บทที่ 517 ถ่ายเลือดพิษจนสิ้น พระวรกายมังกรคืนชีพ

จ้าวเหยี่ยนพยักหน้าอย่างสังเกตได้ยาก เป็นเชิงบอกให้จ้าวเหิงพูดต่อ เขาอยากรู้มากกว่าว่าวิธีนี้จะสามารถทำให้เขาหลุดพ้นจากความทุกข์ทรมานที่เผชิญมาหลายปีนี้ได้จริงหรือไม่ และไม่ต้องเสียสละชีวิตของขุนนางผู้จงรักภักดีอย่างแท้จริงหรือไม่

จ้าวเหิงนำวิธีถ่ายเลือดที่เคยพูดกับเฉียนปู้โซวก่อนหน้านี้ มาอธิบายให้จ้าวเหยี่ยนฟังอย่างละเอียดอีกครั้ง น้ำเสียงไม่ดังไม่เบา แฝงไว้ด้วยความสงบนิ่งอย่างมั่นใจ เขาบรรยายภาพของถุงถ่ายเลือด หัวเข็มเรียวยาว และภาพของเลือดที่ไหลเวียนอยู่ในสายยาง

จ้าวเหยี่ยนรับฟังคำบรรยายของจ้าวเหิงอย่างเงียบๆ ความคิดไหลเวียนไปตามคำอธิบายของเขา แม้เขาจะไม่เข้าใจหลักวิชาแพทย์ แต่คำบรรยายของจ้าวเหิงก็ทำให้เขาพอจะเข้าใจขึ้นมาบ้างลางๆ

"ทำซ้ำเช่นนี้ ปริมาณเลือดโดยรวมของฝ่าบาทก็จะสามารถรักษาระดับให้คงที่อยู่เสมอพะยะค่ะ" สายตาของจ้าวเหิงตกอยู่ที่จ้าวเหยี่ยน แววตาสงบนิ่งและทรงพลัง "เมื่อมี 'เลือดใหม่' ที่ไร้พิษเติมเข้าไปเรื่อยๆ ความเข้มข้นของพิษในพระวรกายของฝ่าบาทก็จะยิ่งลดต่ำลง ท้ายที่สุด พิษก็จะลดลงจนถึงระดับที่พระวรกายของฝ่าบาทสามารถเผาผลาญขับออกไปเองได้ กระบวนการอาจจะช้าไปบ้าง แต่ก็ชนะตรงที่มีความปลอดภัยสูง อีกทั้งยังไม่ทำร้ายชีวิตผู้อื่นด้วย"

หลี่เต๋อเฉวียนกลั้นหายใจตั้งใจฟังอยู่ด้านข้างมาตลอด ในยามนี้ ในที่สุดเขาก็ทนไม่ไหวต้องพูดแทรกขึ้นมา น้ำเสียงแฝงไว้ด้วยความร้อนรนเล็กน้อย