บทที่ 575 ภาชนะซอมซ่อซ่อนของล้ำค่า พ่อค้าชาวหูคำนวณพลาด

จ้าวเหิงฟังความหมายแฝงนั้นออก เขาพิงพนักเก้าอี้ นิ้วมือเคาะขอบโต๊ะไม้เบาๆ สองครั้ง เกิดเป็นเสียงทึบๆ สั้นยาวสลับกัน

"ประธานหู ท่านเป็นพ่อค้า พ่อค้าก็มีหน้าที่แค่ดูสินค้า คิดบัญชี และหาเงิน" จ้าวเหิงจ้องมองเข้าไปในดวงตาของหูหย่งฝู น้ำเสียงไม่ช้าไม่เร็ว แต่กลับแฝงไว้ด้วยแรงกดดันที่ทำให้คนไม่อาจโต้แย้งได้ "ส่วนเรื่องที่ว่าสินค้ามาจากที่ใด ใครเป็นคนหนุนหลังอยู่... การรู้มากเกินไป สำหรับหัวที่ต้องการทำมาค้าขายอย่างสงบสุขของท่านแล้ว ก็อาจจะไม่ใช่เรื่องดีเสมอไปหรอกนะ"

แผ่นหลังของหูหย่งฝูพลันมีเหงื่อเย็นเยียบซึมออกมาเป็นชั้น ดวงตาที่ดูเหมือนจะอ่อนโยนคู่นั้น ซุกซ่อนความลึกล้ำที่ทำให้คนเจนจัดในยุทธภพอย่างเขายังรู้สึกหวาดหวั่น เขารีบหัวเราะแห้งๆ สองเสียง โค้งคารวะซ้ำๆ

"ท่านจ้าวสั่งสอนได้ถูกต้องแล้ว! เป็นหูผู้นี้ที่ปากมากไปเอง สมควรตาย สมควรตายยิ่งนัก!"

เสียงฝีเท้าดังมาจากด้านนอก