บทที่ 662 สังหารหมู่สลับสับเปลี่ยน เป่ยตี๋ขวัญผวา

ในชั่วพริบตา ทหารม้าเป่ยตี๋กว่าพันนายที่พุ่งชาร์จอยู่หน้าสุด ราวกับถูกเคียวมัจจุราชยักษ์ที่มองไม่เห็นฟันฉับเข้าที่กลางลำตัวอย่างจัง!

ม้าศึกกรีดร้องโหยหวนล้มคว่ำลง ทหารม้าบนหลังถูกแรงเหวี่ยงอันมหาศาลซัดกระเด็นลอยละลิ่วออกไป ก่อนจะถูกเม็ดเหล็กที่ร่วงหล่นตามมาเจาะทะลุร่างจนพรุนเป็นรังผึ้งกลางอากาศ แขนขาที่ขาดวิ่น อวัยวะภายในที่แหลกเหลว ผสมปนเปกับเลือดสดๆ ที่เหม็นคาวคละคลุ้ง ระเบิดออกเป็นดอกไม้เลือดอันแสนสยดสยองดอกแล้วดอกเล่าบนทุ่งหญ้าแห้งแล้ง

ระยะห่างตั้งแต่หนึ่งร้อยก้าวถึงสองร้อยก้าว ถูกพระโพธิสัตว์เหล็กหกสิบกระบอกไถคราดจนกลายเป็นเขตแดนมรณะที่กว้างถึงหลายร้อยก้าว!

"นี่มันอาวุธอะไรกัน?!"

เยลวี่ป๋าตูที่คุมทัพอยู่เบื้องหลัง ลูกตาแทบจะถลนออกมานอกเบ้า เขามองดูกองทัพหน้าชั้นยอดของตนเอง ล้มระเนระนาดเป็นแถบๆ ภายในเวลาไม่ถึงไม่กี่ลมหายใจ โดยที่ไม่ทันได้สัมผัสแม้แต่ชายเสื้อของศัตรูเลยด้วยซ้ำ!