บทที่ 374 จิตวิญญาณช่างฝีมือ ยอมพลีกายถวายหัว

"ท่านอาจารย์มาแล้ว!" ไม่รู้ใครตะโกนขึ้น ช่างฝีมือทุกคนต่างแหวกทางเป็นช่องโดยอัตโนมัติ จ้าวเหิงเดินเข้าไปใกล้ สายตาจับจ้องไปที่เครื่องจักรสังหารซึ่งแผ่รังสีอำมหิตเยือกเย็น แม้จะเคยเห็นในแบบแปลนมาเป็นพันครั้ง แต่เมื่อของจริงวางอยู่ตรงหน้า แรงกดดันที่เกิดจากพละกำลังและโครงสร้างเครื่องกลเพียวๆ ก็ยังทำให้เลือดลมในอกพลุ่งพล่าน "ท่านอาจารย์!" จางแขนเหล็กเช็ดเหงื่อบนหน้าผาก ใบหน้าดำคล้ำเต็มไปด้วยความตื่นเต้น "เพิ่งปรับแต่งสายเส้นสุดท้ายเสร็จพอดี ท่านดูสิ..." "ไม่ต้องพูดมาก ลากออกไปลองเลย!" จ้าวเหิงอดใจรอไม่ไหวแล้ว "จัดไป!" ช่างฝีมือร่างกำยำหลายคนต้องช่วยกันเข็น ถึงจะเคลื่อนย้ายเจ้าหน้าไม้กลแท่นเตียงที่หนักอึ้งนี้ออกไปที่ลานฝึกหน้าค่ายช่างฝีมือได้ ช่างคนหนึ่งหยิบลูกหน้าไม้ที่ทำขึ้นพิเศษมา มันไม่สามารถเรียกว่า "ลูกดอก" ได้อีกต่อไป แต่มันดูเหมือน "หอก" มากกว่า ยาวประมาณแปดฟุต (2.6 เมตร) ส่วนท้ายติดขนเหล็กเพื่อทรงตัว หัวลูกศรเป็นเหล็กกล้าสามเหลี่ยมเจาะเกราะ ส่องประกายวาววับ

"ขึ้นสาย!" สิ้นเสียงคำสั่งของโจวโหย่วจื้อ ช่างแปดคนแบ่งเป็นสองกลุ่ม ช่วยกันหมุนกว้านยักษ์อย่างช้าๆ "เอี๊ยด... เอี๊ยด..." เสียงกลไกเสียดสีชวนเสียวฟันดังขึ้น คันธนูยักษ์ทั้งสามค่อยๆ ถูกดึงง้างออก สายธนูเส้นหนาตึงเปรี๊ยะจนถึงขีดสุด โครงสร้างหน้าไม้ส่งเสียงครวญครางเหมือนแบกรับน้ำหนักเกินพิกัด ราวกับจะพังทลายลงได้ทุกเมื่อ ทุกคนกลั้นหายใจ มองดูฉากนี้อย่างลุ้นระทึก เมื่อสายธนูถูกเกี่ยวเข้ากับไกกลในที่สุด ช่างทั้งแปดคนก็เหงื่อท่วมตัว หอบแฮ่กๆ กันทุกคน "เชิญท่านอาจารย์!" จางแขนเหล็กผายมือ จ้าวเหิงเดินเข้าไป จับคันโยกไกยิงขนาดใหญ่ที่อยู่ด้านท้ายแท่น ไกนี้เป็นระบบคานงัดที่ต้องใช้แรงทั้งตัวในการกด เขาสูบลมหายใจลึก ล็อกเป้าหมายที่หุ่นฟางระยะแปดร้อยก้าว แล้วกดคันโยกไกลงเต็มแรง! "วูม——!" เสียงคำรามทุ้มต่ำถึงขีดสุด ราวกับเสียงจากยุคดึกดำบรรพ์ดังกระหึ่ม! หอกเหล็กหายวับไปจากแท่นหน้าไม้ในพริบตา วินาทีถัดมา ทุกคนในที่นั้นเห็นเพียงเส้นสีดำเส้นหนึ่งฉีกกระชากอากาศ พุ่งแหวกว่ายไปพร้อมเสียงหวีดหวิวแหลมสูงจนแสบแก้วหู!

"ปัง!!!" เสียงกระแทกดังสนั่นมาจากระยะแปดร้อยก้าว! ทุกคนเพ่งมอง แล้วต้องสูดหายใจเฮือก เป้าซ้อมยิงขนาดมหึมาที่แข็งแกร่งทนทาน ตรงกลางปรากฏรูโหว่ขนาดเท่าปากชาม! หอกเหล็กกล้านั้นทะลวงเป้าที่หนาเท่าหนังวัวสามชั้นและกว้างเกือบหนึ่งจ้างจนทะลุ พลังที่เหลือยังส่งมันพุ่งต่อไปอีกกว่าร้อยก้าว ก่อนจะปักจมลึกเข้าไปในกำแพงดินที่อยู่ไกลลิบ เหลือเพียงหางลูกศรที่สั่นระริกโผล่ออกมา! "ซี๊ด..." ทั่วลานฝึกเงียบกริบ เหลือเพียงเสียงสูดปากด้วยความตกตะลึง นี่... นี่มันอานุภาพระดับไหนกัน! "ความแรง... เหมือนจะยังขาดไปหน่อย" จ้าวเหิงมองรูโหว่นั้น แล้วขมวดคิ้วเล็กน้อย ตามความคาดหวังของเขา การยิงครั้งนี้น่าจะระเบิดเป้าให้แตกเป็นเสี่ยงๆ ได้เลย

"ท่านอาจารย์ นี่... นี่ยังขาดอีกหรือขอรับ?" จางแขนเหล็กและโจวโหย่วจื้อแทบจะถลนตาออกมา อานุภาพระดับนี้ พวกเขาเป็นช่างมาทั้งชีวิต ไม่เคยพบไม่เคยเห็น! แต่ในสายตาท่านอาจารย์ กลับเป็นแค่ "ขาดไปหน่อย"? จางแขนเหล็กรีบอธิบาย "ท่านอาจารย์ ท่านอาจไม่ทราบ นี่เป็นแค่เครื่องต้นแบบที่เราเร่งทำออกมา วัสดุและกรรมวิธีหลายอย่างยังไม่ถึงมาตรฐานสูงสุด โดยเฉพาะคันธนูทั้งสาม ยังใช้ไม้เนื้อแข็งธรรมดา ถ้าเปลี่ยนเป็นไม้เจ๋อ อายุร้อยปีของจริง อานุภาพต้องเพิ่มขึ้นอีกเท่าตัวแน่!" "อีกอย่าง นี่เป็นแค่การทดสอบ เรายังไม่กล้าใช้สายที่ดีที่สุด ถ้าเปลี่ยนเป็นสายเอ็นวัวชั้นเลิศ ระยะยิงและอานุภาพ..." โจวโหย่วจื้อรีบเสริมอย่างตื่นเต้น "อย่าว่าแต่แปดร้อยก้าวเลย ข้าประเมินว่าทหารม้าเกราะเหล็กที่ระยะหนึ่งพันก้าว ก็โดนยิงทะลุได้!" ได้ยินดังนั้น คิ้วของจ้าวเหิงถึงค่อยคลายลง เขารู้ตัวว่าเขาเรียกร้องมากเกินไปหน่อย สามารถสร้างเครื่องจักรสงครามระดับนี้ออกมาได้ในเวลาสั้นๆ โดยดูแค่แบบแปลน จางแขนเหล็กและโจวโหย่วจื้อ นับเป็นสุดยอดช่างฝีมือแห่งยุคอย่างไม่ต้องสงสัย

"พวกเจ้าทำได้ดีมาก!" จ้าวเหิงหันกลับมา มองกลุ่มช่างฝีมือที่ยืนกระสับกระส่ายเพราะคำพูดของเขาเมื่อครู่ ใบหน้าเผยรอยยิ้มจริงใจ "พวกเจ้าทุกคนคือสมบัติล้ำค่าของค่ายชิงเฟิง! วันหน้าหากเราชนะพวกเป่ยตี๋ รักษาเมืองอวิ๋นโจวไว้ได้ ความดีความชอบสูงสุดเป็นของพวกเจ้า!" ฝูงชนเดือดพล่านทันที! "ได้ทำงานรับใช้ท่านอาจารย์ ตายก็ไม่เสียดายชีวิต!" เหล่าช่างฝีมือที่ถูกคนดูถูกว่าเป็นพวก "ชนชั้นต่ำ" มาทั้งชีวิต ทำของออกมาก็โดนด่าว่าเป็น "ของเล่นไร้สาระ" บัดนี้กลับได้รับความเคารพและการยอมรับอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อนจากท่านอาจารย์จ้าว ความรู้สึกที่ได้รับการเห็นคุณค่าดั่งสมบัติล้ำค่า ทำให้เลือดในกายพวกเขาร้อนระอุ แทบอยากจะพลีกายถวายชีวิตให้ท่านอาจารย์เสียเดี๋ยวนี้! จ้าวเหิงยกมือขึ้นกดเสียงเชียร์ลง เขารู้ว่าตอนนี้ไม่ใช่เวลามาฉลอง เขามองจางแขนเหล็กและโจวโหย่วจื้อ เอ่ยเสียงขรึม "นี่เป็นแค่จุดเริ่มต้น! ถ้าอยากชนะพวกเป่ยตี๋ เราต้องการหน้าไม้กลแท่นเตียงนี้อีก! หลายสิบเครื่อง! หรือเป็นร้อยเครื่อง!"