บทที่ 530 ปืนใหญ่เหล็กทลายเมือง ชิงโจวเปลี่ยนนาย

เสิ่นฟู่กุ้ยกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เขาค่อยๆ หันหน้าไป มองดูบุรุษผู้ซึ่งยังคงมีท่าทีราบเรียบดุจสายลม ราวกับเพิ่งจะทำเรื่องเล็กน้อยที่ไม่สลักสำคัญอะไรลงไป ด้วยสายตาราวกับกำลังมองดูเทพเจ้า

จ้าวเหิงปัดฝุ่นบนมือ แล้วเอ่ยกับถานไถหมิงอวี่ที่ยืนอึ้งกิมกี่ไปแล้วด้วยน้ำเสียงราบเรียบว่า

"ตอนนี้ ให้คนของเจ้าเข้าเมืองได้แล้ว"

บริเวณประตูเมืองชิงโจว ซากปรักหักพังและเศษไม้ยังคงร่วงหล่นลงมา

รูโหว่นั้นใหญ่โตจนสามารถให้รถม้าสามคันวิ่งตีคู่กันเข้าไปได้ ดานประตูที่แตกหักฝังจมลงไปในดินครึ่งหนึ่ง แผ่นเหล็กบิดเบี้ยวผิดรูป คานไม้ที่หักสะบั้นล้มระเนระนาดพาดพิงอยู่ด้านข้าง