บทที่ 373 ไม้เหล็กเป็นกระดูก เขาโคเป็นคันธนู

“ตอนนี้ ท่านอาจารย์จ้าวแห่งค่ายชิงเฟิง ให้โอกาสพวกเรา!” “โอกาสที่จะล้างความอัปยศ และกอบกู้เกียรติยศกลับคืนมา!” “ท่านรับปากว่า หากพวกเรายอมสวามิภักดิ์ จะรวบรวมพวกเราเข้าสู่กองทัพ มอบชุดเกราะและอาวุธชั้นยอดเหมือนกับทหารเกราะดำ แล้วให้เราไปสู้กับพวกเป่ยตี๋!” หูฉวนชี้มือไปทางทิศเหนือ ตะโกนสุดเสียงจนคอแทบแตก “ข้าถามพวกเจ้า! พวกเจ้าอยากจะจมปลักอยู่ในเหมืองมืดๆ นี่ เป็นทาสขุดหินไปจนตาย!” “หรือจะยอมตามข้าหูฉวน สวมเกราะ ถือหอก ไปนอกด่านหูเหลา ไปซัดกับไอ้พวกลูกหมาเป่ยตี๋ให้รู้ดำรู้แดง! ใช้เลือดพวกมันล้างความอัปยศของกองพันพยัคฆ์เรา! ใช้ชีวิตพวกมันพิสูจน์ว่าพวกเรายังเป็นทหารกล้าแห่งต้าอวี๋!”

ทั่วทั้งเหมืองเงียบสงัดราวป่าช้า เชลยทุกคนกลั้นหายใจ อกกระเพื่อมอย่างรุนแรง ขุดแร่ไปชั่วชีวิต? หรือไปลุยกับเป่ยตี๋? ทางเลือกนี้ ไม่ต้องเสียเวลาคิดเลย! หลังความเงียบงันเพียงชั่วครู่ ไม่รู้ใครเป็นคนแรกที่ตะโกนก้องออกมา “เล่นงานแม่มันเลย ไอ้พวกเป่ยตี๋!” “ท่านแม่ทัพ! พวกเราจะตามท่านไปลุย!” “ฆ่าเป่ยตี๋! ฆ่าเป่ยตี๋!” ความอัปยศ ความไม่ยินยอม และความโกรธแค้นที่ถูกกดทับมาหลายเดือน ระเบิดออกมาในวินาทีนี้อย่างสมบูรณ์! ชายฉกรรจ์กว่าพันคนชูแขนตะโกนก้อง เสียงสะเทือนเลื่อนลั่นไปทั้งหุบเขา พลังความฮึกเหิมนั้น แม้แต่ทหารใหม่ค่ายชิงเฟิงที่คุมอยู่รอบๆ ยังรู้สึกหวั่นใจ

จ้าวเหิงยืนอยู่บนเนินเขา มองภาพนี้เงียบๆ รอยยิ้มพึงพอใจปรากฏบนใบหน้า เขามองทหารกองพันพยัคฆ์ที่อารมณ์ยังพลุ่งพล่าน แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “ข้ารู้ว่าพวกเจ้าอยากจะพุ่งไปที่ด่านหูเหลาเดี๋ยวนี้ ไปตัดหัวพวกเป่ยตี๋มา!” เสียงของเขาไม่ดังนัก แต่ชัดเจน กลบเสียงตะโกนโห่ร้องของทุกคน เข้าสู่โสตประสาทของทุกคนอย่างแม่นยำ ลานเหมืองเงียบกริบทันที ทุกคนมองไปที่ชายร่างสูงบนเนินเขา “แต่ว่า ตอนนี้ยังไม่ใช่เวลา” คำพูดของจ้าวเหิงเหมือนน้ำเย็นสาดโครม แต่ก็ทำให้ทุกคนได้สติ “ร่างกายพวกเจ้าตอนนี้ แม้แต่เกราะรบยังแบกไม่ไหว ออกสนามรบไป ไม่ใช่ไปฆ่าศัตรู แต่ไปตายเปล่า!” “ในเมื่อพวกเจ้าสวามิภักดิ์ต่อค่ายชิงเฟิงแล้ว ข้าจะปล่อยให้พวกเจ้าไปตายเปล่าๆ ไม่ได้!” “ตั้งแต่วันนี้ ภารกิจของพวกเจ้ามีสองอย่าง!” จ้าวเหิงชูสองนิ้ว “ข้อแรก กินให้อิ่ม นอนให้หลับ ฟื้นฟูร่างกายให้กลับมาแข็งแรงเหมือนเดิม! ข้อสอง คือขุดแร่ต่อไป!”

“ขุดแร่?” เกิดเสียงฮือฮาในฝูงชน หลายคนมีสีหน้าผิดหวังและไม่เข้าใจ พวกเขานึกว่ายอมจำนนแล้วจะได้ออกรบล้างอายทันที หูฉวนเองก็ชะงัก แต่ตั้งสติได้เร็ว รีบตวาดห้ามความวุ่นวายของลูกน้อง เขาเชื่อว่าในเมื่อจ้าวเหิงจัดแจงแบบนี้ ย่อมมีเหตุผล จ้าวเหิงมองปฏิกิริยาของทุกคน แล้วอธิบายอย่างใจเย็น “ข้ารู้ว่าพวกเจ้าคิดอะไร แต่การทำสงคราม ไม่ได้ใช้แค่คน แต่ต้องใช้ทรัพยากร! ใช้อาวุธ! ใช้เสบียง!” เขาชี้ไปที่ภูเขาแร่ใต้เท้า เสียงดังขึ้นฉับพลัน “สิ่งที่เรากำลังจะเผชิญหน้า คือม้าเหล็กเป่ยตี๋สองหมื่นนาย! เพื่อจะต่อกรกับพวกมัน ข้าต้องการอาวุธปราบทหารม้า ต้องการมอบเกราะและอาวุธชั้นดีให้พวกเจ้าทุกคน! และของพวกนี้ ต้องใช้แร่เหล็กและถ่านหินมหาศาล!” “ทั้งค่ายชิงเฟิง และทหารกับชาวบ้านอีกนับหมื่นในอนาคต อาวุธและเกราะทั้งหมด อาจจะต้องพึ่งพาเหมืองแห่งนี้ค้ำจุน!” “ข้าถามพวกเจ้า ภารกิจนี้ สำคัญหรือไม่?”

ทหารกองพันพยัคฆ์พันกว่าคนเงียบลง พวกเขาล้วนเป็นทหารอาชีพ ย่อมเข้าใจดีว่าเสบียงบำรุงและยุทโธปกรณ์สำคัญต่อสงครามเพียงใด ท่านอาจารย์พูดถูก ไม่มีอาวุธดีๆ จะเอาอะไรไปสู้ม้าเหล็กเป่ยตี๋? “ท่านอาจารย์! พวกเราจะขุด!” “พวกเราจะขุด!” “ใช่! ขุดแร่! สร้างอาวุธที่ดีที่สุดให้พี่น้อง! ถึงเวลาจะได้ฆ่าพวกหมาเป่ยตี๋ให้สะใจ!” ทหารที่เมื่อครู่ยังผิดหวัง บัดนี้เข้าใจกระจ่างแจ้ง ดวงตาพวกเขาลุกโชนด้วยไฟแห่งความมุ่งมั่นอีกครั้ง แต่คราวนี้มั่นคงและร้อนแรงกว่าเดิม พวกเขาเข้าใจแล้วว่า หยาดเหงื่อทุกหยดที่เสียไปในวันนี้ คือการสะสมพลังเพื่อการล้างแค้นในวันหน้า “ดีมาก” จ้าวเหิงพยักหน้าพอใจ “พวกเจ้าวางใจ ข้าไม่ให้พวกเจ้าอยู่ที่นี่ตลอดไปหรอก รออีกไม่กี่วัน เชลยชุดใหม่ถูกส่งมาเปลี่ยนเวรเมื่อไหร่ ก็คือวันที่พวกเจ้าจะได้สวมเกราะ กลับคืนสู่สนามรบ!” “ขอบคุณท่านอาจารย์!” เสียงขอบคุณดังกึกก้องออกมาจากก้นบึ้งหัวใจ