บทที่ 485 ความลับร้อยปีที่ซ่อนเร้น เก้าปีแห่งความอดทน

หลี่เต๋อเฉวียนวางโคมไฟไว้ข้างๆ ล้วงเอาชะแลงเหล็กเล็กๆ ที่เตรียมไว้ออกมาจากแขนเสื้อ ต้องใช้แรงเท่าช้างสารเก้าตัวกับเสือสองตัว กว่าจะงัดแผ่นอิฐสี่เหลี่ยมจัตุรัสขนาดสามฟุตขึ้นมาได้เป็นรอยแยกเล็กๆ

กลิ่นเหม็นอับชื้นผสมกลิ่นดินโชยออกมาจากรอยแยกนั้น ทำเอาคนสำลักไอโขลก

เขาไม่กล้าหยุดพัก รวบรวมกำลังทั้งหมดที่มี ใบหน้าแดงก่ำ เส้นเลือดที่คอปูดโปน ในที่สุดก็สามารถพลิกแผ่นอิฐหนักอึ้งเปิดออกจนสุด เผยให้เห็นปากหลุมดำมืด

หลี่เต๋อเฉวียนเป่าพับไฟให้ติด จุดส่องลงไปในปากหลุม เห็นบันไดหินทอดตัวลงสู่ความมืดมิดเบื้องล่าง เขาไม่ลังเลแม้แต่น้อย กระโดดลงไปก่อน เสียงฝีเท้ากระทบพื้นดังทึบ

เขาคลำหาอยู่ครู่หนึ่งบนผนังหิน ก็พบตะเกียงน้ำมันฝังอยู่ในผนัง จึงใช้พับไฟจุดให้สว่าง แสงไฟสีนวลขับไล่ความมืดรอบๆ ออกไปได้เล็กน้อย ทำให้จ้าวเหยี่ยนใจชื้นขึ้นมาบ้าง