ตอนที่ 53 ในที่สุดบริษัทก็มีคนแล้ว

วันที่เฉิงเซียวมาเริ่มงานอย่างเป็นทางการ บริษัทชวนสิงก็เลิกดูเหมือนมีบอสเช่าพื้นที่ทั้งชั้นไว้ซ้อมตะโกนฟังเสียงสะท้อนคนเดียวเสียที

เก้าโมงเช้า

หน้าจอคอมพิวเตอร์หกเครื่องในโซนทำงานแบบเปิดโล่งสว่างขึ้นพร้อมกัน

นอกจากเฉิงเซียวแล้ว

เหอชิง หัวหน้าฝ่ายการเงินก็เซ็นสัญญาเรียบร้อยแล้ว

เจี่ยงเหยียน จากฝ่ายกฎหมายก็เริ่มงานอย่างเป็นทางการเช่นกัน

หลินเซี่ย นักวิเคราะห์การลงทุนกับเพื่อนร่วมตำแหน่งอีกคนก็มาถึงพร้อมกัน

ฝ่ายธุรการประสานงานก็ได้คนมาประจำตำแหน่งจนครบ

จำนวนพนักงานพุ่งพรวดจากคนเดียวกลายเป็นเจ็ดคนในพริบตา

แม้เทียบกับพื้นที่สำนักงานกว่าสองพันตารางเมตรแล้วจะยังดูโหวงไปบ้าง แต่อย่างน้อยตอนเดินเข้ามาก็ไม่ต้องระแวงว่าบริษัทนี้เพิ่งโดนสั่งปิดไปเมื่อวานหรือเปล่า

พอถึงตอนเที่ยง โจวฮ่าวก็แวะมาหาข้าวกินฟรีตามเคย

ทันทีที่ลิฟต์เปิดออกแล้วเห็นว่าตรงเคาน์เตอร์ต้อนรับมีคนนั่งอยู่จริง ๆ

ปฏิกิริยาแรกของหมอนี่ดันเป็นการถอยหลังไปก้าวหนึ่งเพื่อดูป้ายหน้าห้อง

"ก็ไม่ได้มาผิดนี่หว่า"

พนักงานธุรการเอ่ยถามขึ้น

"สวัสดีค่ะ ไม่ทราบว่ามาติดต่อท่านไหนคะ"

โจวฮ่าวปั้นหน้าขรึมจริงจัง

"มาหาเจ้านายพวกคุณครับ"

"ได้นัดล่วงหน้าไว้ไหมคะ"

โจวฮ่าว "..."

เขาเงียบไปสองวินาที

ก่อนจะหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมากดส่งข้อความหากู้ชวน

[โจวฮ่าว: ออกมารับเสด็จเดี๋ยวนี้]

ทันทีที่กู้ชวนเดินออกมาจากห้องทำงาน โจวฮ่าวก็ส่งสายตาคับแค้นใจอย่างถึงที่สุดมาให้ทันที

"ไอ้ชวน"

"บริษัทมึงเปลี่ยนไปแล้วว่ะ"

"ตรงไหนวะ"

"เมื่อก่อนกูมาถึงก็เดินดุ่ม ๆ เข้าไปได้เลย"

"เดี๋ยวนี้จะเจอมึงต้องนัดล่วงหน้าด้วยเนี่ยนะ"

โจวฮ่าวโอดครวญอย่างเจ็บปวดใจ "กำแพงชนชั้นนายทุนมันก่อตัวขึ้นเร็วเกินไปแล้ว!"

พนักงานสาวตรงโต๊ะต้อนรับกลั้นไม่อยู่ ก้มหน้าแอบขำออกมา

กู้ชวนยกเท้าทำท่าจะเตะเข้าให้

"ไสหัวเข้ามา"

เฉิงเซียวนั่งอยู่ไม่ไกล เห็นทั้งสองคนจิกกัดกันไปมา ก็ยิ่งเข้าใจตัวตนของเจ้านายมากขึ้นอีกขั้น

กู้ชวนในโลกอินเทอร์เน็ต

มหาเศรษฐีหนุ่มรุ่นใหม่

นักลงทุนลึกลับ

แต่พอเข้ามาทำงานในบริษัทจริง ๆ แล้ว

เขากลับไม่มีมาดเจ้านายวัยยี่สิบสองปีที่วัน ๆ เอาแต่เก๊กขรึมทำตัวเหมือนคนอายุสี่สิบสองเลยสักนิด

เรื่องไหนควรเล่นก็เล่น

ถึงคราวต้องตัดสินใจก็เด็ดขาด

บรรยากาศแบบนี้กลับทำให้ทีมเล็ก ๆ รู้สึกผ่อนคลายและสบายใจยิ่งกว่า

บ่ายสองโมงตรง

การประชุมรวมพนักงานครั้งแรกของชวนสิง

ไม่ได้ใช้ห้องจัดโรดโชว์ขนาดใหญ่ที่สุด

ทั้งเจ็ดคนเพียงนั่งรวมตัวกันอยู่ในห้องประชุมเล็กห้องหนึ่ง

กู้ชวนกวาดสายตามองรอบตัวหนึ่งรอบ

"ตอนนี้บริษัทเรายังมีคนน้อย"

"ระบบระเบียบอะไรพวกนั้น ไม่ต้องไปทำตามพวกบริษัทท็อป 500 ของโลกหรอก"

"ผมขอพูดไว้ก่อนสามข้อ"

ข้อแรก

โปรเจกต์ไหนที่มองไม่ขาด เข้าใจไม่ทะลุปรุโปร่ง เราไม่ลงทุน

ข้อสอง

หากตัวผู้ก่อตั้งมีปัญหาเรื่องความซื่อสัตย์ขั้นร้ายแรง ต่อให้โปรเจกต์ดีแค่ไหนก็ไม่ลงทุน

ข้อสาม

เวลาใครจะเสนอโปรเจกต์ ต้องเขียนแนบมาด้วยหนึ่งหน้าเสมอว่า

โปรเจกต์นี้มีโอกาสขาดทุนเพราะอะไร

ปีนี้หลินเซี่ยอายุยี่สิบห้า แก่กว่ากู้ชวนถึงสามปี

พอได้ฟังข้อสาม เขาก็อึ้งไปอย่างเห็นได้ชัด

"บอสกู้ครับ"

"ปกติเวลาเสนอโปรเจกต์ เขาต้องเขียนพวกจุดเด่นที่น่าลงทุนไม่ใช่เหรอครับ"

"เขียนสิครับ"

กู้ชวนบอก "เขียนจุดเด่นเสร็จ ก็เขียนต่อว่ามันจะเจ๊งท่าไหน"

"โปรเจกต์หนึ่งโปรเจกต์ ถ้าตั้งใจหาก็เจอจุดน่าสนใจให้โม้ได้สักสิบข้ออยู่แล้ว"

"แต่พอควักเงินลงไปจริง ๆ หลุมพรางมันไม่เลี้ยวหลบให้เพราะทำสไลด์ออกมาสวยหรอกนะ"

เฉิงเซียวหัวเราะอยู่ข้าง ๆ

"ผมเห็นด้วยครับ"

"ต่อไปนี้ใครจะเสนอโปรเจกต์ ก็สวมบทฝ่ายค้านทุบตัวเองก่อนสักรอบ"

เหอชิงก็พยักหน้าเห็นด้วย

เธอชอบแนวคิดแบบนี้ที่สุด

คนสายการเงินมักมีแผลใจกับข้อมูลประเภท 'คาดการณ์ว่ารายได้จะโตสิบเท่าในอีกสามปี' อยู่เป็นทุนเดิม

ยามที่พวกผู้ประกอบการเขียนตัวเลขคาดการณ์ อัตราการเติบโตในไฟล์ Excel มักพุ่งไวยิ่งกว่าจรวดเสียอีก

แต่พอถามเข้าจริงว่าเมื่อไหร่เงินจะหมุนกลับมา

คนในห้องประชุมกลับพร้อมใจกันเปลี่ยนไปคุยเรื่องดินฟ้าอากาศขึ้นมาทันควัน

การประชุมยังคงดำเนินต่อไป

กู้ชวนไม่ได้รวบอำนาจทุกอย่างไว้ที่ตัวเองคนเดียว

โปรเจกต์การลงทุน เขาให้เฉิงเซียวคอยคุมภาพรวมเบื้องต้น

หลินเซี่ยรับผิดชอบงานวิจัยค้นคว้าและสร้างโมเดลพื้นฐาน

เหอชิงดูแลด้านการเงินของบริษัท พร้อมทั้งวางระบบตรวจสอบบัญชีหลังการลงทุน

เจี่ยงเหยียนรับผิดชอบฝ่ายกฎหมายและการบริหารความเสี่ยง

สัญญาฉบับสำคัญทั้งหมดต้องผ่านกระบวนการตรวจสอบอย่างเป็นทางการ

ส่วนฝ่ายธุรการคอยดูแลให้ระบบงานของบริษัทดำเนินไปอย่างราบรื่น

สำหรับตัวเขาเอง

กู้ชวนมีหน้าที่ตัดสินใจขั้นสุดท้ายเรื่องการลงทุน เจรจาดีลสำคัญ และคอยคุมทิศทางหลักของโปรเจกต์ที่มีอยู่ในมือ

"มีเรื่องหนึ่งที่ผมอยากพูดไว้ก่อนล่วงหน้า"

กู้ชวนกวาดตามองทุกคน

"ผมไม่อยากเห็นว่าวันข้างหน้า พอโปรเจกต์ไหนมีปัญหา ทีมลงทุนก็บอกว่าฝ่ายการเงินตรวจไม่ละเอียด ฝ่ายการเงินก็บอกว่าฝ่ายกฎหมายไม่เตือน ส่วนฝ่ายกฎหมายก็อ้างว่าเจ้านายสั่งเคาะไปแล้ว"

"ใครรับผิดชอบตรงไหน ระบุไว้ให้ชัดเจนตั้งแต่แรก"

"ถ้าเกิดข้อผิดพลาดขึ้นมาจริง ๆ ค่อยมาถอดบทเรียนหาทางแก้"

"อย่ามาจัดมหกรรมโยนขี้ใส่กันในห้องนี้"

เหอชิงเหลือบมองกู้ชวนแวบหนึ่ง

ก่อนหน้านี้เธอเคยเป็นหัวหน้าฝ่ายการเงินของสตาร์ตอัปที่เติบโตอย่างก้าวกระโดดแห่งหนึ่ง

สิ่งที่น่ากลัวที่สุดก็คือขอบเขตความรับผิดชอบที่ไม่ชัดเจนนี่แหละ

แค่เจ้านายเอ่ยปากประโยคเดียวว่า

"พวกคุณไปประสานงานภายในกันเองนะ"

ห้าแผนกข้างล่างก็ประสานงานวนไปสามวันเต็ม ๆ

แต่ข้อสรุปเพียงหนึ่งเดียวที่ตกลงกันได้ในท้ายที่สุดกลับกลายเป็นว่า

อย่าเอาเรื่องนี้มาลงที่หัวฉันจะดีที่สุด

ตอนนี้ทีมงานของกู้ชวนเพิ่งมีแค่เจ็ดคน แต่ในการประชุมครั้งแรก เขากลับชิงตัดไฟแต่ต้นลมในปัญหานี้ไว้ก่อนแล้ว

เมื่อการประชุมสิ้นสุดลง

เหอชิงยังไม่ได้เดินออกไปในทันที

"คุณกู้คะ"

"มีอะไรเหรอครับ"

"ทรัพย์สินส่วนตัวกับบัญชีของชวนสิง ฉันตั้งใจจะแยกออกจากกันให้เด็ดขาดค่ะ"

"ควรเป็นอย่างนั้นอยู่แล้วครับ"

"อวิ๋นเยวี่ยหลี่ อาคารพาณิชย์ส่วนตัว และที่พักอาศัยส่วนตัวจะไม่ดึงเข้าชวนสิงนะคะ"

"ส่วนการโอนสัดส่วนการถือหุ้นของซีกวงกับป้านสิ่งเข้ามา จำเป็นต้องดำเนินการเรื่องสัญญาและภาษีให้ถูกต้องตามขั้นตอนค่ะ"

"ผมทราบครับ"

กู้ชวนพยักหน้า "อย่ากวาดทุกอย่างมาลงในนี้ เพียงเพื่อให้บริษัทดูมีทรัพย์สินเยอะเลยครับ"

เหอชิงยิ้มออกมา

"ตอนแรกฉันยังกังวลอยู่เลยค่ะว่าเจ้านายจะคิดแบบนั้น"

"แบบไหนเหรอครับ"

"กวาดเอาค่าใช้จ่ายส่วนตัวทั้งหมดยัดเข้าบริษัทไงคะ"

เธอเอ่ยแซวติดตลก "วันข้างหน้าพอซื้อรถสปอร์ตสักคัน ก็หาทางลงบัญชีเป็นรถรับรองลูกค้าของบริษัทอะไรทำนองนี้"

กู้ชวนคิดตามอย่างจริงจังอยู่สองวินาที

"เอา 911 มาลงเป็นรถรับรองทางธุรกิจเหรอครับ"

"คงดูถูกกระดูกสันหลังลูกค้าไปหน่อยจริง ๆ นั่นแหละ"

เหอชิงหลุดขำพรืดออกมา

"เพราะงั้นคุยกันให้ชัดเจนล่วงหน้าแบบนี้ดีที่สุดค่ะ"

"คุณจัดการตามหลักเกณฑ์แบบมืออาชีพได้เลยครับ"

กู้ชวนกล่าว "การวางแผนภาษีอย่างสมเหตุสมผลน่ะทำได้ แต่พวกวิธีสีเทาเฉียดเส้นกฎหมายอย่าไปแตะ"

"ผมไม่ได้ขาดแคลนเงินแค่นั้น"

ประโยคนี้เขาพูดออกมาอย่างเรียบเฉยและเป็นธรรมชาติ

แต่เหอชิงกลับยิ่งทึ่งและนับถือเจ้านายหนุ่มตรงหน้าขึ้นไปอีกระดับ

คนรวยใช่ว่าจะชอบตอดเล็กตอดน้อยเสมอไป

แต่มีหลายบริษัทเหลือเกินที่ช่วงเพิ่งตั้งไข่ เจ้านายมักจะมอง 'บริษัท' กับ 'ตัวเอง' เป็นกระเป๋าเงินใบเดียวกัน

วันนี้ให้บริษัทโอนเงินให้เพื่อนห้าแสน

พรุ่งนี้เอาเงินส่วนตัวสำรองจ่ายให้บริษัทหนึ่งล้าน

พอถึงสิ้นปี ฝ่ายการเงินกุมขมับมองสมุดบัญชี รู้สึกไม่ต่างจากกำลังเล่นเกมเอาชีวิตรอดหาทางออกจากห้องปิดตายขนาดยักษ์

ทว่ากู้ชวนกลับเป็นฝ่ายกำชับให้แยกบัญชีให้ขาดตั้งแต่วันแรก

ซ้ำยังขีดเส้นแบ่งขอบเขตอำนาจ ความรับผิดชอบ และความเสี่ยงของแต่ละแผนกเอาไว้ล่วงหน้า

จากประสบการณ์ทำงานของเหอชิง นี่ไม่เหมือนเจ้านายที่เพิ่งบริหารบริษัทอย่างเป็นทางการเป็นครั้งแรกเลยสักนิด

เธอถึงกับปักใจเชื่อไปเองโดยไม่รู้ตัว

ว่าในอดีตกู้ชวนต้องเคยมีประสบการณ์บริหารทีมอย่างโชกโชนมาแล้วแน่ ๆ

เพียงแต่คนภายนอกไม่เคยรู้มาก่อนเท่านั้น

วินาทีต่อมา

ระหว่างที่กู้ชวนกำลังเดินกลับห้องทำงาน เสียงแจ้งเตือนในหัวก็ดังขึ้นมาฉับพลัน

[การรับรู้ที่มีผล: 2/3]

กู้ชวนชะงักฝีเท้าไปเล็กน้อย

2/3 อีกแล้วเหรอ

คุ้นตาเสียจนแทบจะยกหูโทรแจ้งตำรวจให้รู้แล้วรู้รอด

ตอนนี้พอเห็น 2/3 ในหัวก็แทบจะขึ้นภาพแอนิเมชันแถบดาวน์โหลดยังค้างอยู่โดยอัตโนมัติ

ขาดอีกแค่นิดเดียวแท้ ๆ

ขาดอีกแค่นิดเดียวตลอดเวลา

"คุณกู้คะ"

หลินเซี่ยที่อยู่ด้านหลังส่งเสียงเรียกขึ้น

กู้ชวนหันกลับไปมอง

"มีอะไรเหรอครับ"

"การประชุมคัดเลือกโปรเจกต์รอบแรกบ่ายนี้ เริ่มตอนสามโมงตรงใช่ไหมคะ"

"ครับ"

"ช่วงสองวันนี้มีแผนธุรกิจส่งเข้ามาทางอีเมลอีกตั้งร้อยกว่าฉบับเลยค่ะ"

หลินเซี่ยกอดคอมพิวเตอร์ไว้ สีหน้าดูแปลกชอบกล

"ฉันลองดูคร่าว ๆ ไปบ้างแล้วค่ะ"

"มีอยู่สองสามเจ้าที่ดูเข้าท่าดี"

"แต่ก็มีบางเจ้า..."

เธอพูดค้างไว้แค่นั้นอย่างลังเล

"ทำไมเหรอครับ"

"มีโปรเจกต์หนึ่งคาดการณ์ว่าจะมีผู้ใช้งานแตะห้าร้อยล้านคนทั่วประเทศภายในสามปีค่ะ"

กู้ชวนเลิกคิ้ว

"ตอนนี้มีเท่าไหร่"

"ผู้ใช้ลงทะเบียนสองพันสามร้อยคนค่ะ"

กู้ชวนเงียบไปอึดใจหนึ่ง

"ก็ดีนี่"

"แสดงว่าความฝันไม่ได้ถูกพันธนาการไว้ด้วยข้อมูลในโลกความเป็นจริง"

หลินเซี่ยหลุดขำพรืดออกมาทันที

บ่ายสามโมงตรง

จอภาพในห้องประชุมสว่างวาบขึ้น

นี่เป็นครั้งแรกที่ชวนสิงจัดคัดเลือกโปรเจกต์ในรูปแบบทีมอย่างจริงจัง

กู้ชวนนั่งอยู่ตรงหัวโต๊ะ มองดูโต๊ะประชุมที่ในที่สุดก็มีคนมานั่งกันครึ่งหนึ่งแล้ว

บริษัทเพื่อการลงทุนแห่งนี้ จากที่เมื่อไม่กี่วันก่อนยังมีแค่เจ้านายมานั่งทำงานอยู่กับความว่างเปล่า

ในที่สุดก็เริ่มดูเป็นรูปเป็นร่างเหมือนบริษัทจริง ๆ ขึ้นมาบ้างเสียที

---