บทที่ 483 ยอมเป็นยาจก ไม่ขอเป็นหุ่นเชิด

"ดี!" ดวงตาของจ้าวเหยี่ยนฉายประกายเจิดจ้า "เจ้าจงไปส่งข่าวให้คนขององครักษ์เสวียนอู่ ให้พวกเขาจัดคนไปรอรับที่ปากทางลับ คืนนี้ยามสาม เราจะออกจากวัง!"

"ฝ่าบาท!" หลี่เต๋อเฉวียนตกใจแทบสิ้นสติ รีบเอ่ยทัดทาน "นี่... นี่มันกะทันหันเกินไปแล้วพะยะค่ะ! พระวรกายของฝ่าบาท... หากเกิดเหตุไม่คาดฝันขึ้นจะทำอย่างไร? อีกอย่างในวังการคุ้มกันแน่นหนา หูตาของเว่ยอู๋หยาอยู่เต็มไปหมด หากพลาดพลั้งเพียงนิดเดียว นั่นหมายถึงหายนะที่ไม่อาจแก้ไขได้เลยนะพะยะค่ะ!"

จ้าวเหยี่ยนคว้าข้อมือของเขาไว้แน่น แรงบีบมหาศาลจนหลี่เต๋อเฉวียนรู้สึกเจ็บ

"หลี่เต๋อเฉวียน" จ้าวเหยี่ยนเอ่ยเน้นทีละคำ จ้องมองเขาด้วยสายตาที่ลุกโชน "เราทนอยู่ในตำหนักหยางซินนี่ต่อไปต่างหาก คือทางตายที่แท้จริง! แทนที่จะถูกไอ้สุนัขแก่นั่นขังไว้เหมือนหมูเหมือนหมาจนตาย สู้เสี่ยงออกไปสู้ตายให้รู้แล้วรู้รอดเสียยังดีกว่า!"

เขาสูดลมหายใจลึก ราวกับเค้นแรงเฮือกสุดท้ายออกมา "ตราบใดที่เว่ยอู๋หยายังหาของสิ่งนั้นไม่เจอ มันจะยังไม่ให้เราตายง่ายๆ แต่มันมีวิธีทรมานเราสารพัด เราทนรอไม่ได้อีกแล้ว แผ่นดินต้าอวี๋ก็รอไม่ได้อีกแล้ว หากเราไม่ทำอะไรสักอย่าง จะมีหน้าไปพบดวงวิญญาณบรรพบุรุษได้อย่างไร?"