บทที่ 712 โทสะดั่งสายฟ้าฟาด ชิงภูเขาสมบัติอย่างแยบยล

จ้าวเหิงกลับไปนั่งที่ตำแหน่งประธานอีกครั้ง ยกน้ำชาที่เย็นชืดขึ้นมาจิบไปอึกหนึ่ง

ดูท่า เรื่องที่ตนสามารถสกัดเกลือบริสุทธิ์ได้ ยังคงถูกปิดบังไว้เป็นอย่างดี คนพวกนี้รู้แค่ผิวเผิน ไม่รู้ตื้นลึกหนาบาง อาศัยเพียงสัญชาตญาณความโลภของพ่อค้าเดินชนสุ่มสี่สุ่มห้าไปเท่านั้น

นี่ก็ถือเป็นการเตือนสติอย่างหนึ่ง ทุกความเคลื่อนไหวของค่ายชิงเฟิง ถูกสายตานับไม่ถ้วนจับจ้องมาตั้งนานแล้ว ต่อไปจะทำการใด จะต้องระมัดระวังให้มากยิ่งขึ้น

เมื่อได้ยินคำอธิบายที่จริงครึ่งเท็จครึ่งและเต็มไปด้วยช่องโหว่นี้ ความโกรธบนใบหน้าของจ้าวเหิงก็ยิ่งทวีความรุนแรงขึ้น ราวกับถูกคนตบหน้าฉาดใหญ่

เขาตบโต๊ะอย่างแรงจนถ้วยชากระดอนขึ้นมา