บทที่ 332 ความลับแห่งไอพิษ ปราการที่แข็งแกร่งที่สุด

โจวโหย่วจื้อชะงักไปครู่หนึ่ง นั่งลงกอบดินขึ้นมาดูละเอียดๆ แล้วพูดอย่างไม่มั่นใจนัก “ดูเหมือน... สีจะอ่อนลงหน่อยรึเปล่าขอรับ? แล้วก็ร่วนซุยกว่าเดิมนิดหน่อย แต่ว่ามันเกี่ยวข้องกันยังไงหรือขอรับ?”

“เกี่ยวข้องกันมากทีเดียว” จ้าวเหิงลุกขึ้น ปัดเศษดินออกจากมือ สายตาทอดมองไปตามเส้นทางเบื้องหน้า แววตาลึกล้ำ “ดินฮิวมัสเกิดจากการทับถมของซากใบไม้เน่าเปื่อยมานับพันปี ยิ่งลึกก็ยิ่งทับถมมานาน สีก็ยิ่งเข้ม ความอุดมสมบูรณ์ก็ยิ่งมาก ดินตรงนี้สีอ่อนลง แสดงว่าเราเดินมาถึงขอบของชั้นดินฮิวมัสแล้ว เดินหน้าไปอีกหน่อย ก็จะเป็นดินภูเขาธรรมดา” เขาหันมามองโจวโหย่วจื้อ แล้วใช้เท้าขีดเส้นขวางถนนไว้อย่างชัดเจนเส้นหนึ่ง “จำไว้ ถนนเส้นนี้ ตัดมาถึงแค่ตรงนี้ ก็พอแล้ว”

“หา?” โจวโหย่วจื้อตะลึงงัน ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่เข้าใจ “ท่านอาจารย์ นี่... นี่เพราะเหตุใดขอรับ? ข้าดูจากแผนที่ เดินหน้าไปอีกไม่กี่สิบลี้ ก็น่าจะทะลุผ่านหน้าผามังกรขาดออกไปได้แล้ว! พวกเราลงแรงไปตั้งขนาดนี้ เห็นอยู่หลัดๆ ว่าทางจะทะลุแล้ว ทำไมถึงมาหยุดเอาดื้อๆ ตรงนี้ล่ะขอรับ?” ชายฉกรรจ์ที่กำลังพักเหนื่อยอยู่รอบๆ ได้ยินบทสนทนา ก็พากันมามุงดู สีหน้าเต็มไปด้วยความสงสัยเช่นกัน “นั่นสิขอรับท่านอาจารย์จ้าว พวกเราฮึดอีกนิด ทำถนนให้ทะลุออกไปไม่ดีกว่าหรือ? วันหน้าค่ายชิงเฟิงเราจะได้มีทางออกเพิ่มอีกทางไงขอรับ?”

“ใช่แล้ว! พวกเราทำงานกันมาตั้งนาน ก็รอแค่วันที่ถนนตัดเสร็จนี่แหละ!”

จ้าวเหิงไม่ได้ตอบทันที เขามองดูทุกคนอย่างสงบนิ่ง จนกระทั่งเสียงวิจารณ์รอบข้างค่อยๆ เงียบลง เขาชี้ไปที่ป่าทึบลึกเข้าไปด้านหน้า ตรงนั้นยังคงมีหมอกควันลอยอ้อยอิ่ง แสงแดดส่องลงไปไม่ถึง “พวกเจ้าพูดถูก อีกไม่กี่สิบลี้ ก็จะเดินออกจากหุบเขานี้ได้ แต่พวกเจ้าเคยคิดไหมว่า ถนนเส้นนี้ ถ้าเราเดินออกไปได้ คนข้างนอก... ก็เดินเข้ามาได้เหมือนกันใช่ไหม?” โจวโหย่วจื้อและคนอื่นๆ ชะงัก สมองหมุนตามไม่ทันชั่วขณะ