองไว้ไหนล่ะขอรับ?” หลี่เถี่ยซานงุนงง โคลนดำเหล่านั้นผสมปนเปไปด้วยมูลสัตว์และซากพืชซากสัตว์ที่เน่าเปื่อย หากนำมากองหมักรวมกัน ผ่านกรรมวิธีพิเศษ จะสามารถชะล้างเอา “ดินประสิว” ออกมาได้ แม้ปริมาณจะไม่มากนัก แต่ก็ดีกว่าปล่อยทิ้งเปล่าประโยชน์ จ้าวเหิงสั่งการ “พวกเจ้าไม่เพียงต้องขนขึ้นมา แต่ต้องเร่งมือขนให้หนักกว่าเดิม! เจ้าพาคนไปที่หลังเขา หาที่ราบลับตาคนใกล้ๆ กับโรงงานลับที่กำลังสร้างนั่น เอาโคลนดำที่ขนขึ้นมาได้ไปกองรวมกันที่นั่น ยิ่งกองสูงยิ่งดี ยิ่งใหญ่ยิ่งดี! ของสิ่งนี้ มีเยอะเท่าไหร่ก็ไม่พอ!” “ได้เลย! ข้าเข้าใจแล้ว!” หลี่เถี่ยซานพยักหน้าหงึกๆ รู้สึกเหมือนพลังกายกลับมาเต็มเปี่ยมอีกครั้ง “ข้าจะไปจัดแจงกำลังคนเดี๋ยวนี้!”

มองดูแผ่นหลังของหลี่เถี่ยซานที่เดินจากไปอย่างกระตือรือร้น มุมปากจ้าวเหิงก็ยกยิ้ม เครื่องจักรสงครามขนาดมหึมานามว่าค่ายชิงเฟิง กำลังค่อยๆ ขับเคลื่อนไปทีละก้าวตามแผนที่เขาวางไว้ เกษตรกรรม อุตสาหกรรม การทหาร ต้องเดินไปพร้อมกันสามขา ถึงจะเดินได้มั่นคงและไปได้ไกล ส่งหลี่เถี่ยซานกลับไปแล้ว จ้าวเหิงกลับมานั่งที่โต๊ะหิน หยิบแท่งถ่านขึ้นมาอีกครั้ง สายตาของเขาจับจ้องไปที่แบบร่างปืนใหญ่บนแผ่นหนังสัตว์ แววตามุ่งมั่นจดจ่อ เขาจะทำให้เสียงคำรามที่ล้ำยุคสมัยนี้ ดังสนั่นไปทั่วทุกตารางนิ้วของแผ่นดินต้าอวี๋!

วันรุ่งขึ้น จ้าวเหิงม้วนแบบร่างที่ใช้เวลาวาดทั้งวันทั้งคืนอย่างระมัดระวัง แล้วมุ่งหน้าตรงไปยังค่ายงานช่าง (เจี่ยงจั้วอิ๋ง) ค่ายงานช่างในตอนนี้ ไม่ใช่โรงตีเหล็กซอมซ่อในอดีตอีกแล้ว ภายใต้การวางแผนของจ้าวเหิงและการทุ่มทรัพยากรทั้งหมดของค่าย ที่นี่ถูกขยายจนกลายเป็นเขตอุตสาหกรรมขนาดย่อม เตาหลอมเหล็กทรงสูงที่สร้างใหม่หลายเตาพ่นไฟโชติช่วงทั้งวันทั้งคืน น้ำในแม่น้ำละลายแล้ว ค้อนกลพลังน้ำขนาดใหญ่ที่ได้รับการดัดแปลงให้ไม่ต้องใช้แรงคน ทุบลงบนแท่งเหล็กกล้าที่เผาจนแดงฉานครั้งแล้วครั้งเล่า ส่งเสียงดังสนั่นหวั่นไหว ทั่วทั้งค่ายงานช่างร้อนระอุ เต็มไปด้วยพลังและความหวัง