บทที่ 529 พระโพธิสัตว์เหล็กคำราม เทพทัณฑ์จุติ

ทหารรักษาเมืองบนกำแพงเมืองต่างพากันส่งเสียงหัวเราะครืน บรรยากาศที่ตึงเครียดแต่เดิมพลันผ่อนคลายลงไม่น้อย พวกเขาต่างรู้สึกว่าก้อนเหล็กเหล่านั้น เป็นเพียงของประดับที่ค่ายชิงเฟิงเอามาไว้ใช้ขู่คนเท่านั้น

พวกเขาหารู้ไม่ว่า สิ่งที่ตนเองกำลังเยาะเย้ยอยู่นั้น คือยมทูตที่มากพอจะพลิกโฉมรูปแบบการทำสงครามในยุคสมัยนี้ไปอย่างสิ้นเชิง

เวลาหนึ่งก้านธูปผ่านพ้นไปอย่างรวดเร็ว บนกำแพงเมืองไม่เพียงแต่จะไม่มีวี่แววของการยอมจำนนใดๆ แต่กลับมีเสียงหัวเราะครืนดังมาเป็นระลอก เห็นได้ชัดว่ามองคำขาดสุดท้ายของค่ายชิงเฟิงเป็นเพียงเรื่องตลกขบขัน

สีหน้าของถานไถหมิงอวี่ยามนี้ดำคล้ำราวกับก้นหม้อ เขาเดินไปข้างกายจ้าวเหิง กดเสียงต่ำลง น้ำเสียงเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยว

"พี่เขย ไอ้พวกสุนัขพวกนี้รินสุรามงคลให้ไม่ดื่ม กลับอยากจะดื่มสุราลงทัณฑ์! รอต่อไปไม่ได้แล้ว หากขืนรอต่อไป ขวัญกำลังใจของพวกเราคงถูกพวกมันหัวเราะเยาะจนหมดสิ้นเป็นแน่!"