บทที่ 377 ทิ้งเกราะลากอาวุธหนีตาย ความอัปยศแห่งต้าอวี๋

จ้าวเหิงส่งเสียงตอบรับในลำคอ สองขาหนีบท้องม้าแน่น ม้ายอดอาชาส่งเสียงร้องยาวก้องกังวาน เขากับเสี่ยวอู๋กลายเป็นพายุหมุนสีดำสองลูก พุ่งทะลุอุโมงค์ประตูเมืองที่ลึกและมืด ตรงดิ่งไปยังจวนเจ้าเมือง ตลอดทาง ทหารลาดตระเวนที่เห็นจ้าวเหิง ต่างมองมาด้วยสายตายำเกรง เพียงเวลาสั้นๆ ไม่กี่วัน ท่านอาจารย์จ้าวผู้นี้ใช้วิธีการที่คาดเดาไม่ได้ดั่งภูตผีปีศาจยึดเมืองอวิ๋นโจว แล้วยังรักษาความสงบเรียบร้อยได้อย่างรวดเร็ว บัดนี้ได้กลายเป็นเสาหลักทางจิตใจของเมืองนี้ไปแล้ว

เมื่อจ้าวเหิงและเสี่ยวอู๋มาถึงจวนเจ้าเมือง ลานหน้าจวนอันกว้างใหญ่ได้เปลี่ยนโฉมไปสิ้นเชิง ที่นี่ไม่ใช่สถานที่เสพสุขของหลิวชิงซานอีกต่อไป แต่กลายเป็นกองบัญชาการรบชั่วคราว กระบะทรายยุทธวิธีขนาดใหญ่ตั้งอยู่กลางลาน แผนที่แขวนเต็มผนัง ชั้นวางอาวุธเรียงรายสะท้อนแสงวาววับ ทหารสวมเกราะถืออาวุธเดินขวักไขว่ด้วยฝีเท้าเร่งรีบ บรรยากาศเต็มไปด้วยความตึงเครียดและกลิ่นอายสงคราม “พี่เขย!” “ท่านอาจารย์!” ถานไถหมิงอวี่และเกิ่งคุนที่รออยู่หน้าประตูจวน พอเห็นจ้าวเหิงก็รีบเดินแกมวิ่งเข้ามาต้อนรับ จ้าวเหิงกระโดดลงจากหลังม้า โยนบังเหียนให้เสี่ยวอู๋ เดินก้าวยาวๆ เข้าไปหา ไม่พูดพร่ำทำเพลง ถามเข้าประเด็นทันที “สถานการณ์เป็นยังไง? ข่าวเรื่องด่านหูเหลาชัวร์ไหม?” บนใบหน้าอ่อนเยาว์ของถานไถหมิงอวี่เต็มไปด้วยความโกรธและความกังวลที่กดทับไว้ไม่อยู่ เขาพยักหน้าอย่างแรง “ชัวร์ล้านเปอร์เซ็นต์!” “เจ้าลิงผอมกลับมาแล้ว แถมจับหน่วยสอดแนมที่หนีมาจากด่านหูเหลาได้สองคน!”

ได้ยินดังนั้น รูม่านตาของจ้าวเหิงหดเกร็งทันที ฝีเท้าเร่งเร็วยิ่งขึ้น ทุกคนห้อมล้อมเขาเดินเร็วๆ เข้าไปในโถงกลางที่ถูกดัดแปลงเป็นห้องประชุมวางแผน เห็นเจ้าลิงผอมยืนตัวตรงอยู่ที่นั่น สีหน้าเคร่งขรึมดั่งเหล็กกล้า เบื้องหน้าเขา ทหารสองนายในชุดเครื่องแบบทหารชายแดนด่านหูเหลานั่งคุกเข่าคอตกอยู่บนพื้น เนื้อตัวมอมแมมเต็มไปด้วยโคลน ใบหน้าฉายแววพ่ายแพ้และมึนงง สองฝั่งของโถง ถานไถหมิงเลี่ย, อู๋กัง และแกนนำค่ายชิงเฟิง รวมถึงนายกองคนสนิทของเกิ่งคุน นั่งกันอยู่ครบองค์ประชุม สีหน้าของทุกคนดูย่ำแย่ผิดปกติ มืดมนจนแทบจะบีบออกมาเป็นน้ำได้ “ท่านอาจารย์!” เจ้าลิงผอมเห็นจ้าวเหิง ก็รีบประสานมือคารวะ จ้าวเหิงโบกมือ ไม่ต้องมากพิธี สายตาจับจ้องไปที่ทหารสอดแนมสองคนที่คุกเข่าอยู่ ถามเสียงเย็น “ลิงผอม เรื่องเป็นยังไง?”

เจ้าลิงผอมชี้ไปที่สองคนบนพื้น อธิบายด้วยความรวดเร็ว “ท่านอาจารย์ ข้าส่งคนไปเฝ้าด่านหูเหลาตามคำสั่งท่าน เมื่อคืนช่วงดึก คนของเราพบว่าด่านหูเหลาวุ่นวายโกลาหล ทหารชายแดนจำนวนมากเริ่มถอยร่นเข้าด่านมาโดยไม่มีสัญญาณบอกเหตุ ทิ้งเกราะลากอาวุธหนีตาย กระบวนทัพแตกพ่ายยับเยิน” “ข้ารู้สึกทะแม่งๆ เลยพาคนลอบเข้าไปดู พอดีจ๊ะเอ๋กับไอ้สองตัวนี้ที่กำลังทำตัวลับๆ ล่อๆ จะมาสืบข่าวทางอวิ๋นโจว ก็เลยจับตัวกลับมาขอรับ” จ้าวเหิงฟังจบ ในใจก็คาดเดาเรื่องราวได้แล้ว เขาเดินไปหยุดหน้าทหารสอดแนมทั้งสอง มองลงมาจากที่สูง น้ำเสียงราบเรียบฟังไม่ออกว่าโกรธหรือพอใจ “เงยหน้าขึ้น” ทหารสอดแนมทั้งสองตัวสั่น ค่อยๆ เงยหน้า เมื่อสายตาปะทะเข้ากับดวงตาที่ลึกล้ำไร้ก้นบึ้งของจ้าวเหิง พวกเขาก็ตัวสั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่ได้ ราวกับถูกสัตว์ร้ายจ้องจะกินเลือดกินเนื้อ “เล่ามา ซิว่าเกิดอะไรขึ้นที่ด่านหูเหลา?” เสียงของจ้าวเหิงสงบนิ่ง แต่ภายใต้ความสงบนั้น แฝงอำนาจที่ไม่อาจขัดขืน

หนึ่งในนั้นที่อายุมากหน่อย ใบหน้าเต็มไปด้วยความโศกเศร้าคับแค้น กัดฟันตอบเสียงสั่น “พวกเรา... พวกเราก็ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น! เมื่อคืนพวกเรายังเดินเวรยามบนกำแพงด่าน ทุกอย่างปกติดี แต่พอกลางดึก จู่ๆ ก็ได้ยินเสียงฆ่าฟันดังมาจากทางประตูเมือง แล้วก็มีคนตะโกนว่าพวกเป่ยตี๋ลอบโจมตี ตีประตูแตกแล้ว!” ทหารหนุ่มอีกคนเสริมทั้งน้ำตา “ใช่ขอรับ! พวกเรางงไปหมด! พอพวกเราตั้งสติได้ ท่านแม่ทัพ... แม่ทัพจางก็ออกคำสั่งให้ถอยทัพ บอกว่า... บอกว่าด่านหูเหลารักษาไว้ไม่ได้แล้ว!” “พวกเรา... พี่น้องจำนวนมากยังไม่ทันรู้เรื่องรู้ราว ก็ต้องถอยตามกองทัพใหญ่ลงใต้มาแบบงงๆ...” ฟังคำบอกเล่าของทั้งสอง คนในห้องประชุมนอกจากจ้าวเหิงและผู้รู้ความจริงไม่กี่คน ต่างแสดงสีหน้าตกตะลึง “ลอบโจมตี? พวกเป่ยตี๋จะลอบเข้ามาใต้กำแพงด่านหูเหลาแบบผีไม่รู้เทวดาไม่เห็นได้ยังไง?” ถานไถหมิงอวี่เป็นคนแรกที่ไม่เชื่อ เขาตบโต๊ะดังปัง นายกองของเกิ่งคุนก็ขมวดคิ้วแน่น “นั่นสิ รอบนอกด่านหูเหลามีจุดตรวจทั้งลับและแจ้งหลายสิบจุด ต่อให้กระต่ายตัวเดียววิ่งผ่านเราก็รู้ ม้าเหล็กสองหมื่นตัวจะลอบโจมตีสำเร็จโดยไร้สุ้มเสียงได้ยังไง?” ทหารสอดแนมทั้งสองได้ยินดังนั้น ก็แสดงสีหน้าเจ็บปวดและสับสน “พวกเราก็ไม่รู้เหมือนกัน! แต่คำสั่งทหารดั่งขุนเขา แม่ทัพจางสั่งตายลงมา พวกเราก็ต้องถอย...”