บทที่ 486 ณ ป่าช้าไร้ญาติ เสวียนอู่ปรากฏกาย

เก้าปีแล้ว เต็มๆ เก้าปีแล้ว!

นับตั้งแต่วันที่เขาขึ้นครองราชย์ด้วยวัยสิบสองชันษา เขาก็ต้องใช้ชีวิตอยู่ภายใต้เงาของเว่ยอู๋หยา ตาเฒ่าที่ได้ชื่อว่าเป็น "ท่านราชบิดาบุญธรรม" แต่แท้จริงแล้วคือโจรขายชาติ ปฏิบัติกับเขาเยี่ยงหุ่นเชิด เป็นเพียงป้ายวิญญาณที่ตั้งประดับไว้บนบัลลังก์มังกร ในราชสำนัก ตาเฒ่านั่นชี้กวางเป็นม้า พรรคพวกกระจายไปทั่ว ในวังหลัง สายสืบของมันแทรกซึมทุกซอกมุม ทุกอากัปกิริยาของเขาล้วนอยู่ในสายตาของมัน

ฮ่องเต้อย่างเขา มีชีวิตความเป็นอยู่แย่เสียยิ่งกว่าสุนัขในวังเสียอีก!

ภาพเหตุการณ์เมื่อสองปีก่อนผุดขึ้นมาในสมองของจ้าวเหยี่ยนอย่างควบคุมไม่อยู่ พระสนมเฉินเฟยที่เขารักที่สุด เพียงเพราะบังเอิญไปเห็นเว่ยอู๋หยาแอบซุ่มหารือกับคนอื่นในอุทยานหลวง ก็ถูกไอ้โจรเฒ่าหาข้ออ้าง ใส่ร้ายว่านางคบชู้กับทหารองครักษ์ แล้วจับโยนลงไปในสระไท่เย่อันหนาวเหน็บทั้งเป็น!

ตอนนั้นเขาอยู่ตรงนั้นด้วย ได้แต่มองดูผู้หญิงของตัวเองตะเกียกตะกายในน้ำ ร้องขอความช่วยเหลือ จนกระทั่งจมหายไป แต่เขาทำอะไรไม่ได้เลย! เขาจะพุ่งเข้าไปช่วย ก็ถูกสมุนของเว่ยอู๋หยากดตัวไว้แน่น ไอ้เฒ่านั่นถึงกับเดินเข้ามาหาเขา ตบหน้าเขาเบาๆ แล้วยิ้มพูดว่า "ฝ่าบาท เพื่อรักษาพระเกียรติของราชวงศ์ ขอทรงหักห้ามพระทัยด้วย"