บทที่ 577 น้ำตาลทะลวงซีอวี้ สุราสยบพ่อค้าหู

หูหย่งฝูจ้องมองโถดินเผาที่มีรอยบิ่นบนโต๊ะอย่างไม่วางตา ฝันไปเขาก็คิดไม่ถึงว่า ของวิเศษที่แม้แต่ราชวงศ์ในเมืองหลวงอวี้จิงยังปรารถนาและมีค่าดั่งทองคำนี้ ในเวลานี้กลับถูกบรรจุลวกๆ ไว้ในโถแตกๆ ของค่ายโจรภูเขาอย่างค่ายชิงเฟิงราวกับของเก่าเก็บไร้ค่า!

เมื่อเขาเงยหน้าขึ้นมองจ้าวเหิงที่นั่งอย่างสง่าผ่าเผยอยู่บนตำแหน่งประธานอีกครั้ง แววตาของเขาก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง

ความดูแคลนตอนที่เพิ่งมาถึงน่ะหรือ? ไม่มีอีกแล้ว

สิ่งที่เข้ามาแทนที่ คือความยำเกรงอย่างถึงที่สุด คือความสั่นสะท้านราวกับเห็นผี และ... ความคลั่งไคล้และความปรารถนาที่ไม่อาจสะกดกลั้นไว้ได้ ราวกับหมาป่าหิวโซที่ได้กลิ่นคาวเลือด!