บทที่ 531 ปืนใหญ่สะเทือนชิงโจว ปลดเกราะคืนสู่เขา

หลี่เวยหยุดชะงักไปครู่หนึ่ง "สิบแปดปี"

"เคยสู้รบกับชาวเป่ยตี๋หรือไม่?"

คำถามนี้ ทำให้สีหน้าของหลี่เวยปรากฏรอยปริร้าวขึ้นเป็นครั้งแรก เขานิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ถึงได้กล่าวว่า "ไม่เคย ข้าประจำการอยู่แต่ในท้องถิ่นมาตลอด"

"เช่นนั้นเจ้าปกป้องเมืองชิงโจว โดยพึ่งพาทหารประจำการสองพันนายที่ไม่ค่อยจะได้เห็นเลือด เผชิญหน้ากับคนที่เคยบดขยี้ทหารม้าเหล็กเป่ยตี๋สองหมื่นนายจนพิการ แต่เจ้ากลับกล้าพูดว่าจะไม่ยอมจำนน" น้ำเสียงของจ้าวเหิงไม่ได้เยาะเย้ย ฟังดูแล้วกลับแฝงความจริงจังอยู่หลายส่วน "หลี่เวย เจ้าไม่ได้โง่เขลา แต่เจ้าไม่ได้เห็นชีวิตของตัวเองเป็นเรื่องสำคัญเลยต่างหาก"

ลูกกระเดือกของหลี่เวยขยับขึ้นลง แต่ไม่ได้พูดอะไร