บทที่ 375 ศรีภรรยาคู่ใจ กองหนุนที่แข็งแกร่ง

หัวหน้าหมู่บ้านสกุลหวัง ชายชราวัยห้าสิบกว่า ทำใจกล้าเดินเข้าไปหา ปั้นหน้ายิ้มแย้มถามว่า “ใต้เท้าทหารทุกท่าน ไม่ทราบว่า... ไม่ทราบว่ามาที่กันดารแห่งนี้ มีธุระอันใดหรือขอรับ?” นายกองผู้นั้นกวาดสายตามองรอบๆ สายตาไปหยุดที่ทหารหนุ่มวัยยี่สิบกว่าปีนายหนึ่งในกลุ่ม แล้วพยักหน้าให้ ทหารนายนั้นรีบก้าวออกมา เขามองใบหน้าที่คุ้นเคยรอบตัว ตะโกนด้วยความตื่นเต้น “ปู่สาม! ลุงป้าน้าอาทุกคน! ข้าเอง ข้าหวังเอ้อร์หนิวไง!” “เอ้อร์หนิว?” “เอ้อร์หนิวจริงๆ ด้วย! เอ็งไปเป็นทหารไม่ใช่เรอะ? ทำไมกลับมาล่ะ?” ชาวบ้านพอเห็นว่าเป็นคนกันเองในหมู่บ้าน ก็เริ่มใจกล้าขึ้น พากันเข้ามามุงดู พ่อของหวังเอ้อร์หนิวเบียดตัวออกมาจากฝูงชน จับมือลูกชายด้วยความตื่นเต้นระคนแปลกใจ “เอ้อร์หนิว ทำไมเอ็งกลับมาล่ะ? หรือว่าเขาให้หยุดงาน?” “ท่านพ่อ! ไม่มีเวลาอธิบายแล้ว!” สีหน้าหวังเอ้อร์หนิวเต็มไปด้วยความร้อนรน เขาล้วงม้วนกระดาษออกมาจากอกเสื้อ มันคือแบบร่าง “สงครามอุโมงค์” ที่จ้าวเหิงวาดไว้ “ปู่สาม พี่น้องทุกคน!” หวังเอ้อร์หนิวตะโกนบอกทุกคนเสียงดัง “ข้ากลับมาครั้งนี้ ได้รับคำสั่งจากท่านแม่ทัพ มาเพื่อช่วยชีวิตทุกคน!” “ช่วยชีวิต?” หัวหน้าหมู่บ้านและชาวบ้านต่างงุนงง

“พวกเป่ยตี๋กำลังจะบุกมาแล้ว!” หวังเอ้อร์หนิวโยนระเบิดลูกใหญ่ใส่กลางวง “ที่ด่านหูเหลามีคนทรยศ อีกไม่นานทหารม้าเป่ยตี๋จะบุกมาถึงที่นี่! ถึงตอนนั้น พวกมันจะเผาฆ่าปล้นชิง ชีวิตทุกคนจะรักษาไว้ไม่ได้!” สิ้นคำพูด ฝูงชนก็แตกตื่นราวกับผึ้งแตกรัง “อะไรนะ? พวกเป่ยตี๋จะมา?” “คุณพระช่วย! แล้วจะทำยังไงกันดีล่ะทีนี้!” ความตื่นตระหนกและความสิ้นหวัง ปกคลุมทั่วหมู่บ้านในพริบตา ผู้หญิงหลายคนเริ่มร้องไห้โฮ “ทุกคนเงียบก่อน! ฟังข้าพูด!” หวังเอ้อร์หนิวตะเบ็งคอสุดเสียง กดเสียงโวยวายของทุกคนลง “ไม่ต้องกลัว! พวกเราคิดวิธีช่วยทุกคนไว้แล้ว!” เขากางแผนที่ออกตรงหน้าทุกคน “ขอแค่พวกเราทำตามรูปวาดนี้ ขุดอุโมงค์เชื่อมต่อกันใต้หมู่บ้าน เอาคนลงไปซ่อน เอาเสบียงลงไปซ่อน พอพวกเป่ยตี๋มา นอกจากจะหาคนไม่เจอ ปล้นของไม่ได้ ถ้าพวกมันเจอเรา เราก็ซุ่มโจมตีมันจากข้างล่างได้ ถ้ามันไม่เจอเรา มันอยู่ได้ไม่นานเดี๋ยวมันก็ไป! แบบนี้พวกเราถึงจะรอด!”

ชาวบ้านมุงดูแผนที่ ดูแล้วก็เอ๋อรับประทาน “ขุดรูลงไปใต้ดิน?” “นะ... นี่มันจะได้ผลเรอะ? ไม่ใช่ว่าขุดหลุมฝังตัวเองหรอกนะ?” “นั่นสิ เกิดโดนอุดอยู่ข้างใน ไม่ยิ่งหมดทางรอดหรือ?” เสียงกังขาเซ็งแซ่ วิธีการที่เหนือจินตนาการแบบนี้ ทำให้พวกเขาเกิดความสงสัยและหวาดกลัวตามสัญชาตญาณ “ได้ผลสิ! ทำไมจะไม่ได้!” หวังเอ้อร์หนิวเริ่มร้อนรน เขาชี้ที่จมูกตัวเอง “ข้าเพิ่งมาจากเมืองอวิ๋นโจว! เมื่อไม่กี่วันก่อน ประตูเมืองอวิ๋นโจวถูกท่านอาจารย์แซ่จ้าวใช้ ‘ระเบิดสะท้านฟ้า’ ระเบิดจนเปิดออก! ท่านอาจารย์จ้าวเป็นดั่งเทพจุติ! วิธีการของท่าน ไม่มีทางผิดพลาดแน่นอน!” เขามองชาวบ้านที่ยังลังเล แทบจะตะโกนใส่หน้า “ลุงป้าน้าอา! พวกท่านอยากจะลงมือตอนนี้ ขุดทางรอดให้ตัวเอง หรืออยากจะนั่งงอมืองอเท้า รอให้ดาบพวกเป่ยตี๋มาพาดคอ?” “พวกท่านอยากจะทนดูเมียตัวเอง ลูกสาวตัวเอง ถูกไอ้เดรัจฉานพวกนั้นย่ำยี หรืออยากจะสู้ตายกับพวกมัน?”

คำพูดนี้ เหมือนน้ำเย็นสาดโครม ปลุกชาวบ้านที่กำลังหน้ามืดตามัวเพราะความกลัวให้ตาสว่าง นั่นสิ อยู่เฉยๆ ก็ตาย ทำไมไม่ลองเสี่ยงดูสักตั้ง? หัวหน้าหมู่บ้าน ชายชราวัยห้าสิบกว่า เงียบไปครู่ใหญ่ สุดท้ายกัดฟันกรอด คว้าจอบบนพื้น กระแทกเสียงหนักแน่น “ขุด! เอ้อร์หนิวพูดถูก! แทนที่จะรอความตาย สู้ขุดทางรอดให้ตัวเองดีกว่า! ผู้ชายในหมู่บ้านทุกคน ตามข้ามา! ตั้งแต่วันนี้ งานการไม่ต้องทำมันแล้ว ขุดอุโมงค์ให้ข้าอย่างเดียว!” “ขุด!” “ขุดมันเลย!” พลังของผู้นำนั้นมหาศาล เมื่อหัวหน้าหมู่บ้านออกนำ ชายฉกรรจ์ในหมู่บ้านก็ขานรับ หยิบพลั่วหยิบจอบจากบ้าน ภายใต้การแนะนำของหวังเอ้อร์หนิวและทหารชายแดน เริ่มลงมือขุดกันอย่างขะมักเขม้น ฉากเดียวกันนี้ เกิดขึ้นพร้อมกันในหมู่บ้านนับร้อยรอบเมืองอวิ๋นโจว เครือข่ายใต้ดินที่ประกอบด้วยอุโมงค์นับไม่ถ้วน กำลังก่อตัวขึ้นอย่างเงียบเชียบและรวดเร็ว มันเปรียบเสมือนใยแมงมุมยักษ์ ที่เตรียมจะดักจับทหารม้าเหล็กเป่ยตี๋ที่กำลังจะมาถึง ให้ติดหนึบไปไหนไม่รอด

ในขณะเดียวกัน ถานไถหมิงเลี่ยและถานไถหมิงอวี่ในเมืองอวิ๋นโจวก็ไม่ได้อยู่เฉย ถานไถหมิงเลี่ยนั่งบัญชาการบนกำแพงเมืองด้วยตัวเอง คุมทหารและช่างฝีมือหลายพันคน ซ่อมแซมประตูเมืองที่ถูกจ้าวเหิงระเบิด ส่วนถานไถหมิงอวี่นำทหารเกราะดำลาดตระเวนทั่วเมือง รักษาความสงบเรียบร้อย และอาศัยความช่วยเหลือจากเกิ่งคุน คัดเลือกชายฉกรรจ์ที่เหมาะสมจะมาเป็นพลดาบโม๋เตา