บทที่ 747 ปลูกพืชกลางฤดูหนาว เรือนกระจกแก้ว

ชายชราปฏิเสธไม่ได้ จึงจำใจรับเอาไว้ ขณะที่เดินจากไป เขายังหันหลังกลับมามองอยู่หลายครั้ง มือที่กำเหรียญทองแดงเอาไว้แน่นไม่มีการคลายออกเลยแม้แต่น้อย

เมื่อร่างของชายชราลับไปจากเนินเขา จ้าวเหิงถึงได้หันไปสั่งหลี่เถี่ยซานว่า "เจ้าไปจัดคนมา ปรับพื้นที่ดินผืนนี้ใหม่ให้ราบเรียบ แล้วไปขนดินดำจากหลังเขามาสักสองสามคันรถ นำมาผสมกับดินเดิมที่นี่ พลิกหน้าดินให้ลึกหน่อย ยิ่งหนายิ่งดี"

หลี่เถี่ยซานรับคำว่า "ได้ขอรับ" แต่บนใบหน้ากลับเต็มไปด้วยความไม่เข้าใจ

สุดท้ายเขาก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยถามว่า "ท่านจ้าว ในช่วงหน้าหนาวแบบนี้ ท่านจะปลูกอะไรหรือขอรับ? ดินนี่แข็งดั่งก้อนหิน ต่อให้เป็นเมล็ดพันธุ์ที่ทำจากเหล็ก หว่านลงไปก็งอกออกมาไม่ได้หรอกขอรับ"

จ้าวเหิงไม่ได้ตอบคำถามโดยตรง ทำเพียงมองดูที่ดินผืนที่ตนเองเพิ่งซื้อมา