บทที่ 576 ขาวราวน้ำค้างแข็ง พ่อค้าเสียขวัญ

หูหย่งฝูค่อยๆ ขยับตัวลุกจากเก้าอี้อย่างอ้อยอิ่ง ฝีเท้าที่ก้าวเดินเชื่องช้ายิ่งนัก

ในใจของเขาได้เตรียมคำพูดเอาไว้แล้ว ไม่ว่าในโถแตกใบนี้จะบรรจุสิ่งใดไว้ ต่อให้เป็นเกลือหยาบสักโถ เขาก็ต้องเอ่ยชมตามมารยาทสักสองสามประโยคว่า "คุณภาพไม่เลวเลย" หรือ "หูผู้นี้กลับไปจะลองหาวิธีช่วยท่านจ้าวดู" อะไรทำนองนี้

รถม้าคันใหญ่ห้าคัน บรรทุกของป่ากลับไปสักหน่อย ก็ถือเสียว่าเป็นการจ่ายค่าคุ้มครองก็แล้วกัน

จ้าวเหิงเอียงโถดินเผาที่มีรอยบิ่นใบนั้นลงเล็กน้อย ข้อมือสะบัดเบาๆ

"ซ่า ซ่า ซ่า—"