บทที่ 490 มังกรซุ่มออกจากสระ จวนอัครเสนาบดีขวัญผวา

เว่ยจงถูกจิตสังหารอันน่าสะพรึงกลัวในแววตาของเขาทำให้ตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อ พูดตะกุกตะกักซ้ำอีกครั้งว่า "ฝ่าบาท... ฝ่าบาททรงหายสาบสูญไปแล้วขอรับ! เช้าตรู่วันนี้ นางกำนัลในตำหนักหยางซินเข้าไปปรนนิบัติฝ่าบาทตื่นบรรทม กลับพบว่า... พบว่าบนพระแท่นบรรทมว่างเปล่า! ค้นหาทั่วทั้งตำหนักหยางซินแล้ว ก็ไม่... ไม่มีร่องรอยของฝ่าบาทเลยแม้แต่น้อย!"

เว่ยอู๋หยารู้สึกเพียงเลือดลมสูบฉีดพุ่งพล่านขึ้นสมอง เขาสะบัดร่างเว่ยจงกระเด็นล้มลงกับพื้น อาการงัวเงียจากความง่วงงุนเมื่อครู่ บัดนี้ตื่นตัวเต็มที่จนไม่รู้จะตื่นตัวอย่างไรแล้ว

"สวะ! พวกสวะทั้งปวง!" เว่ยอู๋หยาคำรามลั่นด้วยความโกรธเกรี้ยวที่ไม่อาจระงับได้ เสียงนั้นสั่นสะเทือนจนฝุ่นบนขื่อร่วงกราวลงมา "ทั่วทั้งวังหลวงคุ้มกันแน่นหนา แม้แต่แมลงวันสักตัวยังบินออกไปไม่ได้ คนเป็นๆ ทั้งคนจะหายตัวไปเฉยๆ ได้อย่างไร!?"

เขารีบสวมเสื้อผ้าอย่างรวดเร็ว มือหนึ่งผูกสายรัดเอว ปากก็ออกคำสั่งเสียงเฉียบขาด "ถ่ายทอดคำสั่งลงไป! ปิดตายประตูวังทุกบาน! อย่าปล่อยให้หนูเล็ดลอดออกไปได้แม้แต่ตัวเดียว! จับกุมนางกำนัล ขันที และทหารยามที่เข้าเวรเมื่อคืนนี้ทั้งหมดมาให้ข้า ไต่สวนทีละคน! หากพบเบาะแสต้องสงสัยแม้แต่นิดเดียว ฆ่าทิ้งให้หมด!"

"ขอรับ! ขอรับ!" เว่ยจงลุกขึ้นวิ่งล้มลุกคลุกคลานออกไปถ่ายทอดคำสั่ง