บทที่ 528 กบในกะลา ไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำ

บนกำแพงเมืองชิงโจว สายลมหนาวพัดโชย

ขุนพลผู้รักษาเมืองมีนามว่าหลี่เวย เป็นขุนพลที่ห้าวหาญดุดัน มีความกล้าหาญในการสู้รบอยู่บ้าง แต่สมองกลับไม่ค่อยฉลาดนัก เมื่อเขาได้ยินว่าโจววั่งใช้ข้ออ้างไปขอความช่วยเหลือแล้วหลบหนีไป บนใบหน้าก็ปรากฏรอยยิ้มเยาะเย้ยอย่างดูแคลน

"ถุย! ขุนนางผู้ดูแลทุกข์สุขประชาราษฎร์อะไรกัน ก็แค่ไอ้ขี้ขลาดตาขาวที่กลัวตายเท่านั้น!" หลี่เวยถ่มน้ำลายลงพื้น หันไปสั่งการรองแม่ทัพข้างกายว่า "ส่งคนไปขนเงินทองและสุราอาหารในคลังหลวงออกมาให้หมด เอามาแจกจ่ายให้พี่น้องที่รักษาเมือง! บอกพวกเขาว่า ใต้เท้าผู้ตรวจการไปตามกำลังเสริมแล้ว ขอเพียงพวกเรารักษาเมืองชิงโจวไว้ได้ ทุกคนจะได้รับรางวัล!"

รองแม่ทัพมองดูกองทัพใหญ่สีดำทะมึนที่อยู่นอกเมืองด้วยความกังวล เอ่ยเสียงเบาว่า "ท่านแม่ทัพ ค่ายชิงเฟิงมีชื่อเสียงดุร้ายเลื่องลือ ได้ยินมาว่าพวกเขามีอาวุธที่เรียกว่า 'อัสนีสะเทือนฟ้า' สามารถดึงดูดไฟบรรลัยกัลป์มาสังหารคนได้ พวกเรา... พวกเราจะต้านทานไว้ได้หรือขอรับ?"

"อัสนีสะเทือนฟ้า?" หลี่เวยได้ยินดังนั้น ไม่เพียงแต่ไม่โกรธ กลับหัวเราะร่วน เสียงหัวเราะดังกังวานก้องไปทั่วทั้งกำแพงเมือง "ผายลม! อัสนีสะเทือนฟ้าอะไรกัน ก็แค่เล่ห์กลหลอกเด็กของพวกต้มตุ๋นในยุทธภพเท่านั้น! ปุถุชนคนธรรมดาจะสามารถควบคุมสายฟ้าจากสวรรค์ได้อย่างไร? ตามความเห็นของข้า นั่นก็แค่วิชามารบางอย่าง ดูดีแต่ใช้งานจริงไม่ได้! พวกเรามีกำแพงเมืองสูงตระหง่านและแข็งแกร่ง มีทหารชั้นยอดตั้งสองพันนาย จะไปกลัวพวกมันทำไม!"