บทที่ 573 นักพรตเร้นกาย เหิงจับสังเกตลางประหลาด

รอบกายของเขามีเด็กน้อยผู้ลี้ภัยสวมเสื้อผ้าขาดรุ่งริ่งและหิวโซจนหน้าเหลืองซูบผอมห้าหกคนยืนล้อมรอบอยู่

เด็กเหล่านี้คนโตสุดอายุไม่เกินแปดเก้าขวบ คนเล็กสุดเพิ่งจะหัดเดิน แต่ละคนจ้องมองเนื้อย่างในมือของนักพรตตาเป็นมัน ในลำคอส่งเสียงกลืนน้ำลายอย่างบ้าคลั่ง แต่กลับถูกกดข่มด้วยกลิ่นอายอันเย็นยะเยือกที่อธิบายไม่ถูกบนร่างของนักพรต จึงไม่มีผู้ใดกล้าก้าวเข้าไปแย่งชิง

"เอื๊อก..." เด็กชายตัวน้อยที่น้ำมูกไหลย้อยกลืนน้ำลายอึกใหญ่ เอ่ยอ้อนวอนเสียงเบาว่า
"ท่านลุงนักพรต ให้ข้ากินสักคำเถอะนะ แค่คำเดียวก็พอ..."

นักพรตทำเป็นหูทวนลม ฉีกน่องกระต่ายที่ยังมีเลือดติดอยู่ออกมา เคี้ยวกร้วมๆ อย่างเอร็ดอร่อย