บทที่ 489 พิษเข้ากระดูกดำ ปณิธานราชาไม่ดับสูญ

เฉินจงและหลินเยว่เห็นท่าทางของเขาเช่นนี้ ในใจพลันรู้สึกฮึกเหิม สิ่งที่พวกเขาหวาดกลัวที่สุดคือการที่จักรพรรดิหนุ่มผู้นี้จะถูกชีวิตการถูกจองจำเก้าปีขัดเกลาจนไร้สิ้นซึ่งความเด็ดเดี่ยว กลายเป็นประมุขที่อ่อนแอไร้ความสามารถ ทว่ายามนี้ดูเหมือนความกังวลของพวกเขาจะเปล่าประโยชน์

ในพระทัยของฝ่าบาทผู้นี้ ยังคงมีกองเพลิงเผาไหม้อยู่! เป็นเพลิงแห่งการล้างแค้นที่พร้อมจะลามเลียไปทั่วทุ่งหญ้า!

“ฝ่าบาทโปรดระงับพระทัย” เฉินจงเอ่ยเตือนสติ “โจรเฒ่าเว่ยทำเรื่องขัดต่อสวรรค์ จนฟ้าดินพิโรธราษฎรต่างสาปแช่ง ขอเพียงพระองค์ทรงชูธงประกาศก้อง เหล่าผู้มีความรู้ความสามารถทั่วหล้าย่อมพร้อมใจกันตอบรับแน่นอนพะยะค่ะ!”

จ้าวเหยี่ยนสูดหายใจลึก พยายามข่มกลั้นโทสะในใจ เขารู้ดีว่ายามนี้ไม่ใช่เวลามานั่งโกรธแค้น สิ่งที่เขาต้องทำยามนี้คือการมีชีวิตรอด เพื่อมุ่งหน้าไปยังเมืองอวิ๋นโจว และสะสมขุมกำลัง!

ระหว่างที่สนทนากัน ทั้งหมดก็เดินมาถึงตีนเขา ในระยะไกลมีหมู่บ้านเล็กๆ ที่ดูทรุดโทรมปรากฏขึ้นในสายตา