บทที่ 715 ภูเขาไร้ค่าซ่อนสมบัติ ความโลภไม่มีที่สิ้นสุด

สองวันต่อมา ขณะที่จ้าวเหิงกำลังปั้นตุ๊กตาหิมะอยู่กับกั่วกั่วและเสี่ยวจินกังในลานบ้าน โจวโหย่วเถียนก็วิ่งโซซัดโซเซกลับมาพร้อมกับฝุ่นดินและความหนาวเหน็บเต็มตัว

บนใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความดีใจอย่างบ้าคลั่งที่ไม่อาจเก็บซ่อนไว้ได้ ริมฝีปากหนาวจนเขียวคล้ำ ทว่าดวงตาคู่กลับเป็นประกายเจิดจ้าอย่างน่าประหลาด

"ท่านจ้าว! ข่าวดี! ข่าวดีใหญ่หลวงเลยขอรับ!"

ทันทีที่โจวโหย่วเถียนเข้ามาในประตูบ้าน น้ำเสียงของเขาก็สั่นเทา ไม่ทันได้ทำความเคารพก็ล้วงก้อนหินสีดำทะมึนสองสามก้อนที่ห่อด้วยผ้าใบกันน้ำออกมาจากอกเสื้อ แล้วประคองสองมือส่งให้ตรงหน้าจ้าวเหิง

จ้าวเหิงส่งสัญญาณให้เขาเข้าไปคุยในบ้าน