บทที่ 481 พลิกแผ่นดินหาไม่เจอ สมบัติลับสาบสูญ

จ้าวเหยี่ยนหอบหายใจอย่างหนัก กว่าจะสงบสติอารมณ์ลงได้ เขาก็โบกมืออย่างอ่อนแรง "ท่านพ่อเว่ย... เรา... วันนี้เราไม่ไหวจริงๆ... ขอเรา... คิดดูอีกทีเถิด..."

เว่ยอู๋หยาแค่นหัวเราะในใจ

คิด? จะคิดอะไร? คิดจะถ่วงเวลาหรืออย่างไร? เชื้อพระวงศ์ที่มีความสามารถหน่อยก็ถูกเขากวาดล้างด้วยข้ออ้างต่างๆ นานาไปหมดแล้ว ที่เหลือก็มีแต่พวกไร้น้ำยาหรือไม่ก็เด็กทารกที่ยังนอนแบเบาะ จ้าวเหยี่ยนกำลังดิ้นรนโดยเปล่าประโยชน์

เว่ยอู๋หยาแสร้งทำเป็นประสานมือคารวะ แต่ในน้ำเสียงกลับแฝงความแข็งกร้าวที่ปฏิเสธไม่ได้ "แต่ฎีกาฉบับนี้กระหม่อมร่างไว้เรียบร้อยแล้ว ฝ่าบาทเพียงแค่ประทับตราลงไปเท่านั้น หากฝ่าบาทไม่มีแรงจริงๆ ก็ให้คนไปเชิญตราหยกแผ่นดินมา กระหม่อมจะประทับตราแทนฝ่าบาทเอง"

มาแล้ว... มาแล้วจริงๆ เราก็รู้ว่าไอ้แก่เจ้าเล่ห์นี่ไม่ได้หวังดี ที่แท้เรื่องแต่งตั้งรัชทายาท ก็เพื่อจะหาเรื่องแย่งชิงของสิ่งนั้นสินะ