บทที่ 711 อวดฉลาดทำเป็นรู้ดี ถูกเปิดโปงกลางคัน

ทันทีที่จ้าวเหิงเอ่ยประโยคนี้ออกมา บนใบหน้าของเฉียนทงก็เต็มไปด้วยความขมขื่นทันที ราวกับกินบอระเพ็ดเข้าไปหลายสิบต้น

เขาตบต้นขาฉาดใหญ่ แล้วเริ่มระบายความขมขื่น "ท่านจ้าว ท่านอาจจะยังไม่ทราบ! เมืองซู่โจวในยามนี้ ไม่ใช่พื้นที่ที่พวกเราจะทำมาค้าขายได้อย่างสงบสุขมาตั้งนานแล้วขอรับ ทั้งในและนอกเมืองมีกองทหารหลายกลุ่มยึดครองอยู่ วันนี้แม่ทัพคนนี้จะเก็บภาษี พรุ่งนี้ท่านอ๋องคนนั้นจะเก็บส่วย ภาษีขูดรีดจุกจิกมีเยอะเทียมขนวัว แทบจะไม่เหลือหนทางรอดให้พวกเราเลย!"

"เหมืองแร่คุณภาพดีในมือพวกเรา ที่สามารถขุดเหล็กขุดทองแดงได้ อีกทั้งที่นาชั้นดีอีกหลายพันหมู่ ล้วนถูกพวกทหารโจรสารเลวเหล่านั้นแย่งชิงไปจนเกือบหมดแล้ว! ตอนนี้พวกเราพี่น้องไม่กี่คน ก็เป็นแค่โครงกระดูกกลวงๆ ภายนอกดูโอ่อ่า แต่แท้จริงแล้วชีวิตแขวนอยู่บนเส้นด้ายขอรับ"

เฉียนทงพูดไปร้องไห้ฟูมฟายไป พลางใช้แขนเสื้อเช็ดน้ำตาที่ไม่มีอยู่จริง

"นี่ไงขอรับ พวกเราจึงคิดว่า ในมือยังเหลือภูเขารกร้างที่นกยังไม่มาขี้ใส่ กับบ่อเหมืองแร่ที่ถูกทางการทิ้งร้างไปตั้งนานแล้วอีกสองสามบ่อ คุณภาพแย่มาก ขุดของมีค่าอะไรไม่ออกเลย สู้เก็บไว้ให้พวกทหารโจรปล้นไปเปล่าๆ มิสู้ขายให้วีรบุรุษผู้รักษาคำพูดและให้ความสำคัญกับคุณธรรมเช่นท่านจ้าว เพื่อแลกกับเงินต่อชีวิตสักสองสามตำลึง จะได้รีบไปหาหนทางทำกินอื่นแต่เนิ่นๆ ขอรับ!"