บทที่ 329 วิกฤตดาบมั่วเตา ยอดขุนพลหาได้ยากยิ่ง

“ท่านอาจารย์วางใจได้เลย!” จางแขนเหล็กตบหน้าอกดังปึก พูดเสียงดังฟังชัด “ข้ายืนยันคำเดิม แม้ข้าจะไม่ค่อยเข้าใจกลไกตื้นลึกหนาบางพวกนี้ แต่ข้าจะลองทำดูให้ได้! ถ้าไม่ได้ เราก็แก้! แก้จนกว่ามันจะใช้ได้นั่นแหละ!” “ดี!” จ้าวเหิงพยักหน้าอย่างพึงพอใจ “เรื่องนี้จัดเป็นความลับสุดยอดของค่ายงานช่าง เจ้าคุมทีมเอง คัดลูกศิษย์ที่ไว้ใจได้ที่สุด แล้วแยกไปทำกันเงียบๆ ในเรือนเล็กของเจ้า ต้องการวัสดุอะไร บอกข้าได้โดยตรง” “รับทราบ!”

หลังจากสั่งการเรื่องปืนใหญ่เสร็จสิ้น จ้าวเหิงก็เดินออกจากค่ายงานช่างที่กำลังคึกคัก เขารู้สึกเบิกบานใจ มองเห็นอนาคตอันสดใสของค่ายชิงเฟิง ในขณะที่กำลังเดินกลับเรือนพัก เขาเดินผ่านลานฝึกทหารของค่ายพอดี ได้ยินเสียงโห่ร้องฆ่าฟันดังก้องมาจากลานฝึก ฮึกเหิมดุดัน เขาเงยหน้ามอง ก็เห็นถานไถหมิงอวี่เปลือยท่อนบน ถือทวนยาว ตะโกนสั่งการอยู่ท่ามกลางกลุ่มทหารที่เปลือยอกเช่นกัน ฝึกซ้อมการจัดขบวนทัพและท่าแทงสังหาร ทหารเหล่านั้นล้วนสวมเกราะเหล็กสีดำที่ค่ายชิงเฟิงผลิตเอง ถือทวนกล้าเนื้อดี นี่คือกองทัพเกราะดำ (เสวียนเจี่ย) นั่นเอง

เพียงแต่ว่า ขนาดของกองทัพเกราะดำนี้ ดูเหมือนจะขยายใหญ่ขึ้นกว่าครั้งก่อนที่เห็นไม่น้อย จ้าวเหิงเดินเข้าไปในลานฝึก มองดูกลุ่มคนสีดำทะมึนตรงหน้า ลองกะประมาณด้วยสายตา เกรงว่าจะมีเกือบพันคนแล้ว “เฮ่! ฮ่า!” เหล่าทหารทำท่าแทงทวนอย่างพร้อมเพรียงตามคำสั่งของถานไถหมิงอวี่ ปลายทวนเรียงรายดุจป่าไม้ ประกายแสงเย็นเยียบวูบวาบ กลิ่นอายสังหารอันดุดันพุ่งเข้าปะทะหน้า จ้าวเหิงมองแล้วพยักหน้าเงียบๆ นี่ผ่านไปไม่นาน ถานไถหมิงอวี่ฝึกทหารกองนี้จนดูเป็นรูปเป็นร่างได้ขนาดนี้แล้ว

ช่วงพักการฝึก ถานไถหมิงอวี่เหลือบไปเห็นจ้าวเหิงยืนอยู่ข้างสนาม ตาเป็นประกายทันที โยนทวนในมือให้องครักษ์ข้างกาย แล้ววิ่งร่าเข้ามาหา “พี่เขย! ทำไมวันนี้ว่างมาหาข้าได้? เร็วๆๆ ช่วยวิจารณ์หน่อย ทหารของข้าฝึกเป็นไงบ้าง?” เขาวิ่งมาหยุดหน้าจ้าวเหิง ปาดเหงื่อบนหน้าผาก ถามอย่างภาคภูมิใจ “ไม่เลว ดูดีมีทรงแล้ว” จ้าวเหิงมองกองทหารเกราะดำที่แม้เหงื่อจะท่วมตัวแต่ยังรักษาระเบียบแถวได้อย่างเคร่งครัด แล้วเอ่ยชมจากใจจริง

ได้ยินคำชมจากพี่เขย ถานไถหมิงอวี่ยิ่งได้ใจ ยืดอกขึ้นโอ้อวด “แน่นอน! ไม่ดูซะก่อนว่าใครฝึก! พี่เขย ข้าจะบอกให้ ตั้งแต่คราวที่ซัดกับกองพันพยัคฆ์ไปยกหนึ่ง ชื่อเสียงค่ายชิงเฟิงเราก็ดังกระฉ่อน พวกผู้ลี้ภัยหน้าใหม่แย่งกันหัวแตกอยากจะมาเป็นทหาร!” เขานับนิ้วรายงานจ้าวเหิงอย่างละเอียดราวนับสมบัติในบ้าน “ตอนนี้ กำลังพลที่พร้อมรบของค่ายชิงเฟิงเรา มีถึงห้าพันคนแล้ว! กองทัพเกราะดำของข้า ขยายเป็นหนึ่งพันนาย! ยังมีหน่วยลาดตระเวนและค่ายทหารใหม่ที่เจ้าลิงผอมกับเฉินซานหยวนคุมอยู่อีกสามพันห้าร้อยนาย บวกกับ...” เขากดเสียงต่ำ ขยับเข้าไปกระซิบข้างหูจ้าวเหิงอย่างมีลับลมคมใน “บวกกับของรักของหวงของเรา กองพันหน้าไม้กลเสินจี ก็มีครบห้าร้อยนายแล้ว! ตอนนี้คนที่คุมคือลูกน้องเก่าของพ่อข้า ชื่ออู๋กัง ฝีมือยิงธนูและบัญชาการรบยอดเยี่ยมมาก หน้าไม้กลห้าร้อยคันเรียงหน้ากระดาน ภาพนั้นนะ จุ๊ๆ แค่คิดก็น่ากลัวแล้ว!”