บทที่ 376 ปฐมบทศึกตัดสิน ระดมพลอย่างบ้าคลั่ง

จ้าวเหิงพยักหน้าหนักแน่น กุมมือภรรยาไว้แน่นในฝ่ามือ ความอบอุ่นนุ่มนวลนั้น คือแหล่งความอบอุ่นเดียวเบื้องหลังแผนการอันเยือกเย็นทั้งหมดของเขา คำพูดนับหมื่นพัน สุดท้ายกลั่นออกมาเป็นคำสัญญาหนักอึ้งสี่คำนี้ รุ่งขึ้น ฟ้ายังไม่ทันสว่างดี จ้าวเหิงก็ร่ำลาลูกเมีย เดินออกจากเรือนพัก เงาร่างของเสี่ยวอู๋ยืนตรงแหน่วรออยู่หน้าประตูแล้ว ราวกับหอกที่เงียบงัน "เสี่ยวอู๋ ไปหารถม้ามาสักสองสามคัน ขนระเบิดสะท้านฟ้าในคลังขึ้นรถให้หมด! แล้วเลือกพี่น้องสักสองสามคน ให้ขับรถม้าตามหลังพวกเราไปที่เมืองอวิ๋นโจว!" จ้าวเหิงสั่งการฉะฉาน ตรงไปตรงมา "ขอรับ ท่านอาจารย์!" เสี่ยวอู๋ไม่ถามเหตุผล หันหลังไปจัดการทันที จ้าวเหิงเดินก้าวยาวๆ ตรงดิ่งไปยังโรงงานดินปืนที่หลังเขา

ภายในโรงงานยังคงสว่างไสวด้วยแสงไฟ บรรยากาศคึกคักเร่าร้อน หวังซวนพอเห็นจ้าวเหิง ใบหน้าที่มีเหงื่อผุดพรายก็ฉายแววตื่นเต้นทันที "ท่านอาจารย์! ท่านมาได้ไงเนี่ย!" "ข้ามาเอาของ" จ้าวเหิงเข้าประเด็น "ระเบิดสะท้านฟ้าในคลัง ข้าจะเอาไปทั้งหมด" "ทั้งหมด?" หวังซวนชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนที่ดวงตาแดงก่ำจากการอดนอนจะฉายแววบ้าคลั่ง เขาเข้าใจแล้ว ว่าศึกใหญ่กำลังจะมา! จ้าวเหิงตบไหล่หนาของเขาเบาๆ ลดเสียงลง "ช่วงนี้พวกเจ้าต้องเหนื่อยหน่อย ระเบิดสะท้านฟ้านี่ยิ่งเยอะยิ่งดี ขาดเหลืออะไรไปบอกเฉินซานหยวน ถ้าเขาหาให้ไม่ได้ก็รอข้ากลับมา!" "ท่านอาจารย์วางใจ!" หวังซวนทุบอกดังปึกๆ "ข้ารับประกัน จะไม่ทำให้ท่านเสียงานใหญ่แน่นอน!"

ไม่นานนัก เสี่ยวอู๋ก็นำคนและรถม้าที่แข็งแรงทนทานมาถึง ท่ามกลางบรรยากาศตึงเครียด กระบอกไม้ไผ่ที่ห่อหุ้มด้วยผ้ากันน้ำมันอย่างดีกว่าพันกระบอก ถูกขนย้ายขึ้นรถอย่างระมัดระวัง กระบอกไม้ไผ่แต่ละอัน หมายถึงการทำลายล้างขนาดย่อม "ท่านอาจารย์ ขนขึ้นรถเรียบร้อยแล้วขอรับ" "ออกเดินทาง!" จ้าวเหิงกระโดดขึ้นหลังม้า สายตาเย็นเยียบกวาดมองขบวนรถม้าที่บรรทุก "สัจธรรม" ไว้เต็มเปี่ยม แววตานั้นบาดลึกยิ่งกว่าลมหนาวก่อนรุ่งสาง เขากับเสี่ยวอู๋กระตุ้นม้า สองม้าเร็วพุ่งนำออกไป มุ่งหน้าลงเขาอย่างรวดเร็ว ขบวนรถม้าที่บรรทุกระเบิดสะท้านฟ้า ภายใต้การควบคุมของทหารฝีมือดี ควบตามไปติดๆ ทั้งสองควบม้าอย่างบ้าคลั่ง ไม่กล้าชักช้าแม้แต่นิดเดียว

เสียงกีบม้าย่ำลงบนถนนหลวง ดังทุ้มรัวเร็วเหมือนกลองศึก ในหัวของจ้าวเหิง ความคิดนับร้อยพันปะทะกัน ทุกวินาทีที่เสียไป ชาวเมืองอวิ๋นโจวก็ยิ่งอันตรายขึ้น สถานการณ์ที่ด่านหูเหลาก็ยิ่งแปรปรวนมากขึ้น ขณะที่พวกเขาออกจากค่ายชิงเฟิงมาได้ราวสามสิบลี้ บนถนนหลวงเบื้องหน้าก็มีเสียงกีบม้าที่ร้อนรนยิ่งกว่าดังสวนมา ม้าเร็วตัวหนึ่งกำลังควบตะบึงมาทางพวกเขา คนบนหลังม้าหมอบต่ำแทบจะเป็นเนื้อเดียวกับม้า ดูจากเครื่องแต่งกายแล้ว เป็นหน่วยสอดแนมของค่ายชิงเฟิง "ฮึบ!" จ้าวเหิงและเสี่ยวอู๋กระตุกบังเหียนพร้อมกัน ม้าศึกยกขาหน้าขึ้น ร้องเสียงหลง ทั้งสองจ้องเขม็งไปที่ผู้มาเยือน ทหารสอดแนมนายนั้นก็เห็นพวกเขาเช่นกัน สีหน้าเปลี่ยนเป็นดีใจสุดขีด ทั้งที่ยังห่างกันร้อยก้าว ก็ตะโกนด้วยเสียงแหบพร่า "ท่านอาจารย์! นั่นท่านอาจารย์จ้าวใช่ไหม?" "ข้าเอง!" จ้าวเหิงตอบเสียงเข้ม

ทหารสอดแนมควบม้าเข้ามาใกล้ แล้วดึงบังเหียนสุดแรง ม้าที่วิ่งจนหมดแรงร้องโหยหวน ยกขาหน้าขึ้นเกือบจะสลัดเขาตก เขาไม่สนใจความเจ็บปวด แทบจะกลิ้งลงมาจากหลังม้า คุกเข่าลงกับพื้นเสียงดังตุ้บ เสียงบิดเบี้ยวด้วยความตื่นเต้นและเหนื่อยล้า "ท่านอาจารย์! ในที่สุด... ในที่สุดก็เจอท่าน! ทางเมืองอวิ๋นโจว ท่านรองฯ (หมิงอวี่) ให้ข้ามาส่งข่าว! มีข่าวด่วนทางการทหาร!" หัวใจของจ้าวเหิงบีบแน่นทันที เขากระโดดลงจากม้า กระชากตัวทหารสอดแนมขึ้นจากพื้น ถามเสียงร้อนรน "เกิดอะไรขึ้น? ค่อยๆ พูด!" ทหารสอดแนมหอบหายใจหนัก ปอดเหมือนสูบลมพังๆ เขายกมือที่สั่นเทาชี้ไปทางทิศเหนือ สีหน้าเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกและไม่อยากเชื่อ "ด่านหูเหลา... ด่านหูเหลามีความเคลื่อนไหวแล้วขอรับ!" "พี่ลิงผอมส่งคนมาแจ้งข่าว! ทหารชายแดนที่ด่านหูเหลา... กำลังถอยทัพเข้าด่านกันจ้าละหวั่น! ดูสภาพแล้ว วุ่นวายสับสน เหมือนเพิ่งรบแพ้มา!" ถอยทัพ? สมองจ้าวเหิงเหมือนโดนทุบ เบาะแสทุกอย่างเชื่อมโยงกันในพริบตา!