บทที่ 484 ตำหนักร้างซากปรักหักพัง ถ้ำสวรรค์ลับตาคน

เขาหันกลับไปมองตำหนักบรรทมที่อาศัยมาเก้าปีด้วยแววตาสลับซับซ้อน

ที่นี่คือบ้านของเขา และก็เป็นคุกของเขาเช่นกัน คืนนี้จากไปแล้ว เกรงว่าจะไม่มีวันได้กลับมาอีก

"ไปกันเถอะ" จ้าวเหยี่ยนสูดลมหายใจลึก กดความอาลัยอาวรณ์ทั้งหมดไว้ก้นบึ้งหัวใจ "อย่าให้โจรเว่ยจับได้"

พระราชวังยามดึกเงียบสงัดจนน่ากลัว มีเพียงเสียงฝีเท้าที่เป็นระเบียบของทหารลาดตระเวนที่ทำลายความเงียบงันเป็นครั้งคราว

เงาร่างหนึ่งอ้วนหนึ่งผอม ก้มหน้าต่ำ ลัดเลาะไปตามเงาของกำแพงวัง มุ่งหน้าไปทางทิศตะวันออกอย่างเงียบเชียบ