บทที่ 330 เขตหวงห้ามหลังเขา โรงงานลับสุดยอด

เวลาสิบกว่าวันผ่านไปอย่างรวดเร็วในชั่วพริบตา สายลมฤดูใบไม้ผลิพัดผ่านทุกมุมของเขาหนิวเอ่อร์ นำพาชีวิตชีวาแห่งการฟื้นคืนชีพของสรรพสิ่งมาด้วย บนนาขั้นบันไดห้าพันกว่าหมู่ที่ค่ายชิงเฟิงบุกเบิกใหม่ เต็มไปด้วยร่างของผู้คนที่กำลังง่วนอยู่กับงาน ผู้ลี้ภัยที่เคยอดมื้อกินมื้อและไร้ที่ซุกหัวนอน บัดนี้กลายเป็นเจ้าของผืนดินนี้ พวกเขาประคองถุงเมล็ดพันธุ์ล้ำค่าที่จ้าวเหิงส่งมาให้ หว่านลงในดินร่วนซุยที่พลิกหน้าดินใหม่และผสมดินฮิวมัสแล้วอย่างระมัดระวัง ทุกท่วงท่าเต็มไปด้วยความศรัทธาและความหวัง สิ่งที่พวกเขาหว่านลงไปไม่ใช่แค่เมล็ดพันธุ์ แต่คือที่พึ่งพิงในช่วงครึ่งชีวิตหลังของตนเองและครอบครัว

หลี่เถี่ยซานยืนบนคันนา มองดูภาพความคึกคักที่กระจายไปทั่วภูเขา ใบหน้ากร้านดำยิ้มจนแก้มปริ เขาพูดย้ำกับชาวนาข้างกายไม่รู้กี่รอบต่อกี่รอบว่า “จำกันไว้ให้ดี! พวกเรามีวันนี้ได้ มีที่นาเป็นของตัวเองได้ ทั้งหมดนี้เป็นเพราะค่ายชิงเฟิงมอบให้!” คำพูดของเขา เรียกเสียงขอบคุณสรรเสริญจากเหล่าผู้ลี้ภัยได้อย่างล้นหลาม

......

“ตอนที่ข้าน้อยส่งจดหมายให้เขา หน้าเขายาวเป็นหน้าลา พอได้ยินว่าเราต้องการเมล็ดพันธุ์สำหรับที่นาห้าพันหมู่ เขาแทบกระโดดหนีจากเก้าอี้ ร้องห่มร้องไห้ว่าคลังอำเภอชิงเหอว่างเปล่า ต่อให้เขาเอาหัวผูกเอวไปปล้น ก็หามาให้ไม่ครบหรอกขอรับ” เฉินซานหยวนนั่งลง เล่าเหตุการณ์อย่างออกรส จ้าวเหิงฟังแล้วก็ยกยิ้มมุมปาก เป็นไปตามที่คาดไว้ เฉินซานหยวนเล่าต่อ “ตอนที่เขากำลังเตรียมจะร้องจนและเล่นลูกไม้เบี้ยวงาน ข้าก็ทำตามที่ท่านอาจารย์สั่ง เอ่ยถึงเรื่องส่วนแบ่งหนึ่งส่วนจาก ‘ถนนปลอดภัย’ ท่านอาจารย์น่าจะได้เห็นกับตา สีหน้าท่านนายอำเภอเฉียนเปลี่ยนไวยิ่งกว่าพลิกฝ่ามือ! วินาทีก่อนยังหน้ามืดมน วินาทีต่อมาหน้าบานเป็นดอกเบญจมาศ ตบหน้าอกรับประกันกับข้าน้อยดิบดี บอกว่าเป็นเรื่องจิ๊บจ๊อย ต่อให้ต้องทุบหม้อข้าวหม้อแกงขายเหล็ก ก็จะจัดการให้ท่านอาจารย์จ้าวอย่างเรียบร้อยที่สุด!”

“ฮ่าๆ...” จ้าวเหิงอดหัวเราะออกมาไม่ได้ คนอย่างเฉียนอี้ต๋า คือหมาป่าหิวโซที่ไม่มีวันอิ่ม แต่ขอแค่โยนกระดูกให้มากพอ มันก็จะกลายเป็นหมาที่เชื่องที่สุด เฉินซานหยวนถอนหายใจ “คนผู้นี้แม้จะโลภมาก แต่ทำงานได้เรื่องจริงๆ ขอรับ” ปัญหาเมล็ดพันธุ์ถูกแก้ การหว่านเมล็ดเริ่มขึ้นแล้ว รากฐานของค่ายชิงเฟิงอย่างเกษตรกรรม ถือว่ามั่นคงถาวรแล้ว