บทที่ 378 ศรัทธาพังทลาย แม่ทัพใหญ่ขายชาติ

“เหตุผลที่มันต้องเล่นละครฉากใหญ่ ‘กองทัพพ่ายแพ้ดั่งภูเขาถล่ม’ ก็เพื่อโยนความผิดเรื่องด่านหูเหลาแตก ให้ข้าเกิ่งคุนและค่ายชิงเฟิงรับกรรม! ให้พวกเราเป็นแพะรับบาปแทนมัน ส่วนตัวมันเองก็ลอยตัวไร้มลทิน!” เสียงของเกิ่งคุน ฟังดูเหมือนนกตู้เจวียนร้องจนเลือดไหล (โศกเศร้าเจียนขาดใจ) ทุกคำเต็มไปด้วยเลือดและน้ำตา ดังก้องกังวานไปทั่วห้องโถง ทหารสอดแนมสองคนที่คุกเข่าอยู่บนพื้น ฟังจนสติหลุดไปแล้ว พวกเขาอ้าปากค้าง ตาเบิกกว้างเท่าไข่ห่าน สีหน้าเปลี่ยนจากมึนงง เป็นตกตะลึง เป็นไม่อยากเชื่อ และสุดท้ายกลายเป็นสีเทาไร้ชีวิต แม่ทัพใหญ่สมคบคิดศัตรู? เปิดด่านปล่อยเป่ยตี๋เข้ามา? นี่... นี่มันจะเป็นไปได้ยังไง? เรื่องนี้ทำให้พวกเขารู้สึกเหลือเชื่อยิ่งกว่าฟ้าถล่มลงมาตรงหน้า! จางเฉิงเย่ นั่นคือแม่ทัพใหญ่ผู้กุมอำนาจทางทหารชายแดนเหนือ เป็นที่ไว้วางพระราชหฤทัยของราชสำนักเชียวนะ! เขาจะทำเรื่องขายชาติสมคบศัตรูแบบนี้ได้ยังไง? นี่มันเรื่องตลกที่สุดในใต้หล้า!

“มะ... ไม่จริง! เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด!” ทหารสอดแนมหนุ่มเหมือนแมวถูกเหยียบหาง กรีดร้องโต้แย้ง “ท่านแม่ทัพจาง... ท่านแม่ทัพจะขายชาติได้ยังไง? พวกเจ้า... พวกเจ้าใส่ร้าย! นี่มันแผนยุแหย่ให้แตกแยก!” ทหารรุ่นพี่แม้นิ่งเงียบ แต่สีหน้าก็เขียนชัดว่าไม่เชื่อและต่อต้าน ในใจของทหารชั้นผู้น้อยอย่างพวกเขา จางเฉิงเย่คือท้องฟ้า คือคนที่พวกเขาสวามิภักดิ์ การให้เชื่อว่าแม่ทัพใหญ่ของตนเป็นคนขายชาติ ก็เท่ากับให้พวกเขาทำลายศรัทธาของตัวเองด้วยมือคู่นี้ มันเจ็บปวดและโหดร้ายเกินไป เกิ่งคุนมองปฏิกิริยาอันรุนแรงของพวกเขา แววตาฉายความโศกเศร้า เขาเองก็เคยเป็นเช่นนี้ไม่ใช่หรือ? หากไม่ได้ประสบกับตัว หากไม่ได้ยินคำสารภาพจากปากไอ้ทรยศเกาสูง ให้ตายเขาก็ไม่เชื่อว่าผู้บังคับบัญชาที่เขาเคารพมาหลายปี จะเป็นตัวการที่ฆ่าท่านแม่ทัพถานไถจิ้งและขายเพื่อนร่วมรบ! “ใส่ร้าย?” เกิ่งคุนหัวเราะอย่างขมขื่น เสียงหัวเราะเต็มไปด้วยความรันทด “ข้าก็หวังว่านี่จะเป็นการใส่ร้าย! ข้าก็หวังว่าข้าเกิ่งคุนจะบ้าไปเอง!”

เขาชี้ที่ตัวเอง แล้วชี้ไปที่ถานไถหมิงเลี่ยและแม่ทัพคนอื่นๆ ด้านหลัง ตะโกนเสียงแหบแห้ง “พวกเจ้าเบิกตาดูให้ดี! ท่านนี้ คือถานไถหมิงเลี่ย บิดาของเขาคือแม่ทัพเฒ่าถานไถจิ้งที่ตายอย่างอยุติธรรมที่ด่านเยี่ยนอวิ๋นเมื่อเก้าปีก่อน! ส่วนข้าเกิ่งคุน ก็เป็นคนที่ท่านแม่ทัพถานไถจิ้งปั้นมากับมือ!” “คนอย่างพวกเรา ไม่ใช่โจร! พวกเราเป็นผู้ถูกกระทำ! เป็นกองทัพธรรมที่มาทวงหนี้เลือดจากเว่ยอู๋หยาและจางเฉิงเย่ สองคนขายชาติ!” “พวกเจ้าใช้สมองตรองดูให้ดี!” เสียงเกิ่งคุนดังขึ้นฉับพลัน “ถ้าไม่ใช่มีการวางแผนไว้ล่วงหน้า ทำไมข้าถึงพาคนแปดพัน ‘บังเอิญ’ ออกจากด่านหูเหลาก่อนพวกเป่ยตี๋จะบุกพอดิบพอดี? ถ้าไม่ใช่คนในสมรู้ร่วมคิด ม้าเหล็กเป่ยตี๋สองหมื่นนาย จะยึดด่านหูเหลาที่ได้ชื่อว่า ‘ด่านแกร่งอันดับหนึ่งในใต้หล้า’ ได้ภายในคืนเดียวโดยแทบไม่ต้องเสียเลือดเนื้อได้ยังไง?” “เกาสูง! รองแม่ทัพที่อยู่ข้างกายข้ามาตลอด! ตั้งแต่แรกมันก็คือหนามที่จางเฉิงเย่กับเว่ยอู๋หยาฝังไว้ข้างตัวข้า! ทุกอย่างที่มันทำ ก็เพื่อให้แผนของจางเฉิงเย่สำเร็จ!”

ทุกคำพูดของเกิ่งคุน เหมือนค้อนหนักทุบลงกลางใจทหารสอดแนมทั้งสอง ความต่อต้านและความสงสัยบนหน้าพวกเขา เริ่มพังทลายลงทีละน้อย ภายใต้ตรรกะที่สมเหตุสมผลและคำถามที่กลั่นจากเลือดและน้ำตาของเกิ่งคุน นั่นสิ... ทุกอย่างมันบังเอิญเกินไป บังเอิญจนเหมือนมีคนเขียนบทไว้ล่วงหน้า แม่ทัพเกิ่งถูกย้าย ด่านหูเหลาว่างเปล่า พวกเป่ยตี๋ “บังเอิญ” บุกมาตอนนั้นพอดี “บังเอิญ” ลอบโจมตี และประตูเมืองก็ “บังเอิญ” ถูกตีแตกอย่างง่ายดาย... ถ้าความบังเอิญหนึ่งครั้งคือเหตุสุดวิสัย แต่ความบังเอิญหลายๆ อย่างมารวมกัน มันย่อมเป็นแผนสมรู้ร่วมคิด! แม้พวกเขาจะเป็นแค่ทหารสอดแนมเล็กๆ แต่คลุกคลีอยู่ชายแดนมานาน ความรู้ทางทหารพื้นฐานย่อมมี ความแข็งแกร่งของด่านหูเหลาพวกเขารู้ดีที่สุด อย่าว่าแต่ม้าสองหมื่น ต่อให้มีทหารราบสองหมื่นบุกโจมตี ถ้าไม่บุกต่อเนื่องสิบวันครึ่งเดือน อย่าหวังจะสะเทือนกำแพงด่านได้ แต่ตอนนี้ แค่คืนเดียว ด่านก็แตก ถ้าไม่มีคนในเป็นไส้ศึก ผีที่ไหนจะเชื่อ!

ยิ่งนึกถึงตอนที่ถอนทัพ ท่าทางของจางเฉิงเย่ที่ดูเหมือนร้อนรน แต่แววตาลึกๆ กลับสงบนิ่งผิดปกติ... ความคิดที่น่ากลัวเริ่มก่อตัวขึ้นอย่างบ้าคลั่งในใจทั้งสอง หรือว่า... ที่แม่ทัพเกิ่งพูด จะเป็นความจริง? แม่ทัพจาง... เขาทำจริงๆ... “ตุ้บ!” ทหารหนุ่มทนรับไม่ไหวอีกต่อไป ทรุดลงนั่งกับพื้น ดวงตาเหม่อลอย ปากพึมพำ “ทำไมเป็นแบบนี้... ทำไมเป็นแบบนี้...” ทหารรุ่นพี่เงยหน้าขวับ กำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ เลือดซึมออกมา ดวงตาแดงก่ำด้วยเส้นเลือดฝอย กัดฟันจนเกิดเสียงดังกรอดๆ เค้นเสียงทีละคำออกมาจากไรฟัน “จางเฉิงเย่... ไอ้... เดรัจฉาน!” เขานึกถึงเพื่อนร่วมรบที่ต้องตายอย่างน่าอนาถเพราะถูกเหยียบกันเองระหว่างการ “ถอนทัพ” ที่วุ่นวาย! เขานึกถึงชาวบ้านต้าอวี๋ที่อาศัยอยู่ใต้ร่มเงาด่านหูเหลามาหลายชั่วอายุคน ผู้ซึ่งมองทหารชายแดนเป็นเทพเจ้าผู้พิทักษ์! บัดนี้ ประตูด่านเปิดอ้า ม้าเหล็กเป่ยตี๋ที่ดุร้ายดั่งเสือหิวสองหมื่นตัวพุ่งเข้ามา ภาคเหนือของต้าอวี๋จะกลายเป็นนรกบนดินขนาดไหน? และคนที่เป็นต้นเหตุของทั้งหมดนี้ กลับเป็นแม่ทัพใหญ่ที่พวกเขาเคยเคารพรักและเชื่อใจที่สุด! การถูกทรยศแบบนี้ เจ็บปวดยิ่งกว่าถูกศัตรูแทงซึ่งหน้าเสียอีก!