ตอนที่ 54 คณะกรรมการการลงทุนครั้งแรก

การประชุมคณะกรรมการการลงทุนครั้งแรกของชวนสิง กลับไม่ได้หยิบยกโครงการใหม่ขึ้นมาหารือ

เดิมทีเฉิงเสวียวคัดเลือกบริษัทที่น่าติดต่อเพิ่มเติมจากกล่องอีเมลเอาไว้หกแห่งแล้ว

แต่พอกู้ชวนดูจบ เขากลับพูดออกมาเพียงประโยคเดียว

"พักไว้ก่อนสักวัน"

"วันนี้เราจะมาถอดบทเรียนของซีกวงกับป้านสิ่งกัน"

หลินเซี่ยแปลกใจเล็กน้อย

"เอาโครงการที่ลงทุนไปแล้วมาซ้อมเหรอคะ"

"ใช่ครับ"

กู้ชวนย้ายเอกสารสองชุดเข้าไปในโฟลเดอร์แชร์

"แต่ลบผลลัพธ์ออกไปหมดแล้ว"

"ให้ย้อนเวลากลับไปช่วงก่อนที่จะลงเงินจริง"

"ห้ามใครเอาตัวเลขสถิติของวันนี้มาย้อนหาเหตุผลเด็ดขาด"

เฉิงเสวียวเข้าใจเจตนาของเขาในทันที

วงการลงทุนมักเกิดภาพลวงตาได้ง่ายเสมอ

พอมองย้อนกลับไปหลังจากโครงการประสบความสำเร็จ

ทุกการตัดสินใจล้วนดูเฉียบคมเปี่ยมวิสัยทัศน์

พอมองย้อนกลับไปหลังจากบริษัทล้มเหลว

ก็จะรู้สึกว่าหลุมพรางทุกจุดมันเด่นหราตำตาเสียเหลือเกิน

แต่ในวันที่ต้องลงเงินจริง

อนาคตไม่ได้มีซับไตเติลคอยบอกใบ้เสียหน่อย

เอกสารของซีกวงปรากฏขึ้นบนหน้าจออีกครั้ง

ทีมงานสิบสามคน

ยอดผู้ใช้ลงทะเบียนสี่หมื่นกว่าคน

ยอดผู้ใช้งานต่อเดือนหมื่นคนต้น ๆ

ยังไม่มีโมเดลธุรกิจที่สร้างรายได้เป็นชิ้นเป็นอัน

เงินในบัญชีเหลือแค่หนึ่งล้านสามแสนสองหมื่นหยวน

เผาเงินไปเดือนละแปดถึงเก้าแสนหยวน

ผู้ก่อตั้งถึงกับงดรับเงินเดือนตัวเอง

ต้องการระดมทุนห้าล้านหยวน

เมื่อหลินเซี่ยอ่านจบ ปฏิกิริยาแรกของเธอคือระมัดระวังตัวเป็นพิเศษ

"ถ้าดูแค่ตัวเลขพวกนี้"

"ฉันไม่แนะนำให้ลงทุนในรอบแรกตรง ๆ แน่นอนค่ะ"

กู้ชวนพยักหน้ารับ

"เรื่องปกติครับ"

"ว่าต่อเลยครับ"

"ฉันจะตรวจสอบกลุ่มผู้ใช้งานก่อนค่ะ"

หลินเซี่ยเอ่ยขึ้น "โดยเฉพาะสตูดิโอเจ็ดแห่งที่ยอมจ่ายเงินจริง"

"ถึงยอดเงินจะยังน้อย แต่มันมีค่ายิ่งกว่ายอดผู้ใช้งานลงทะเบียนเสียอีก"

เฉิงเสวียวกล่าวเสริม

"ต้องดูอัตราการใช้งานต่อเนื่องของกลุ่มครีเอเตอร์ระดับมืออาชีพด้วยครับ"

"คนทั่วไปโหลดเครื่องมือตัดต่อ AI มาลองเล่นสักสิบนาที มันไม่ได้แปลว่าเกิดดีมานด์จริง"

ส่วนเหอชิงกลับจับจ้องไปที่ต้นทุนค่าเซิร์ฟเวอร์

"ถ้าจำนวนผู้ใช้โตขึ้นแล้วค่าพลังประมวลผลพุ่งสูงตาม โมเดลธุรกิจอาจรันต่อได้ยากครับ"

ขณะที่เจี่ยงเหยียนมองไปยังอีกจุดหนึ่ง

"เรื่องลิขสิทธิ์ฟุตเทจกับข้อมูลผู้ใช้ ต้องตรวจสอบล่วงหน้าค่ะ"

สิ้นเสียงของเธอ

ทั่วทั้งห้องประชุมพลันเงียบกริบไปหนึ่งวินาที

เฉิงเสวียวหันไปมองเธอ

"คุณแอบดูเฉลยมาก่อนหรือเปล่าเนี่ย"

เจี่ยงเหยียนยังคงตีหน้านิ่ง

"ฉันเป็นฝ่ายกฎหมายค่ะ"

"เวลาดูโครงการแล้วเล็งหาจุดที่จะโดนฟ้องก่อน มันก็สมเหตุสมผลดีนี่คะ"

ทุกคนต่างพากันหัวเราะออกมา

กู้ชวนเองก็พลอยขำตามไปด้วย

นี่แหละคือคุณค่าของการมีทีม

จากข้อมูลชุดเดียวกัน

ตอนที่เขาดูคนเดียวในตอนแรก สิ่งที่เขาสนใจเป็นอันดับแรกคือตัวผลิตภัณฑ์ กลุ่มผู้ใช้ และกระแสเงินสด

เหอชิงจะคอยจับตาดูเรื่องเงินทุน

เจี่ยงเหยียนมองหาความเสี่ยงทางกฎหมายโดยสัญชาตญาณ

ส่วนเฉิงเสวียวก็คอยประเมินโมเดลธุรกิจ

จุดบอดหรือหลุมพรางที่แต่ละคนมองเห็นจึงแตกต่างกันไป

ต่อให้คนเราจะเก่งกาจระดับมืออาชีพแค่ไหน ก็ไม่จำเป็นต้องฝืนทำตัวรอบรู้ไปเสียทุกเรื่อง

เมื่อหารือกันจนได้ข้อสรุป

กู้ชวนจึงค่อย ๆ เผยกระบวนการทำงานจริงของซีกวงออกมาทีละขั้นตอน

เพื่อให้เสิ่นหนานจือกับทีมตัดต่อช่วยกันทดสอบ

ลงทุนห้าล้านหยวน

ทราฟฟิกพุ่งกระฉูด

ชะลอการทุ่มงบโฆษณา

เสวนากลุ่มผู้ใช้งาน

เริ่มเก็บค่าบริการ

ความเสี่ยงเรื่องลิขสิทธิ์

การระดมทุนรอบซีรีส์เอ

ทุกคนในห้องประชุมเพิ่งเคยเห็นกระบวนการตัดสินใจทั้งหมดอย่างครบถ้วนเป็นครั้งแรก

หลินเซี่ยอดทอดถอนใจไม่ได้

"ถ้าวันนั้นตอนที่ยอดผู้ใช้พุ่งกระฉูด บอสไม่รั้งไว้แต่เลือกยิงแอดซื้อยอดผู้ใช้แทน ผลลัพธ์หลังจากนั้นอาจต่างไปจากนี้จริง ๆ ก็ได้นะคะ"

"เพราะงั้นประเด็นสำคัญของการถอดบทเรียน ไม่ใช่การมาดูว่าตอนนั้นผมฉลาดแค่ไหน"

กู้ชวนตัดภาพบนหน้าจอออก

"แต่ต้องจำให้ได้ว่าทำไมถึงสั่งหยุด"

"ในเมื่อยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าผู้ใช้งานคือใคร"

"การซื้อยอดคนเข้ามาก็ไร้ความหมาย"

ถัดมาคือป้านสิ่ง

แปดสาขา

กำไรสามสาขา

ขาดทุนต่อเนื่องห้าสาขา

ทางผู้ก่อตั้งยังคงหวังจะระดมทุนเพื่อขยายสาขาต่อไป

แต่คราวนี้ คำตอบกลับชัดเจนยิ่งกว่าเดิมมาก

"ตัดสาขาทิ้ง"

เฉิงเสวียวเปิดประเด็นขึ้นเป็นคนแรก

"เริ่มจากดูว่าปิดสาขาไหนได้บ้างก่อนเลย"

"แล้วบีบซัพพลายเชนลงพร้อมกันด้วยครับ"

เหอชิงช่วยเสริม

แต่หลินเซี่ยกลับถามขึ้นว่า

"ถ้าปิดไปห้าสาขา แล้วกระแสการรับรู้ของแบรนด์ตกลงตามไปด้วยจะทำยังไงคะ"

"ตกก็ตกไปสิ"

เฉิงเสวียวว่า "กระแสแบรนด์ไม่ได้ช่วยเจ้าของจ่ายเงินเดือนพนักงานสักหน่อย"

เสียงหัวเราะดังขึ้นในห้องประชุมอีกระลอก

กู้ชวนรอจนทุกคนคุยกันจบ ถึงค่อยกางข้อมูลความเปลี่ยนแปลงจริงหลังเข้าลงทุนในป้านสิ่งออกมา

หกล้านหยวน

35%

ปิดห้าสาขา

ลดจำนวนรายการสินค้า

สามสาขากลับมามีเสถียรภาพ

ทีมงานไม่ได้เริ่มเอ่ยปากเยินยอเพียงเพราะผลลัพธ์ออกมาดี

แต่กลับช่วยกันวิเคราะห์เจาะลึกต่อไป

ตอนนั้นจุดไหนที่ตัดสินใจผิดพลาดได้ง่ายที่สุด

จังหวะไหนที่ควรต้องถอนตัว

หากลดขนาดเหลือสามสาขาแล้วยังขาดทุนอยู่ จะแก้ปัญหาอย่างไร

การร่วมกันถกประเด็นดำเนินต่อเนื่องไปเกือบสามชั่วโมง

ในที่สุด

กู้ชวนก็เขียนข้อความห้าบรรทัดลงบนไวท์บอร์ด

[ทำไมถึงลงทุน]

[จุดไหนที่เสี่ยงตายที่สุด]

[ความเสียหายสูงสุดที่อาจเกิดขึ้น]

[สัญญาณแบบไหนโผล่มาแล้วต้องประเมินใหม่ทันที]

[หลังลงทุนแล้วต้องจับตาดูอะไรกันแน่]

"ต่อไปนี้ทุกโครงการที่จะเสนอเข้าคณะกรรมการการลงทุน ต้องเขียนเรื่องพวกนี้มาให้หมด"

กู้ชวนวางปากกาลง

หลินเซี่ยมองไวท์บอร์ดแล้วเอ่ยยิ้มๆ

"บริษัทอื่นเขาเขียนจุดเด่นของการลงทุนก่อนแท้ๆ"

"แต่พวกเรากลับเขียนใบมรณบัตรล่วงหน้าให้โครงการซะงั้น"

เฉิงเซียวรับมุกต่อทันควัน

"แบบนี้เขาเรียกว่าเตรียมจัดงานศพไว้ล่วงหน้าต่างหาก"

เหอชิงอดแขวะไม่ได้ว่า

"พวกนายทีมนักลงทุนพูดจาให้มันเป็นมงคลหน่อยไม่ได้หรือไง"

กู้ชวนเอนหลังพิงพนักเก้าอี้

"ผมว่าก็ดีออก"

"ฝั่งผู้ก่อตั้งมีหน้าที่วาดฝันตอนบริษัทเข้าตลาดหลักทรัพย์"

"ส่วนพวกเรามีหน้าที่วิเคราะห์ว่า ถ้าบริษัทไปไม่รอดจนถึงวันนั้นจะทำยังไง"

บรรยากาศการพูดคุยเป็นไปอย่างผ่อนคลาย

หากแต่กรอบและแนวทางการทำงานกลับถูกวางไว้อย่างชัดเจนในลักษณะนี้เอง

หลังการประชุมสิ้นสุดลง

เฉิงเซียวก็จัดการสรุปเทมเพลตออกมาเป็นเอกสารทางการทันที

ไม่ได้ทำเป็นตารางซับซ้อนยาวเหยียดถึงยี่สิบหน้า

สรุปภาพรวมโครงการหนึ่งหน้า

ข้อมูลตัวเลขสำคัญสามหน้า

ปัจจัยเสี่ยงหนึ่งหน้า

ประเด็นสำคัญหลังการลงทุนหนึ่งหน้า

ถ้าเป็นโครงการที่ซับซ้อนค่อยเพิ่มเอกสารแนบเข้าไป

พออ่านจบ กู้ชวนก็ตัดหัวข้อที่ไม่จำเป็นทิ้งไปอีกสองข้อ

"บริษัทเราเพิ่งมีแค่เจ็ดคน"

"อย่าทำตารางอะไรขึ้นมาเยอะแยะเพียงเพื่อให้ดูเป็นมืออาชีพเลย"

"ไม่อย่างนั้นต่อไปนักวิเคราะห์คนหนึ่งต้องเสียเวลากรอกตารางไปสามวัน จนไม่มีเวลาไปดูตัวโครงการกันพอดี"

เฉิงเซียวพยักหน้า

"เข้าใจแล้ว"

ในขณะที่ทุกคนกำลังเตรียมตัวเลิกงาน

เจี่ยงเหยียนกลับถือโน้ตบุ๊กเดินเข้ามาในห้องทำงานของกู้ชวน

"บอสกู้คะ"

"มีปัญหาเรื่องขั้นตอนการทำงานค่ะ"

"ว่ามา"

"โครงการสายสินค้าอุปโภคบริโภคที่คัดกรองวันนี้ ฝ่ายลงทุนนัดผู้ก่อตั้งไว้แล้วค่ะ"

เจี่ยงเหยียนหันหน้าจอคอมพิวเตอร์มาทางเขา

"ฉันเพิ่งตรวจพบว่าประวัติโครงสร้างการถือหุ้นของพวกเขามีการถือหุ้นแทนกัน"

"แถมยังมีสัญญาการลงทุนระยะแรกฉบับหนึ่งที่ไม่ได้เปิดเผยข้อมูลอย่างครบถ้วนด้วยค่ะ"

กู้ชวนขมวดคิ้ว

"เฉิงเซียวรู้เรื่องหรือยัง"

"เพิ่งทราบค่ะ"

"ความเห็นของเขาล่ะ"

"เขาเสนอให้ไปพบผู้ก่อตั้งก่อน เพื่อให้อีกฝ่ายชี้แจงค่ะ"

"แล้วความเห็นของคุณล่ะ"

"ถ้าเอกสารยังไม่ครบถ้วน ฉันไม่แนะนำให้เดินหน้าต่อค่ะ"

กู้ชวนมองเธออยู่สองสามวินาที

ที่จริงนี่เป็นเพียงความเห็นต่างเรื่องขั้นตอนการทำงานของโปรเจกต์ธรรมดา ๆ เท่านั้น

แต่เขากลับตระหนักขึ้นมาได้ทันที

เมื่อชวนสิงเริ่มดำเนินงานอย่างเต็มตัว สถานการณ์ทำนองนี้จะยิ่งมีมากขึ้นเรื่อย ๆ

ฝ่ายลงทุนมองว่าโอกาสเข้ามาแล้ว หากปล่อยไว้อาจหลุดลอยไปได้ง่าย ๆ

ฝ่ายกฎหมายมองว่าถ้าความเสี่ยงยังไม่ชัดเจนก็ไม่ควรเดินหน้าต่อ

ฝ่ายบัญชีก็อาจมองว่าหากข้อมูลไม่ครบถ้วนก็ประเมินมูลค่าไม่ได้

ถ้าทุกแผนกต่างมีสิทธิ์วีโต้ ตลอดสามเดือนนี้บริษัทอาจไม่ได้ควักเงินลงทุนเลยแม้แต่หยวนเดียว

แต่ถ้าทุกคนมีหน้าที่แค่เสนอแนะ แล้วสุดท้ายเจ้านายกลับตัดสินชี้ขาดทุกอย่างด้วยคำพูดเพียงคำเดียว

สิ่งที่เรียกว่าทีมงานมืออาชีพก็คงเป็นได้แค่ไม้ประดับ

"พรุ่งนี้เก้าโมงเช้า"

กู้ชวนพับหน้าจอคอมพิวเตอร์ลง

"เรียกเฉิงเซียวกับเหอชิงมาพร้อมกัน"

"เรามาตีกรอบขอบเขตอำนาจการตัดสินใจให้ชัดเจน"

เจี่ยงเหยียนพยักหน้ารับ

"ได้ค่ะ"

วันรุ่งขึ้น

ความเห็นต่างด้านการบริหารภายในอย่างแท้จริงครั้งแรกนับตั้งแต่ก่อตั้งชวนสิง จึงถูกยกขึ้นมาวางบนโต๊ะเจรจาเช่นนี้เอง

---