บทที่ 745 เผาหลอมแก้ว เลือกที่ตั้งโรงเรือน

จ้าวเหิงเดินไปตามถนนกรวดที่สร้างขึ้นใหม่บริเวณไหล่เขา มุ่งหน้าไปยังเขตพื้นที่ใหม่

ตลอดเส้นทาง เขาพบเห็นผู้ลี้ภัยจำนวนมากกำลังผ่าฟืนอยู่หน้าบ้าน หรือไม่ก็นำผักดองที่หมักไว้มาตากแดดใต้ชายคา เด็กหญิงตัวน้อยคนหนึ่งที่มัดจุกผมสองข้างนั่งเล่นดินโคลนอยู่ข้างทาง เมื่อเงยหน้าขึ้นเห็นจ้าวเหิง ก็รีบลุกขึ้นยืนอย่างประหม่า แล้วร้องเรียกเสียงใสว่า "สวัสดีท่านจ้าวเจ้าค่ะ"

จ้าวเหิงพยักหน้าให้เบาๆ แล้วก้าวเดินต่อไป

สองข้างทาง มีบ้านอิฐมุงกระเบื้องหลังใหม่เรียงรายอย่างเป็นระเบียบ ปล่องควันของทุกบ้านเรือนมีควันไฟลอยกรุ่นขึ้นมา เมื่อเปรียบเทียบกับภาพเมื่อครึ่งปีก่อนที่เต็มไปด้วยกระท่อมโทรมๆ และบรรยากาศที่เงียบเหงาตายซากนั้น ราวกับเป็นคนละโลก

ฝีเท้าของจ้าวเหิงชะลอลงโดยไม่รู้ตัว