บทที่ 518 สับเปลี่ยนดอกต่อกิ่ง ข้อห้ามแห่งสายเลือด

จ้าวเหิงมองดูภาพฉากนี้ ในใจบังเกิดความรู้สึกอ้างว้างขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก นี่คือโศกนาฏกรรมแห่งยุคสมัยที่ระเบียบเก่าพังทลายลง ซึ่งมาพร้อมกับความสิ้นหวังอันอาบชุ่มไปด้วยเลือด อดีตโอรสสวรรค์ผู้สูงศักดิ์ ยามนี้กลับต้องมาดิ้นรนเอาชีวิตรอดอยู่บนเตียงผู้ป่วย การล่มสลายของราชวงศ์ มักจะเริ่มต้นจากความเน่าเฟะ และจบลงด้วยการหลั่งเลือด และพวกเขากำลังยืนอยู่บนจุดหักเหนี้พอดี จ้าวเหิงรู้ดีว่า กฎเกณฑ์เก่าแก่ของราชวงศ์ต้าอวี๋ ไม่อาจผูกมัดผู้ใดได้อีกต่อไปแล้ว รวมถึงตัวฮ่องเต้เองด้วย เขาไม่ได้จมปลักอยู่กับความเศร้าโศกนั้น ดึงสติกลับมาอยู่กับปัจจุบัน

จ้าวเหยี่ยนไม่สนใจหลี่เต๋อเฉวียนที่ทรุดกองอยู่กับพื้นอีกต่อไป เขาช้อนตาขึ้นมองจ้าวเหิง แววตาแฝงไว้ด้วยความไว้วางใจอย่างเด็ดเดี่ยว

จ้าวเหิงตอบรับด้วยการประสานมือคารวะ จากนั้นก็หันไปสั่งการเสี่ยวอู๋ "ไปที่เขาด้านหลังเอาดินประสิวมาทำน้ำแข็งสักหน่อย เลือดที่สูบออกมา จำเป็นต้องแช่เย็น"

เสี่ยวอู๋รับคำสั่งแล้วจากไป

ภูเขาด้านหลังของค่ายชิงเฟิงมีถ้ำที่ร่มรื่นและเย็นสบายอยู่แห่งหนึ่ง ปกติใช้สำหรับเก็บเนื้อรมควัน อุณหภูมิภายในถ้ำนั้นต่ำกว่าภายนอกอยู่แล้ว เสี่ยวอู๋พาพี่น้องไปสองสามคน ทำตามวิธีของจ้าวเหิง ขนอ่างไม้ขนาดเล็กใหญ่มาหลายใบ พวกเขานำอ่างใบเล็กซ้อนลงไปในอ่างใบใหญ่ และเติมดินประสิวลงไปในช่องว่างระหว่างอ่าง จากนั้น เมื่อเทน้ำลงไปบนดินประสิว ไอเย็นที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่าก็แผ่ซ่านออกมาจากในอ่าง ผิวน้ำที่ใสสะอาดจับตัวเป็นน้ำแข็งอย่างรวดเร็ว ก่อตัวเป็นผลึกน้ำแข็งบางๆ ชั้นหนึ่ง เสี่ยวอู๋และพี่น้องผลัดเปลี่ยนกันกวนน้ำ เพียงไม่ถึงครึ่งเค่อ ก้อนน้ำแข็งที่ใสกระจ่างราวกับคริสตัลก็ปรากฏขึ้นภายในอ่าง พวกเขาใช้ผ้าป่านห่อไว้ แล้วเร่งรีบส่งไปยังลานเรือนที่จ้าวเหยี่ยนพักอาศัยอยู่โดยไม่หยุดพัก