บทที่ 853 เหลือบมองชั่วครู่ สตรีลึกลับ

เกิ่งคุนรู้แจ้งกระจ่างใจ ชี้แจงความเข้าใจผิดอะไรกัน เจ้าพวกเวรเอ๊ย ส่งคนของค่ายชิงเฟิงไปให้เว่ยอู๋หยาเป็นเครื่องบรรณาการแสดงความจงรักภักดี ตอนนี้พอเห็นเหอจิ่งหมิงใช้ระเบิดสะท้านฟ้าของค่ายชิงเฟิงทุบตีหลิวพ่อจวินจนหมอบกระแต ก็คงกลัวว่าค่ายชิงเฟิงจะไปคิดบัญชีด้วยล่ะสิ

"ชี้แจงความเข้าใจผิดรึ?" เกิ่งคุนลูบหนวดเคราที่ชี้ชันราวกับเข็มเหล็กใต้คาง มองซ่งเหลียนด้วยสายตากึ่งยิ้มกึ่งบึ้ง "ท่านผู้เฒ่าซ่ง อาจารย์จ้าวของเราวันๆ ยุ่งจะตายอยู่แล้ว ต้องคอยดูแลเรื่องปากท้องและเรื่องขับถ่ายของคนตั้งหลายหมื่นคน ไม่มีเวลาว่างมานั่งฟังคนเล่านิทานหรอกนะ"

สีหน้าของซ่งเหลียนแข็งค้างไปเล็กน้อย เขาไม่คิดเลยว่าเกิ่งคุนผู้นี้จะพูดจาไม่ไว้หน้ากันขนาดนี้

"แม่ทัพเกิ่งล้อเล่นแล้ว" ซ่งเหลียนพยายามอดทนพูดต่อไป "ความจริงใจที่ชายชราผู้นี้นำมาในครั้งนี้ รับรองว่าจะต้องทำให้อาจารย์จ้าวพึงพอใจอย่างแน่นอน หวังว่าท่านแม่ทัพจะช่วยอำนวยความสะดวก ส่งคนไปแจ้งข่าวให้สักหน่อย ชายชราผู้นี้จะซาบซึ้งใจเป็นอย่างยิ่ง"

"เรื่องรายงานน่ะต้องรายงานอยู่แล้ว ผู้มาเยือนคือแขกนี่นา ค่ายชิงเฟิงของเราก็ไม่ใช่พวกโจรป่าไร้เหตุผลเสียหน่อย" เกิ่งคุนเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าที่มืดสนิทแล้ว ก่อนจะเปลี่ยนเรื่อง "แต่ว่า วันนี้มันดึกเกินไปแล้ว กว่าพวกเราจะส่งข่าวไปถึงก็คงปาเข้าไปค่อนคืน อาจารย์จ้าวกับฮูหยินพักผ่อนกันไปตั้งนานแล้ว ไม่มีใครกล้าไปหาเรื่องใส่ตัวหรอก พวกท่านก็ทนพักอยู่นอกเมืองนี่สักคืนก็แล้วกัน รอให้พรุ่งนี้เช้า ข้าจะขึ้นเขาไปรายงานเอง ส่วนอาจารย์จะยอมพบท่านหรือไม่..."