บทที่ 714 ภูเขาทองคำสีดำ เหมันต์หนาวเหน็บใกล้เข้ามา

ภูเขารกร้างไม่กี่ลูกนั้นอยู่ไม่ไกลจากเหมืองเกลือ ภูมิประเทศยิ่งห่างไกลความเจริญ บนเขามีแต่ความว่างเปล่า กระทั่งหญ้าคาต้นเดียวก็ยังมองไม่เห็น มีเพียงก้อนหินสีดำก้อนใหญ่ๆ วางซ้อนทับกันอยู่ ภายใต้ท้องฟ้าสีเทาหม่น แผ่ซ่านไปด้วยความรู้สึกแปลกประหลาดที่ไร้ชีวิตชีวา

โจวโหย่วเถียนดึงบังเหียนม้าหยุดอยู่ที่เชิงเขา เงยหน้าขึ้นพินิจพิจารณาภูเขาสีดำลูกนี้

เขาติดตามจ้าวเหิงเรียนรู้สิ่งต่างๆ มาไม่น้อย วิสัยทัศน์ย่อมไม่ใช่ชายฉกรรจ์ซื่อบื้อที่รู้จักแต่การตีเหล็กในอดีตอีกต่อไป เขารู้ดีว่าภูเขารกร้างทั่วไป ต่อให้แห้งแล้งเพียงใด ตามซอกหินก็มักจะมีตะไคร่น้ำหรือไม้พุ่มที่ทนแล้งขึ้นอยู่บ้าง ทว่าภูเขาลูกที่อยู่เบื้องหน้านี้ กลับดำสนิทอย่างบริสุทธิ์ ดำจนสะอาดสะอ้านเกินไป สะอาดเสียจนทำให้คนรู้สึกขนลุก

โจวโหย่วเถียนพลิกตัวลงจากม้า เดินไปหยุดอยู่หน้าก้อนหินยักษ์สีดำสูงระดับครึ่งตัวคน ยื่นฝ่ามืออันหยาบกร้านออกไปลูบคลำบนนั้น ผิวของก้อนหินไม่ได้เรียบลื่น แต่ให้ความรู้สึกหยาบสาก

เขาชักมีดสั้นที่เอวออกมา ออกแรงขีดลงบนก้อนหิน ทิ้งไว้เพียงรอยขีดสีขาวตื้นๆ แข็งมาก